Plutarch, Consolatio ad Apollonium, chapter, section 22 1:

"συμφοραῖσ ἡσυχίαν ἔχειν, ὡσ οὔτε δήλου ὄντοσ τοῦ κακοῦ καὶ τοῦ ἀγαθοῦ, οὔτ’ εἰσ τὸ πρόσθεν οὐδὲν προβαῖνον τῷ χαλεπῶσ φέροντι· "1 ἐμποδὼν γὰρ γίγνεσθαι τὸ λυπεῖσθαι τῷ βουλεύεσθαι περὶ τοῦ γεγονότοσ καὶ ὥσπερ ἐν πτώσει κύβων πρὸσ τὰ πεπτωκότα τίθεσθαι τὰ ἑαυτοῦ πράγματα, ὅπῃ λόγοσ αἱρεῖ βέλτιστ’ ἂν ἔχειν. "οὐ δεῖν οὖν προσπταίσαντασ καθάπερ παῖδασ ἐχομένουσ τοῦ πληγέντοσ βοᾶν, ἀλλ’ ἐθίζειν τὴν ψυχὴν ὅτι τάχιστα γίγνεσθαι περὶ τὸ ἰᾶσθαί τε καὶ ἐπανορθοῦν τὸ πεσόν τε καὶ νοσῆσαν, ἰατρικῇ θρηνῳδίαν ἀφανίζοντασ.