Homer, Odyssey, Book 16

(호메로스, 오디세이아, Book 16)

τὼ δ’ αὖτ’ ἐν κλισίῃ Ὀδυσεὺσ καὶ δῖοσ ὑφορβὸσ ἐντύνοντο ἄριστον ἅμ’ ἠοῖ, κηαμένω πῦρ, ἔκπεμψάν τε νομῆασ ἅμ’ ἀγρομένοισι σύεσσι· Τηλέμαχον δὲ περίσσαινον κύνεσ ὑλακόμωροι, οὐδ’ ὕλαον προσιόντα. νόησε δὲ δῖοσ Ὀδυσσεὺσ σαίνοντάσ τε κύνασ, περί τε κτύποσ ἦλθε ποδοῖϊν. αἶψα δ’ ἄρ’ Εὔμαιον ἔπεα πτερόεντα προσηύδα· "Εὔμαι’, ἦ μάλα τίσ τοι ἐλεύσεται ἐνθάδ’ ἑταῖροσ ἢ καὶ γνώριμοσ ἄλλοσ, ἐπεὶ κύνεσ οὐχ ὑλάουσιν, ἀλλὰ περισσαίνουσι·

ποδῶν δ’ ὑπὸ δοῦπον ἀκούω. οὔ πω πᾶν εἴρητο ἔποσ, ὅτε οἱ φίλοσ υἱὸσ ἔστη ἐνὶ προθύροισι.

ταφὼν δ’ ἀνόρουσε συβώτησ, ἐκ δ’ ἄρα οἱ χειρῶν πέσον ἄγγεα, τοῖσ ἐπονεῖτο, κιρνὰσ αἴθοπα οἶνον. ὁ δ’ ἀντίοσ ἦλθεν ἄνακτοσ, κύσσε δέ μιν κεφαλήν τε καὶ ἄμφω φάεα καλὰ χεῖράσ τ’ ἀμφοτέρασ· θαλερὸν δέ οἱ ἔκπεσε δάκρυ. ὡσ δὲ πατὴρ ὃν παῖδα φίλα φρονέων ἀγαπάζῃ ἐλθόντ’ ἐξ ἀπίησ γαίησ δεκάτῳ ἐνιαυτῷ, μοῦνον τηλύγετον, τῷ ἔπ’ ἄλγεα πολλὰ μογήσῃ, ὣσ τότε Τηλέμαχον θεοειδέα δῖοσ ὑφορβὸσ πάντα κύσεν περιφύσ, ὡσ ἐκ θανάτοιο φυγόντα· καί ῥ’ ὀλοφυρόμενοσ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα· "ἦλθεσ, Τηλέμαχε, γλυκερὸν φάοσ.

οὔ σ’ ἔτ’ ἐγώ γε ὄψεσθαι ἐφάμην, ἐπεὶ ᾤχεο νηὶ̈ Πύλονδε. ἀλλ’ ἄγε νῦν εἴσελθε, φίλον τέκοσ, ὄφρα σε θυμῷ τέρψομαι εἰσορόων νέον ἄλλοθεν ἔνδον ἐόντα. οὐ μὲν γάρ τι θάμ’ ἀγρὸν ἐπέρχεαι οὐδὲ νομῆασ, ἀλλ’ ἐπιδημεύεισ· ὣσ γάρ νύ τοι εὐάδε θυμῷ, ἀνδρῶν μνηστήρων ἐσορᾶν ἀί̈δηλον ὅμιλον. " τὸν δ’ αὖ Τηλέμαχοσ πεπνυμένοσ ἀντίον ηὔδα· "ἔσσεται οὕτωσ, ἄττα· σέθεν δ’ ἕνεκ’ ἐνθάδ’ ἱκάνω, ὄφρα σέ τ’ ὀφθαλμοῖσιν ἴδω καὶ μῦθον ἀκούσω, ἤ μοι ἔτ’ ἐν μεγάροισ μήτηρ μένει, ἠε͂́ τισ ἤδη ἀνδρῶν ἄλλοσ ἔγημεν, Ὀδυσσῆοσ δέ που εὐνὴ χήτει ἐνευναίων κάκ’ ἀράχνια κεῖται ἔχουσα. τὸν δ’ αὖτε προσέειπε συβώτησ, ὄρχαμοσ ἀνδρῶν·

