Athenaeus, The Deipnosophists, Book 4, book 4, chapter 12

(아테나이오스, The Deipnosophists, Book 4, book 4, chapter 12)

Ἄλεξισ δ’ ἐν Ταραντίνοισ ἐν τοῖσ συμποσίοισ φησὶ τοὺσ Ἀττικοὺσ καὶ ὀρχεῖσθαι ὑποπιόντασ· τοῦτο γάρ νῦν ἐστί σοι ἐν ταῖσ Ἀθήναισ ταῖσ καλαῖσ ἐπιχώριον ἅπαντεσ ὀρχοῦντ’ εὐθὺσ ἂν οἴνου μόνον ὀσμὴν ἴδωσι· συμφορὰν σύ γ’ εἰσορᾶν φαίησ ἂν εἰσ συμπόσιον εἰσελθὼν ἄφνω. καὶ τοῖσ μὲν ἀγενείοισ ἴσωσ ἔπεστί τισ χάρισ· ἀλλ’ ἐπὰν δὴ τὸν γόητα Θεόδοτον ἢ τὸν παραμασύντην ἴδω τὸν ἀνόσιον βαυκιζόμενον τὰ λευκὰ τ’ ἀναβάλλονθ’ ἅμα, ἥδιστ’ ἂν ἀναπήξαιμ’ ἐπὶ τοῦ ξύλου λαβών. μήποτε δὲ καὶ Ἀντιφάνησ ἐν Καρσὶ κατὰ τὸ Ἀττικὸν ἔθοσ τῆσ ὀρχήσεωσ κωμῳδεῖ τινα τῶν σοφῶν ὡσ παρὰ δεῖπνον ὀρχούμενον λέγων οὕτωσ · οὐχ ὁρᾷσ ὀρχούμενον ταῖσ χερσὶ τὸν βάκηλον;

οὐδ’ αἰσχύνεται ὁ τὸν Ἡράκλειτον πᾶσιν ἐξηγούμενοσ, ὁ τὴν Θεοδέκτου μόνοσ ἀνευρηκὼσ τέχνην, ὁ τὰ κεφάλαια συγγράφων Εὐριπίδῃ. τούτοισ οὐδ’ ἀναρμόστωσ ἄν τισ ἐπενέγκαι τὰ Ἐρίφῳ τῷ κωμικῷ ἐν Αἰόλῳ εἰρημένα τάδε· λόγοσ γάρ ἐστ’ ἀρχαῖοσ οὐ κακῶσ ἔχων·

οἶνον λέγουσι τοὺσ γέροντασ, ὦ πάτερ, πείθειν χορεύειν οὐ θέλοντασ. Ἄλεξισ δ’ ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Ἰσοστάσιόν φησιν ἀπὸ συμβολῶν ἔπινον ὀρχεῖσθαι μόνον βλέποντεσ, ἄλλο δ’ οὐδέν, ὄψων ὀνόματα καὶ σιτίων ἔχοντεσ, Ὄψων, Κάραβοσ καὶ Κωβιόσ, Σεμίδαλισ. Ἀττικὸν δὲ δεῖπνον οὐκ ἀχαρίτωσ διαγράφει Μάτρων ὁ παρῳδόσ, ὅπερ διὰ τὸ σπάνιον οὐκ ἂν ὀκνήσαιμι ὑμῖν, ἄνδρεσ φίλοι, ὁ Πλούταρχοσ ἔφη, ἀπομνημονεῦσαι·

δεῖπνα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροφα καὶ μάλα πολλά, ἃ Ξενοκλῆσ ῥήτωρ ἐν Ἀθήναισ δείπνισεν ἡμᾶσ· ἦλθον γὰρ κἀκεῖσε, πολὺσ δέ μοι ἕσπετο λιμόσ, οὗ δὴ καλλίστουσ ἄρτουσ ἴδον ἠδὲ μεγίστουσ, λευκοτέρουσ χιόνοσ, ἔσθειν δ’ ἀμύλοισιν ὁμοίουσ τάων καὶ Βορέησ ἠράσσατο πεσσομενάων αὐτὸσ δὲ Ξενοκλῆσ ἐπεπωλεῖτο στίχασ ἀνδρῶν, στῆ δ’ ἄρ’ ἐπ’ οὐδὸν ἰών.

