Aristotle, Rhetoric, Book 3, chapter 7 11:

τὰ δὲ ὀνόματα τὰ διπλᾶ καὶ τὰ ἐπίθετα πλείω καὶ τὰ ξένα μάλιστα ἁρμόττει λέγοντι παθητικῶσ· συγγνώμη γὰρ ὀργιζομένῳ κακὸν φάναι οὐρανόμηκεσ, ἢ πελώριον εἰπεῖν, καὶ ὅταν ἔχῃ ἤδη τοὺσ ἀκροατὰσ καὶ ποιήσῃ ἐνθουσιάσαι ἢ ἐπαίνοισ ἢ ψόγοισ ἢ ὀργῇ ἢ φιλίᾳ, οἱο͂ν καὶ Ἰσοκράτησ ποιεῖ ἐν τῷ Πανηγυρικῷ ἐπὶ τέλει "φήμην δὲ καὶ μνήμην" καὶ "οἵτινεσ ἔτλησαν" · φθέγγονται γὰρ τὰ τοιαῦτα ἐνθουσιάζοντεσ, ὥστε καὶ ἀποδέχονται δηλονότι ὁμοίωσ ἔχοντεσ. διὸ καὶ τῇ ποιήσει ἡρ́μοσεν· ἔνθεον γὰρ ἡ ποίησισ. ἢ δὴ οὕτωσ δεῖ, ἢ μετ’ εἰρωνείασ, ὥσπερ Γοργίασ ἐποίει καὶ τὰ ἐν τῷ Φαίδρῳ.