"καὶ λίην κείνη γε μένει τετληότι θυμῷ σοῖσιν ἐνὶ μεγάροισιν· ὀϊζυραὶ δέ οἱ αἰεὶ φθίνουσιν νύκτεσ τε καὶ ἤματα δάκρυ χεούσῃ. " ὣσ ἄρα φωνήσασ οἱ ἐδέξατο χάλκεον ἔγχοσ· αὐτὰρ ὅ γ’ εἴσω ἰέν καὶ ὑπέρβη λάϊνον οὐδόν. τῷ δ’ ἕδρησ ἐπιόντι πατὴρ ὑπόειξεν Ὀδυσσεύσ· Τηλέμαχοσ δ’ ἑτέρωθεν ἐρήτυε φώνησέν τε· "ἧσ’, ὦ ξεῖν’·

ἡμεῖσ δὲ καὶ ἄλλοθι δήομεν ἕδρην σταθμῷ ἐν ἡμετέρῳ· πάρα δ’ ἀνὴρ ὃσ καταθήσει. ὣσ φάθ’, ὁ δ’ αὖτισ ἰὼν κατ’ ἄρ’ ἕζετο·

τῷ δὲ συβώτησ. χεῦεν ὕπο χλωρὰσ ῥῶπασ καὶ κῶασ ὕπερθεν· ἔνθα καθέζετ’ ἔπειτα Ὀδυσσῆοσ φίλοσ υἱόσ. τοῖσιν δ’ αὖ κρειῶν πίνακασ παρέθηκε συβώτησ ὀπταλέων, ἅ ῥα τῇ προτέρῃ ὑπέλειπον ἔδοντεσ, σῖτον δ’ ἐσσυμένωσ παρενήνεεν ἐν κανέοισιν, ἐν δ’ ἄρα κισσυβίῳ κίρνη μελιηδέα οἶνον· αὐτὸσ δ’ ἀντίον ἷζεν Ὀδυσσῆοσ θείοιο. οἱ δ’ ἐπ’ ὀνείαθ’ ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρασ ἰάλλον. αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιοσ καὶ ἐδητύοσ ἐξ ἔρον ἕντο, δὴ τότε Τηλέμαχοσ προσεφώνεε δῖον ὑφορβόν· "ἄττα, πόθεν τοι ξεῖνοσ ὅδ’ ἵκετο;

πῶσ δέ ἑ ναῦται ἤγαγον εἰσ Ἰθάκην; τίνεσ ἔμμεναι εὐχετόωντο; οὐ μὲν γάρ τί ἑ πεζὸν ὀί̈ομαι ἐνθάδ’ ἱκέσθαι. τὸν δ’ ἀπαμειβόμενοσ προσέφησ, Εὔμαιε συβῶτα·

"τοιγὰρ ἐγώ τοι, τέκνον, ἀληθέα πάντ’ ἀγορεύσω. ἐκ μὲν Κρητάων γένοσ εὔχεται εὐρειάων, φησὶ δὲ πολλὰ βροτῶν ἐπὶ ἄστεα δινηθῆναι πλαζόμενοσ· ὣσ γάρ οἱ ἐπέκλωσεν τά γε δαίμων. νῦν αὖ Θεσπρωτῶν ἀνδρῶν ἐκ νηὸσ ἀποδρὰσ ἤλυθ’ ἐμὸν πρὸσ σταθμόν, ἐγὼ δέ τοι ἐγγυαλίξω· ἔρξον ὅπωσ ἐθέλεισ· ἱκέτησ δέ τοι εὔχεται εἶναι. τὸν δ’ αὖ Τηλέμαχοσ πεπνυμένοσ ἀντίον ηὔδα·