σχεδόθεν δέ οἱ ἦν παράσιτοσ Χαιρεφόων, πεινῶντι λάρῳ ὄρνιθι ἐοικώσ, νήστησ, ἀλλοτρίων εὖ εἰδὼσ δειπνοσυνάων. τῷ δὲ μάγειροι μὲν φόρεον πλῆσάν τε τραπέζασ, οἷσ ἐπιτετράφαται μέγασ οὐρανὸσ ὀπτανιάων ἠμὲν ἐπισπεῦσαι δείπνου χρόνον ἠδ’ ἀναμεῖναι ἔνθ’ ἄλλοι πάντεσ λαχάνοισ ἐπὶ χεῖρασ ἰάλλον, ἀλλ’ ἐγὼ οὐ πιθόμην, ἀλλ’ ἤσθιον εἴδατα πάντα, βολβοὺσ ἀσπάραγόν τε καὶ ὄστρεα μυελόεντα, ὠμοτάριχον ἐῶν χαίρειν, Φοινίκιον ὄψον.

αὐτὰρ ἐχίνουσ ῥῖψα καρηκομόωντασ ἀκάνθαισ·

οἱ δὲ κυλινδόμενοι καναχὴν ἔχον ἐν ποσὶ παίδων ἐν καθαρῷ, ὅθι κύματ’ ἐπ’ ἠιόνοσ κλύζεσκε· πολλὰσ δ’ ἐκ κεφαλῆσ προθελύμνουσ εἷλκον ἀκάνθασ. ἡ δὲ Φαληρικὴ ἦλθ’ ἀφύη, Τρίτωνοσ ἑταίρη, ἄντα παρειάων σχομένη ῥυπαρὰ κρήδεμνα. . ,1 τοὺσ δ’ ὁ Κύκλωψ ἐφίλει καὶ ἐν οὔρεσιν ἐξεπεφύκει πίνασ ἦλθε φέρων κατὰ τρύβλια ἠχήεντα, ἃσ κατὰ φυκότριχοσ πέτρησ λευκὸν τρέφει ὕδωρ ψῆττά τε χονδροφυὴσ καὶ τρίγλη μιλτοπάρῃοσ. τῇ δ’ ἐγὼ ἐν πρώτοισ ἐπέχον κρατερώνυχα χεῖρα οὐδ’ ἔφθην τρώσασ μιν, ἀάσε δὲ Φοῖβοσ Ἀπόλλων.

ὡσ δὲ ἴδον Στρατοκλῆ, κρατερὸν μήστωρα φόβοιο, τρίγλησ ἱπποδάμοιο κάρη μετὰ χερσὶν ἔχοντα, ἂψ δ’ ἑλόμην χάρμῃ, λαιμὸν δ’ ἄπληστον ἄμυξα. ἦλθε δὲ Νηρῆοσ θυγάτηρ, Θέτισ ἀργυρόπεζα, σηπίη εὐπλόκαμοσ, δεινὴ θεὸσ αὐδήεσσα, ἣ μόνη ἰχθὺσ οὖσα τὸ λευκὸν καὶ μέλαν οἶδε.

καὶ Τιτυὸν ἐίδον, λίμνησ ἐρικυδέα γόγγρον κείμενον ἐν λοπάδεσσ1̓· · ὁ δ’ ἐπ’ ἐννέα κεῖτο τραπέζασ. τῷ δὲ μετ’ ἴχνια βαῖνε θεὰ λευκώλενοσ ἰχθὺσ ἔγχελυσ, ἣ Διὸσ εὔχετ’ ἐν ἀγκοίνῃσι μιγῆναι, ἐκ Κωπῶν,1 ὅθεν ἐγχέλεων γένοσ ἀγροτεράων, παμμεγέθησ, ἣν οὔ κε δύ’ ἀνέρεσ ἀθλητῆρεσ, οἱοῖ ἄρ’ Ἀστυάναξ τε καὶ Ἀντήνωρ ἐγένοντο, ῥηιδίωσ ἐπ’ ἄμαξαν ἀπ’ οὔδεοσ ὀχλίσσειαν τρισπίθαμοι γὰρ ταί γε καὶ ἐννεαπήχεεσ ἦσαν εὖροσ, ἀτὰρ μῆκόσ γε γενέσθην ἐννεόργυιοι. πολλὰ δ’ ἄναντα κάταντα κατὰ στέγοσ ἦλθ’ ὁ μάγειροσ, σείων ὀψοφόρουσ πίνακασ κατὰ δεξιὸν ὦμον.

