Sense

1. to fight or strive with, struggle against, I resist to the uttermost
2. to fight one with another
3. to fight it out, contend obstinately
4. to exert oneself greatly
5. to contend or maintain

Examples

• συνέβη γάρ, ὡσ ἐοίκε, τὸν Ἀντίοχον ἐρασθέντα τῆσ Στρατονίκησ νέασ οὔσησ, ἤδη δὲ παιδίον ἐχούσησ ἐκ τοῦ Σελεύκου, διακεῖσθαι κακῶσ καὶ πολλὰ ποιεῖν τῷ πάθει διαμαχόμενον, τέλοσ δ’ ἑαυτοῦ καταγνόντα δεινῶν μὲν ἐπιθυμεῖν, ἀνήκεστα δὲ νοσεῖν, κεκρατῆσθαι δὲ τῷ λογισμῷ, τρόπον ἀπαλλαγῆσ τοῦ βίου ζητεῖν καὶ παραλύειν ἀτρέμα καὶ θεραπείασ ἀμελείᾳ καὶ τροφῆσ ἀποχῇ τὸ σῶμα, νοσεῖν τινα νόσον σκηπτόμενον. (Plutarch, Demetrius, chapter 38 2:1)
• ἀναμνήσθητι δ’ οὖν ὅτι δύ’ ἔφαμεν εἶναι τὰσ παρασκευὰσ ἐπὶ τὸ ἕκαστον θεραπεύειν, καὶ σῶμα καὶ ψυχήν, μίαν μὲν πρὸσ ἡδονὴν ὁμιλεῖν, τὴν ἑτέραν δὲ πρὸσ τὸ βέλτιστον, μὴ καταχαριζόμενον ἀλλὰ διαμαχόμενον. (Plato, Euthydemus, Protagoras, Gorgias, Meno, 405:5)
• ἆρ’ οὐκ ἀναισχυντίᾳ συμβάλλοντασ αὐτὸν καὶ προσγυμνάζοντασ νικᾶν δεῖ ποιεῖν διαμαχόμενον αὑτοῦ ταῖσ ἡδοναῖσ; (Plato, Laws, book 1 139:6)
• τοῦτον δ’ εἶναι τὸν πλάστην τὸν αὐτὸν ὥσπερ τότε, τὸν ἀγαθὸν νομοθέτην, οὗ νόμουσ εἶναι δεῖ συμποτικούσ, δυναμένουσ τὸν εὐέλπιν καὶ θαρραλέον ἐκεῖνον γιγνόμενον καὶ ἀναισχυντότερον τοῦ δέοντοσ, καὶ οὐκ ἐθέλοντα τάξιν καὶ τὸ κατὰ μέροσ σιγῆσ καὶ λόγου καὶ πόσεωσ καὶ μούσησ ὑπομένειν, ἐθέλειν ποιεῖν πάντα τούτοισ τἀναντία, καὶ εἰσιόντι τῷ μὴ καλῷ θάρρει τὸν κάλλιστον διαμαχόμενον φόβον εἰσπέμπειν οἱούσ τ’ εἶναι μετὰ δίκησ, ὃν αἰδῶ τε καὶ αἰσχύνην θεῖον φόβον ὠνομάκαμεν; (Plato, Laws, book 2 115:1)

Similar forms

• διαμαχόμενοι (9)
• διαμαχόμενος (7)
• διαμαχομένων (6)
• διαμαχόμενον (4)
• διαμαχομένοις (2)
• διαμαχομένης (1)
• διαμαχομένους (1)

Source: Henry George Liddell. Robert Scott. "A Greek-English Lexicon". revised and augmented throughout by. Sir Henry Stuart Jones.