"Εὔμαι’, ἦ μάλα τοῦτο ἔποσ θυμαλγὲσ ἐείπεσ· πῶσ γὰρ δὴ τὸν ξεῖνον ἐγὼν ὑποδέξομαι οἴκῳ; αὐτὸσ μὲν νέοσ εἰμὶ καὶ οὔ πω χερσὶ πέποιθα ἄνδρ’ ἀπαμύνασθαι, ὅτε τισ πρότεροσ χαλεπήνῃ· μητρὶ δ’ ἐμῇ δίχα θυμὸσ ἐνὶ φρεσὶ μερμηρίζει, ἢ αὐτοῦ παρ’ ἐμοί τε μένῃ καὶ δῶμα κομίζῃ, εὐνήν τ’ αἰδομένη πόσιοσ δήμοιό τε φῆμιν, ἦ ἤδη ἅμ’ ἕπηται Ἀχαιῶν ὅσ τισ ἄριστοσ μνᾶται ἐνὶ μεγάροισιν ἀνὴρ καὶ πλεῖστα πόρῃσιν. ἀλλ’ ἦ τοὶ τὸν ξεῖνον, ἐπεὶ τεὸν ἵκετο δῶμα, ἕσσω μιν χλαῖνάν τε χιτῶνά τε, εἵματα καλά, δώσω δὲ ξίφοσ ἄμφηκεσ καὶ ποσσὶ πέδιλα, πέμψω δ’ ὅππη μιν κραδίη θυμόσ τε κελεύει. εἰ δ’ ἐθέλεισ, σὺ κόμισσον ἐνὶ σταθμοῖσιν ἐρύξασ· εἵματα δ’ ἐνθάδ’ ἐγὼ πέμψω καὶ σῖτον ἅπαντα ἔδμεναι, ὡσ ἂν μή σε κατατρύχῃ καὶ ἑταίρουσ. κεῖσε δ’ ἂν οὔ μιν ἐγώ γε μετὰ μνηστῆρασ ἐῷμι ἔρχεσθαι· λίην γὰρ ἀτάσθαλον ὕβριν ἔχουσι· μή μιν κερτομέωσιν, ἐμοὶ δ’ ἄχοσ ἔσσεται αἰνόν. πρῆξαι δ’ ἀργαλέον τι μετὰ πλεόνεσσιν ἐόντα ἄνδρα καὶ ἴφθιμον, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτεροί εἰσι. τὸν δ’ αὖτε προσέειπε πολύτλασ δῖοσ Ὀδυσσεύσ·

"ὦ φίλ’, ἐπεί θήν μοι καὶ ἀμείψασθαι θέμισ ἐστίν, ἦ μάλα μευ καταδάπτετ’ ἀκούοντοσ φίλον ἦτορ, οἱᾶ́ φατε μνηστῆρασ ἀτάσθαλα μηχανάασθαι ἐν μεγάροισ, ἀέκητι σέθεν τοιούτου ἐόντοσ. εἰπέ μοι ἠὲ ἑκὼν ὑποδάμνασαι, ἦ σέ γε λαοὶ ἐχθαίρουσ’ ἀνὰ δῆμον, ἐπισπόμενοι θεοῦ ὀμφῇ, ἦ τι κασιγνήτοισ ἐπιμέμφεαι, οἷσί περ ἀνὴρ μαρναμένοισι πέποιθε, καὶ εἰ μέγα νεῖκοσ ὄρηται. αἲ γάρ ἐγὼν οὕτω νέοσ εἰήν τῷδ’ ἐπὶ θυμῷ, ἢ παῖσ ἐξ Ὀδυσῆοσ ἀμύμονοσ ἠὲ καὶ αὐτόσ· αὐτίκ’ ἔπειτ’ ἀπ’ ἐμεῖο κάρη τάμοι ἀλλότριοσ φώσ, εἰ μὴ ἐγὼ κείνοισι κακὸν πάντεσσι γενοίμην, ἐλθὼν ἐσ μέγαρον Λαερτιάδεω Ὀδυσῆοσ. εἰ δ’ αὖ με πληθυῖ δαμασαίατο μοῦνον ἐόντα, βουλοίμην κ’ ἐν ἐμοῖσι κατακτάμενοσ μεγάροισι τεθνάμεν ἢ τάδε γ’ αἰὲν ἀεικέα ἔργ’ ὁράασθαι, ξείνουσ τε στυφελιζομένουσ δμῳάσ τε γυναῖκασ ῥυστάζοντασ ἀεικελίωσ κατὰ δώματα καλά, καὶ οἶνον διαφυσσόμενον, καὶ σῖτον ἔδοντασ μὰψ αὔτωσ, ἀτέλεστον, ἀνηνύστῳ ἐπὶ ἔργῳ. τὸν δ’ αὖ Τηλέμαχοσ πεπνυμένοσ ἀντίον ηὔδα·