τῷ δ’ ἅμα τεσσαράκοντα μέλαιναι χύτραι ἕποντο,αὐτὰρ ἀπ’ Εὐβοίασ λοπάδεσ τόσαι ἐστιχόωντο.

Ἶρισ δ’ ἄγγελοσ ἦλθε ποδήνεμοσ, ὠκέα τευθίσ, πέρκη τ’ ἀνθεσίχρωσ καὶ ὁ δημοτικὸσ μελάνουροσ, ὃσ καὶ θνητὸσ ἐὼν ἕπετ’ ἰχθύσιν ἀθανάτοισιν. οἰή δ’ αὖ θύννου κεφαλὴ θαλαμηιάδαο νόσφιν ἀφειστήκει, κεχολωμένη οὕνεκα τευχέων αἰρομένων· τὸ δὲ πῆμα θεοὶ θέσαν ἀνθρώποισι. ῥίνη θ’, ἣν φιλέουσι περισσῶσ τέκτονεσ ἄνδρεσ, τρηχεῖ’ ἀλλ’ ἀγαθὴ κουροτρόφοσ οὐ γὰρ ἔγωγε ἧσ σαρκὸσ δύναμαι γλυκερώτερον ἄλλο ἰδέσθαι.

ὀπταλέοσ δ’ εἰσῆλθε πελώριοσ ἱππότα κεστρεὺσ οὐκ οἰο͂σ· ἅμα τῷ γε δυώδεκα σαργοὶ ἕποντο. κυανόχρωσ δ’ ἀμίασ ἐπὶ τοῖσ μέγασ, ὅσ τε θαλάσσησ πάσησ βένθεα οἶδε, Ποσειδάωνοσ ὑποδμώσ, καρῖδὲσ θ’, αἳ Ζηνὸσ Ὀλυμπίου εἰσὶν ἀοιδή,1 αἳ δὴ γήραι κυφαὶ ἔσαν, χρησταὶ δὲ πάσασθαι. χρύσοφρυσ, ὃσ κάλλιστοσ ἐν ἄλλοισ ἵσταται ἰχθύσ, κάραβοσ, ἀστακὸσ αὖτε λιλαίετο θωρήσσεσθαι ἐν μακάρων δείπνοισ.

τοῖσ δαιτυμόνεσ χέρ’ ἐφέντεσ ἐν στόμασὶν τ’ ἔθεσαν καὶ ἀπήγαγον ἄλλυδισ ἄλλον. τῶν δ’ ἄρ’ ἔλοψ κρείων δουρικλυτὸσ ἡγεμόνευεν, οὗ πλήρησ περ ἐὼν κρατερῶσ παλάμῃ ἐπορέχθην γεύσασθ’ ἱμείρων τὸ δὲ γ’ ἀμβροσίη μοι ἔδοξεν, οἱήν δαίνυνται μάκαρεσ θεοὶ αἰὲν ἐόντεσ. μύραιναν δ’ ἐπέθηκε φέρων, προκάλυμμα τραπέζησ, ζώνην θ’, ἣν φορέεσκεν ἀγαλλομένη περὶ δειρήν, εἰσ λέχοσ ἡνίκ’ ἔβαινε Δρακοντιάδῃ μεγαθύμῳ σάνδαλα δ’ αὖ παρέθηκεν ἀειγενῆ ἀθανατάων, βούγλωσσὸν θ’,6 ὃσ ἔναιεν ἐν ἅλμῃ μορμυρούσῃ, κίχλασ δ’ ἑξείησ ἡβήτορασ ὑψιπετήεισ καὶ πέτρασ κάτα βοσκομένασ, ὑάδασ θ’ ὑδατινούσ.

ἐν δ’ ἀναμὶξ σαργοί τε καὶ ἵππουροι γλάνιέσ τε, μόρμυροσ ἄντα δ’ ἐῆν, γαλέη,7 σπάροσ οὓσ ὁ μάγειροσ σίζοντασ παρέθηκε φέρων, κνίσωσε δὲ δῶμα. τῶν ἔλεγεν δαίνυσθαι·

ἐμοὶ δέ γε θηλυτεράων εἶναι βρώματ’ ἔδοξεν ἔπειθ’ ὡρ́μαινον ἐπ’ ἄλλα. κεῖτο δέ τισ βατάνη, ἧσ οὐδεὶσ ἥπτετο δειπνῶν, ἐν καθαρῷ ὅθι περ λοπάδων διεφαίνετο χῶροσ ἑξῆσ κόσσυφοσ ἦλθ’ ἐμοί, ὃσ γεύσασθαι ἕτοιμοσ ἥμην·

