Θησεύς
Third declension Noun; Masculine
Transliteration:
Principal Part:
Θησεύς
Structure:
Θησευ
(Stem)
+
ς
(Ending)
Etym.: From QE, Root of ti/qhmi, the settler; cf. qh/s.
Declension
Third declension
The inflection forms above were generated by rules and some usages of them were not attested.
Due to a bug of system, some forms may display wrong accents.
- ἐν δ’ ἦν ὑσμίνη Λαπιθάων αἰχμητάων Καινέα τ’ ἀμφὶ ἄνακτα Δρύαντά τε Πειρίθοόν τε Ὁπλέα τ’ Ἐξάδιόν τε Φάληρόν τε Πρόλοχόν τε Μόψον τ’ Ἀμπυκίδην, Τιταρήσιον, ὄζον Ἄρηοσ, Θησέα τ’ Αἰγεί̈δην, ἐπιείκελον ἀθανάτοισιν· (Hesiod, Shield of Heracles, Book Sh. 18:1)
- αὐτὴν ἐρωτᾶτε, οἱούσ ἂν οἰέται γενέσθαι τὸν Ἡρακλέα καὶ τὸν ὑμέτερον Θησέα, εἰ προσθέντεσ τῇ ἡδονῇ ἔφυγον τοὺσ πόνουσ· (Lucian, Bis accusatus sive tribunalia, (no name) 20:11)
- Κυανόπρῳρα μὲν ναῦσ μενέκτυπον Θησέα δὶσ ἑπτά τ’ ἀγλαοὺσ ἄγουσα κούρουσ Ιαὄνων Κρητικὸν τάμνε πέλαγοσ· (Bacchylides, , dithyrambs, ode 17
1:1)
- φέρον δὲ δελφῖνεσ ἁλι‐ ναιέται μέγαν θοῶσ Θησέα πατρὸσ ἱππί‐ ου δόμον, μέγαρόν τε θεῶν μόλεν· (Bacchylides, , dithyrambs, ode 17
5:4)
- Δήμητερ ἑστιοῦχ’ Ἐλευσῖνοσ χθονὸσ τῆσδ’, οἵ τε ναοὺσ ἔχετε πρόσπολοι θεᾶσ, εὐδαιμονεῖν με Θησέα τε παῖδ’ ἐμὸν πόλιν τ’ Ἀθηνῶν τήν τε Πιτθέωσ χθόνα, ἐν ᾗ με θρέψασ ὀλβίοισ ἐν δώμασιν Αἴθραν πατὴρ δίδωσι τῷ Πανδίονοσ Αἰγεῖ δάμαρτα, Λοξίου μαντεύμασιν. (Euripides, Suppliants, episode 1:1)