"τοιγὰρ ἐγώ τοι, ξεῖνε, μάλ’ ἀτρεκέωσ ἀγορεύσω. οὔτε τί μοι πᾶσ δῆμοσ ἀπεχθόμενοσ χαλεπαίνει, οὔτε κασιγνήτοισ ἐπιμέμφομαι, οἷσί περ ἀνὴρ μαρναμένοισι πέποιθε, καὶ εἰ μέγα νεῖκοσ ὄρηται. ὧδε γὰρ ἡμετέρην γενεὴν μούνωσε Κρονίων· μοῦνον Λαέρτην Ἀρκείσιοσ υἱὸν ἔτικτε, μοῦνον δ’ αὖτ’ Ὀδυσῆα πατὴρ τέκεν· αὐτὰρ Ὀδυσσεὺσ μοῦνον ἔμ’ ἐν μεγάροισι τεκὼν λίπεν οὐδ’ ἀπόνητο. τῷ νῦν δυσμενέεσ μάλα μυρίοι εἴσ’ ἐνὶ οἴκῳ. ὅσσοι γὰρ νήσοισιν ἐπικρατέουσιν ἄριστοι, Δουλιχίῳ τε Σάμῃ τε καὶ ὑλήεντι Ζακύνθῳ, ἠδ’ ὅσσοι κραναὴν Ἰθάκην κάτα κοιρανέουσι, τόσσοι μητέρ’ ἐμὴν μνῶνται, τρύχουσι δὲ οἶκον. ἡ δ’ οὔτ’ ἀρνεῖται στυγερὸν γάμον οὔτε τελευτὴν ποιῆσαι δύναται· τοὶ δὲ φθινύθουσιν ἔδοντεσ οἶκον ἐμόν· τάχα δή με διαρραίσουσι καὶ αὐτόν. ἀλλ’ ἦ τοι μὲν ταῦτα θεῶν ἐν γούνασι κεῖται· ἄττα, σὺ δ’ ἔρχεο θᾶσσον, ἐχέφρονι Πηνελοπείῃ εἴφ’ ὅτι οἱ σῶσ εἰμὶ καὶ ἐκ Πύλου εἰλήλουθα. αὐτὰρ ἐγὼν αὐτοῦ μενέω, σὺ δὲ δεῦρο νέεσθαι, οἰῄ ἀπαγγείλασ· τῶν δ’ ἄλλων μή τισ Ἀχαιῶν πευθέσθω· πολλοὶ γὰρ ἐμοὶ κακὰ μηχανόωνται. τὸν δ’ ἀπαμειβόμενοσ προσέφησ, Εὔμαιε συβῶτα·

"γιγνώσκω, φρονέω· τά γε δὴ νοέοντι κελεύεισ. ἀλλ’ ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέωσ κατάλεξον, ἦ καὶ Λαέρτῃ αὐτὴν ὁδὸν ἄγγελοσ ἔλθω δυσμόρῳ, ὃσ τῆοσ μὲν Ὀδυσσῆοσ μέγ’ ἀχεύων ἔργα τ’ ἐποπτεύεσκε μετὰ δμώων τ’ ἐνὶ οἴκῳ πῖνε καὶ ἦσθ’, ὅτε θυμὸσ ἐνὶ στήθεσσιν ἀνώγοι· αὐτὰρ νῦν, ἐξ οὗ σύ γε ᾤχεο νηὶ̈ Πύλονδε, οὔ πω μίν φασιν φαγέμεν καὶ πιέμεν αὔτωσ, οὐδ’ ἐπὶ ἔργα ἰδεῖν, ἀλλὰ στοναχῇ τε γόῳ τε ἧσται ὀδυρόμενοσ, φθινύθει δ’ ἀμφ’ ὀστεόφι χρώσ. τὸν δ’ αὖ Τηλέμαχοσ πεπνυμένοσ ἀντίον ηὔδα·

"ἄλγιον, ἀλλ’ ἔμπησ μιν ἐάσομεν, ἀχνύμενοί περ· εἰ γὰρ πωσ εἰή αὐτάγρετα πάντα βροτοῖσι, πρῶτόν κεν τοῦ πατρὸσ ἑλοίμεθα νόστιμον ἦμαρ. ἀλλὰ σύ γ’ ἀγγείλασ ὀπίσω κίε, μηδὲ κατ’ ἀγροὺσ πλάζεσθαι μετ’ ἐκεῖνον· ἀτὰρ πρὸσ μητέρα εἰπεῖν ἀμφίπολον ταμίην ὀτρυνέμεν ὅττι τάχιστα κρύβδην· κείνη γὰρ κεν ἀπαγγείλειε γέροντι. ἦ ῥα καὶ ὦρσε συφορβόν·

