Homer, Odyssey, Book 22 11:

"ὦ φίλοι, οὐ γὰρ σχήσει ἀνὴρ ὅδε χεῖρασ ἀάπτουσ, ἀλλ’ ἐπεὶ ἔλλαβε τόξον ἐύ̈ξοον ἠδὲ φαρέτρην, οὐδοῦ ἄπο ξεστοῦ τοξάσσεται, εἰσ ὅ κε πάντασ ἄμμε κατακτείνῃ· ἀλλὰ μνησώμεθα χάρμησ. φάσγανά τε σπάσσασθε καὶ ἀντίσχεσθε τραπέζασ ἰῶν ὠκυμόρων· ἐπὶ δ’ αὐτῷ πάντεσ ἔχωμεν ἀθρόοι, εἴ κέ μιν οὐδοῦ ἀπώσομεν ἠδὲ θυράων, ἔλθωμεν δ’ ἀνὰ ἄστυ, βοὴ δ’ ὤκιστα γένοιτο· τῷ κε τάχ’ οὗτοσ ἀνὴρ νῦν ὕστατα τοξάσσαιτο.