οὐδ’ ἄρ’ ἄθικτοσ ἐήν, πόθεον δὲ καὶ ἄλλοι. κωλῆν δ’ ὡσ ἐίδον, ὡσ ἔτρεμον, ἐν δὲ σίναπυ κεῖτ’ ἀγχοῦ γλυκερὸν χρυσὸσ ὥσ, πλείον’ ἐρῦκον. γευσάμενοσ δ’ ἔκλαιον, ὅτ’ αὔριον οὐκ ἔτι ταῦτα ὄψομαι, ἀλλά με τυρῷ δεῖ καὶ μάζῃ ὀτρηρῇ νηδὺσ δ’ οὐχ ὑπέμεινε, βιάζετο γάρ ῥ’ ἀχέεσσι· δάμνα μιν ζωμόσ τε μέλασ ἀκροκώλιὰ θ’ ἑφθά.

παῖσ δέ τισ ἐκ Σαλαμῖνοσ ἄγεν τρισκαίδεκα νήσσασ, λίμνησ ἐξ ἱερῆσ, μάλα πίονασ· ἃσ ὁ μάγειροσ θῆκε φέρων, ἵν’ Ἀθηναίων κατέκειντο φάλαγγεσ Χαιρεφόων δ’ ἐνόησεν ἅμα πρόσσω καὶ ὀπίσσω ὄρνιθασ γνῶναι καὶ ἐναίσιμα σιτίζεσθαι. ἤσθιε δ’ ὥστε λέων, παλάμῃ δ’ ἔχε τὸ σκέλοσ ἀμνοῦ, ὄφρα οἱ οἴκαδ’ ἰόντι πάλιν ποτιδόρπιον εἰή.

χόνδροσ δ’ ἡδυπρόσωποσ, ὃν Ἥφαιστοσ κάμεν ἕψων, Ἀττικῷ ἐν κεράμῳ πέττων τρισκαίδεκα μῆνασ, αὐτὰρ ἐπεὶ δόρποιο μελίφρονοσ ἐξ ἔρον ἕντο, χεῖρασ νιψαμένοισιν ἀπ’ ’ Ὠκεανοῖο ῥοάων ὡραῖοσ παῖσ ἦλθε φέρων μύρον ἴρινον ἡδύ, ἄλλοσ δ’ αὖ στεφάνουσ ἐπὶ δεξιὰ πᾶσιν ἔδωκεν, οἳ ῥόδον ἀμφεπλέκοντο διάνδιχα κοσμηθέντεσ. κρητὴρ δὲ Βρομίου ἐκεράννυτο, πίνετο δ’ οἶνοσ Λέσβιοσ, οὗ δὴ πλεῖστον ἀνὴρ ὑπὲρ ἄνδρα πεπώκει.

δεύτεραι αὖτε τράπεζαι ἐφωπλίζοντο γέμουσαι ἐν δ’ αὐταῖσιν ἐπῆν ἄπιοι καὶ πίονα μῆλα, ῥοιαί τε σταφυλαί τε, θεοῦ Βρομίοιο τιθῆναι, πρόσφατοσ ἥν θ’ ἁμάμαξυν ἐπίκλησιν καλέουσι. τῶν δ’ ἐγὼ οὐδενὸσ ἦσθον ἁπλῶσ, μεστὸσ δ’ ἀνεκείμην.

ὡσ δὲ ἴδον ξανθόν, γλυκερόν, μέγαν, ἔγκυκλον, ἁδρὸν Δήμητροσ παῖδ’ ὀπτὸν ἐπεισελθόντα πλακοῦντα, πῶσ ἂν ἔπειτα πλακοῦντοσ ἐγὼ θείου ἀπεχοίμην. .

. . οὐδ’ εἴ μοι δέκα μὲν χεῖρεσ, δέκα δὲ στόματ’ εἰε͂ν, γαστὴρ δ’ ἄρρηκτοσ, χάλκεον δέ μοι ἦτορ ἐνείη. πόρναι δ’ εἰσῆλθον, κοῦραι δύο θαυματοποιοί, ἃσ Στρατοκλῆσ ἤλαυνε ποδώκεασ ὄρνιθασ ὥσ.

SEARCH

MENU NAVIGATION