ὁ δ’ εἵλετο χερσὶ πέδιλα, δησάμενοσ δ’ ὑπὸ ποσσὶ πόλινδ’ ἰέν. οὐδ’ ἄρ’ Ἀθήνην λῆθεν ἀπὸ σταθμοῖο κιὼν Εὔμαιοσ ὑφορβόσ, ἀλλ’ ἥ γε σχεδὸν ἦλθε· δέμασ δ’ ἠί̈κτο γυναικὶ καλῇ τε μεγάλῃ τε καὶ ἀγλαὰ ἔργα ἰδυίῃ. στῆ δὲ κατ’ ἀντίθυρον κλισίησ Ὀδυσῆϊ φανεῖσα· οὐδ’ ἄρα Τηλέμαχοσ ἴδεν ἀντίον οὐδ’ ἐνόησεν, οὐ γὰρ πω πάντεσσι θεοὶ φαίνονται ἐναργεῖσ, ἀλλ’ Ὀδυσεύσ τε κύνεσ τε ἴδον, καί ῥ’ οὐχ ὑλάοντο κνυζηθμῷ δ’ ἑτέρωσε διὰ σταθμοῖο φόβηθεν. ἡ δ’ ἄρ’ ἐπ’ ὀφρύσι νεῦσε· νόησε δὲ δῖοσ Ὀδυσσεύσ, ἐκ δ’ ἦλθεν μεγάροιο παρὲκ μέγα τειχίον αὐλῆσ, στῆ δὲ πάροιθ’ αὐτῆσ· τὸν δὲ προσέειπεν Ἀθήνη· "διογενὲσ Λαερτιάδη, πολυμήχαν’ Ὀδυσσεῦ.

ἤδη νῦν σῷ παιδὶ ἔποσ φάο μηδ’ ἐπίκευθε, ὡσ ἄν μνηστῆρσιν θάνατον καὶ κῆρ’ ἀραρόντε ἔρχησθον προτὶ ἄστυ περικλυτόν· οὐδ’ ἐγὼ αὐτὴ δηρὸν ἀπὸ σφῶϊν ἔσομαι μεμαυῖα μάχεσθαι. ἦ καὶ χρυσείῃ ῥάβδῳ ἐπεμάσσατ’ Ἀθήνη.

φᾶροσ μέν οἱ πρῶτον ἐϋπλυνὲσ ἠδὲ χιτῶνα θῆκ’ ἀμφὶ στήθεσσι, δέμασ δ’ ὤφελλε καὶ ἥβην. ἂψ δὲ μελαγχροιὴσ γένετο, γναθμοὶ δὲ τάνυσθεν, κυάνεαι δ’ ἐγένοντο γενειάδεσ ἀμφὶ γένειον. ἡ μὲν ἄρ’ ὣσ ἔρξασα πάλιν κίεν· αὐτὰρ Ὀδυσσεὺσ ἠί̈εν ἐσ κλισίην· θάμβησε δέ μιν φίλοσ υἱόσ, ταρβήσασ δ’ ἑτέρωσε βάλ’ ὄμματα, μὴ θεὸσ εἰή, καί μιν φωνήσασ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα· "ἀλλοῖόσ μοι, ξεῖνε, φάνησ νέον ἠὲ πάροιθεν, ἄλλα δὲ εἵματ’ ἔχεισ, καί τοι χρὼσ οὐκέθ’ ὁμοῖοσ.

ἦ μάλα τισ θεόσ ἐσσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν· ἀλλ’ ἵληθ’, ἵνα τοι κεχαρισμένα δώομεν ἱρὰ ἠδὲ χρύσεα δῶρα, τετυγμένα· φείδεο δ’ ἡμέων" τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα πολύτλασ δῖοσ Ὀδυσσεύσ· "οὔ τίσ τοι θεόσ εἰμι·

τί μ’ ἀθανάτοισιν ἐί̈σκεισ; ἀλλὰ πατὴρ τεόσ εἰμι, τοῦ εἵνεκα σὺ στεναχίζων πάσχεισ ἄλγεα πολλά, βίασ ὑποδέγμενοσ ἀνδρῶν. ὣσ ἄρα φωνήσασ υἱὸν κύσε, κὰδ δὲ παρειῶν δάκρυον ἧκε χαμᾶζε·

πάροσ δ’ ἔχε νωλεμὲσ αἰεί. Τηλέμαχοσ δ’, οὐ γάρ πω ἐπείθετο ὃν πατέρ’ εἶναι, ἐξαῦτίσ μιν ἔπεσσιν ἀμειβόμενοσ προσέειπεν· "οὐ σύ γ’ Ὀδυσσεύσ ἐσσι, πατὴρ ἐμόσ, ἀλλά με δαίμων θέλγει, ὄφρ’ ἔτι μᾶλλον ὀδυρόμενοσ στεναχίζω.

οὐ γάρ πωσ ἂν θνητὸσ ἀνὴρ τάδε μηχανόῳτο ᾧ αὐτοῦ γε νόῳ, ὅτε μὴ θεὸσ αὐτὸσ ἐπελθὼν ῥηϊδίωσ ἐθέλων θείη νέον ἠὲ γέροντα. ἦ γάρ τοι νέον ἦσθα γέρων καὶ ἀεικέα ἕσσο· νῦν δὲ θεοῖσιν ἐοίκασ, οἳ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσι. τὸν δ’ ἀπαμειβόμενοσ προσέφη πολύμητισ Ὀδυσσεύσ·

"Τηλέμαχ’, οὔ σε ἐοίκε φίλον πατέρ ἔνδον ἐόντα οὔτε τι θαυμάζειν περιώσιον οὔτ’ ἀγάασθαι· οὐ μὲν γάρ τοι ἔτ’ ἄλλοσ ἐλεύσεται ἐνθάδ’ Ὀδυσσεύσ, ἀλλ’ ὅδ’ ἐγὼ τοιόσδε, παθὼν κακά, πολλὰ δ’ ἀληθείσ, ἤλυθον εἰκοστῷ ἔτεϊ ἐσ πατρίδα γαῖαν. αὐτάρ τοι τόδε ἔργον Ἀθηναίησ ἀγελείησ, ἥ τέ με τοῖον ἔθηκεν, ὅπωσ ἐθέλει, δύναται γὰρ, ἄλλοτε μὲν πτωχῷ ἐναλίγκιον, ἄλλοτε δ’ αὖτε ἀνδρὶ νέῳ καὶ καλὰ περὶ χροὶ̈ εἵματ’ ἔχοντι. ῥηί̈διον δὲ θεοῖσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν, ἠμὲν κυδῆναι θνητὸν βροτὸν ἠδὲ κακῶσαι. ὣσ ἄρα φωνήσασ κατ’ ἄρ’ ἕζετο, Τηλέμαχοσ δὲ ἀμφιχυθεὶσ πατέρ’ ἐσθλὸν ὀδύρετο, δάκρυα λείβων, ἀμφοτέροισι δὲ τοῖσιν ὑφ’ ἵμεροσ ὦρτο γόοιο·

κλαῖον δὲ λιγέωσ, ἀδινώτερον ἤ τ’ οἰωνοί, φῆναι ἢ αἰγυπιοὶ γαμψώνυχεσ, οἷσί τε τέκνα ἀγρόται ἐξείλοντο πάροσ πετεηνὰ γενέσθαι· ὣσ ἄρα τοί γ’ ἐλεεινὸν ὑπ’ ὀφρύσι δάκρυον εἶβον. καί νύ κ’ ὀδυρομένοισιν ἔδυ φάοσ ἠελίοιο, εἰ μὴ Τηλέμαχοσ προσεφώνεεν ὃν πατέρ’ αἶψα· "ποίῃ γὰρ νῦν δεῦρο, πάτερ φίλε, νηί̈ σε ναῦται ἤγαγον εἰσ Ἰθάκην;

τίνεσ ἔμμεναι εὐχετόωντο; οὐ μὲν γάρ τί σε πεζὸν ὀί̈ομαι ἐνθάδ’ ἱκέσθαι. τὸν δ’ αὖτε προσέειπε πολύτλασ δῖοσ Ὀδυσσεύσ·

"τοιγὰρ ἐγώ τοι, τέκνον, ἀληθείην καταλέξω. Φαίηκέσ μ’ ἄγαγον ναυσίκλυτοι, οἵ τε καὶ ἄλλουσ ἀνθρώπουσ πέμπουσιν, ὅτισ σφέασ εἰσαφίκηται· καί μ’ εὕδοντ’ ἐν νηὶ̈ θοῇ ἐπὶ πόντον ἄγοντεσ κάτθεσαν εἰσ Ἰθάκην, ἔπορον δέ μοι ἀγλαὰ δῶρα, χαλκόν τε χρυσόν τε ἅλισ ἐσθῆτά θ’ ὑφαντήν. καὶ τὰ μὲν ἐν σπήεσσι θεῶν ἰότητι κέονται· νῦν αὖ δεῦρ’ ἱκόμην ὑποθημοσύνῃσιν Ἀθήνησ, ὄφρα κε δυσμενέεσσι φόνου πέρι βουλεύσωμεν. ἀλλ’ ἄγε μοι μνηστῆρασ ἀριθμήσασ κατάλεξον, ὄφρ’ εἰδέω ὅσσοι τε καὶ οἵ τινεσ ἀνέρεσ εἰσί· καί κεν ἐμὸν κατὰ θυμὸν ἀμύμονα μερμηρίξασ φράσσομαι, ἤ κεν νῶϊ δυνησόμεθ’ ἀντιφέρεσθαι μούνω ἄνευθ’ ἄλλων, ἦ καὶ διζησόμεθ’ ἄλλουσ. " τὸν δ’ αὖ Τηλέμαχοσ πεπνυμένοσ ἀντίον ηὔδα· "ὦ πάτερ, ἦ τοι σεῖο μέγα κλέοσ αἰὲν ἄκουον, χεῖράσ τ’ αἰχμητὴν ἔμεναι καὶ ἐπίφρονα βουλήν· ἀλλὰ λίην μέγα εἶπεσ· ἄγη μ’ ἔχει· οὐδέ κεν εἰή ἄνδρε δύω πολλοῖσι καὶ ἰφθίμοισι μάχεσθαι. μνηστήρων δ’ οὔτ’ ἂρ δεκὰσ ἀτρεκὲσ οὔτε δύ’ οἰαῖ, ἀλλὰ πολὺ πλέονεσ· τάχα δ’ εἴσεαι ἐνθάδ’ ἀριθμόν. ἐκ μὲν Δουλιχίοιο δύω καὶ πεντήκοντα κοῦροι κεκριμένοι, ἓξ δὲ δρηστῆρεσ ἕπονται· ἐκ δὲ Σάμησ πίσυρέσ τε καὶ εἴκοσι φῶτεσ ἐάσιν, ἐκ δὲ Ζακύνθου ἐάσιν ἐείκοσι κοῦροι Ἀχαιῶν, ἐκ δ’ αὐτῆσ Ἰθάκησ δυοκαίδεκα πάντεσ ἄριστοι, καί σφιν ἅμ’ ἐστὶ Μέδων κῆρυξ καὶ θεῖοσ ἀοιδὸσ καὶ δοιὼ θεράποντε, δαήμονε δαιτροσυνάων. τῶν εἴ κεν πάντων ἀντήσομεν ἔνδον ἐόντων, μὴ πολύπικρα καὶ αἰνὰ βίασ ἀποτίσεαι ἐλθών. ἀλλὰ σύ γ’, εἰ δύνασαί τιν’ ἀμύντορα μερμηρίξαι, φράζευ, ὅ κέν τισ νῶϊν ἀμύνοι πρόφρονι θυμῷ. τὸν δ’ αὖτε προσέειπε πολύτλασ δῖοσ Ὀδυσσεύσ·

"τοιγὰρ ἐγὼν ἐρέω, σὺ δὲ σύνθεο καί μευ ἄκουσον· καὶ φράσαι ἤ κεν νῶϊν Ἀθήνη σὺν Διὶ πατρὶ ἀρκέσει, ἠε͂́ τιν’ ἄλλον ἀμύντορα μερμηρίξω. τὸν δ’ αὖ Τηλέμαχοσ πεπνυμένοσ ἀντίον ηὔδα·

"ἐσθλώ τοι τούτω γ’ ἐπαμύντορε, τοὺσ ἀγορεύεισ, ὕψι περ ἐν νεφέεσσι καθημένω· ὥ τε καὶ ἄλλοισ ἀνδράσι τε κρατέουσι καὶ ἀθανάτοισι θεοῖσι. τὸν δ’ αὖτε προσέειπε πολύτλασ δῖοσ Ὀδυσσεύσ·

"οὐ μέν τοι κείνω γε πολὺν χρόνον ἀμφὶσ ἔσεσθον φυλόπιδοσ κρατερῆσ, ὁπότε μνηστῆρσι καὶ ἡμῖν ἐν μεγάροισιν ἐμοῖσι μένοσ κρίνηται Ἄρηοσ. ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν ἔρχευ ἅμ’ ἠοῖ φαινομένηφιν οἴκαδε, καὶ μνηστῆρσιν ὑπερφιάλοισιν ὁμίλει· αὐτὰρ ἐμὲ προτὶ ἄστυ συβώτησ ὕστερον ἄξει, πτωχῷ λευγαλέῳ ἐναλίγκιον ἠδὲ γέροντι. εἰ δέ μ’ ἀτιμήσουσι δόμον κάτα, σὸν δὲ φίλον κῆρ τετλάτω ἐν στήθεσσι κακῶσ πάσχοντοσ ἐμεῖο, ἤν περ καὶ διὰ δῶμα ποδῶν ἕλκωσι θύραζε ἢ βέλεσι βάλλωσι· σὺ δ’ εἰσορόων ἀνέχεσθαι. ἀλλ’ ἦ τοι παύεσθαι ἀνωγέμεν ἀφροσυνάων, μειλιχίοισ ἐπέεσσι παραυδῶν· οἱ δέ τοι οὔ τι πείσονται· δὴ γάρ σφι παρίσταται αἴσιμον ἦμαρ. ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δ’ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσιν· ὁππότε κεν πολύβουλοσ ἐνὶ φρεσὶ θῇσιν Ἀθήνη, νεύσω μέν τοι ἐγὼ κεφαλῇ, σὺ δ’ ἔπειτα νοήσασ ὅσσα τοι ἐν μεγάροισιν Ἀρήϊα τεύχεα κεῖται ἐσ μυχὸν ὑψηλοῦ θαλάμου καταθεῖναι ἀείρασ πάντα μάλ’· αὐτὰρ μνηστῆρασ μαλακοῖσ ἐπέεσσι παρφάσθαι, ὅτε κέν σε μεταλλῶσιν ποθέοντεσ· "ἐκ καπνοῦ κατέθηκ’, ἐπεὶ οὐκέτι τοῖσιν ἐῴκει οἱᾶ́ ποτε Τροίηνδε κιὼν κατέλειπεν Ὀδυσσεύσ, ἀλλὰ κατῄκισται, ὅσσον πυρὸσ ἵκετ’ ἀϋτμή.

πρὸσ δ’ ἔτι καὶ τόδε μεῖζον ἐνὶ φρεσὶ θῆκε Κρονίων, μή πωσ οἰνωθέντεσ, ἔριν στήσαντεσ ἐν ὑμῖν, ἀλλήλουσ τρώσητε καταισχύνητέ τε δαῖτα καὶ μνηστύν· αὐτὸσ γὰρ ἐφέλκεται ἄνδρα σίδηροσ. " "νῶϊν δ’ οἰοίσιν δύο φάσγανα καὶ δύο δοῦρε καλλιπέειν καὶ δοιὰ βοάγρια χερσὶν ἑλέσθαι, ὡσ ἂν ἐπιθύσαντεσ ἑλοίμεθα· τοὺσ δέ κ’ ἔπειτα Παλλὰσ Ἀθηναίη θέλξει καὶ μητίετα Ζεύσ. ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δ’ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσιν· εἰ ἐτεόν γ’ ἐμόσ ἐσσι καὶ αἵματοσ ἡμετέροιο, μή τισ ἔπειτ’ Ὀδυσῆοσ ἀκουσάτω ἔνδον ἐόντοσ, μήτ’ οὖν Λαέρτησ ἴστω τό γε μήτε συβώτησ μήτε τισ οἰκήων μήτ’ αὐτὴ Πηνελόπεια, ἀλλ’ οἰοῖ σύ τ’ ἐγώ τε γυναικῶν γνώομεν ἰθύν· καί κέ τεο δμώων ἀνδρῶν ἔτι πειρηθεῖμεν, ἠμὲν ὅπου τισ νῶϊ τίει καὶ δείδιε θυμῷ, ἠδ’ ὅτισ οὐκ ἀλέγει, σὲ δ’ ἀτιμᾷ τοῖον ἐόντα. τὸν δ’ ἀπαμειβόμενοσ προσεφώνεε φαίδιμοσ υἱόσ "ὦ πάτερ, ἦ τοι ἐμὸν θυμὸν καὶ ἔπειτά γ’, ὀί̈ω, γνώσεαι·

οὐ μὲν γάρ τι χαλιφροσύναι γέ μ’ ἔχουσιν· ἀλλ’ οὔ τοι τόδε κέρδοσ ἐγὼν ἔσσεσθαι ὀί̈ω ἡμῖν ἀμφοτέροισι· σὲ δὲ φράζεσθαι ἄνωγα. δηθὰ γὰρ αὔτωσ εἴσῃ ἑκάστου πειρητίζων, ἔργα μετερχόμενοσ· τοὶ δ’ ἐν μεγάροισιν ἕκηλοι χρήματα δαρδάπτουσιν ὑπέρβιον οὐδ’ ἔπι φειδώ. ἀλλ’ ἦ τοί σε γυναῖκασ ἐγὼ δεδάασθαι ἄνωγα, αἵ τέ σ’ ἀτιμάζουσι καὶ αἳ νηλείτιδέσ εἰσιν· ἀνδρῶν δ’ οὐκ ἂν ἐγώ γε κατὰ σταθμοὺσ ἐθέλοιμι ἡμέασ πειράζειν, ἀλλ’ ὕστερα ταῦτα πένεσθαι, εἰ ἐτεόν γέ τι οἶσθα Διὸσ τέρασ αἰγιόχοιο. ὣσ οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸσ ἀλλήλουσ ἀγόρευον, ἡ δ’ ἄρ’ ἔπειτ’ Ἰθάκηνδε κατήγετο νηῦσ εὐεργήσ, ἣ φέρε Τηλέμαχον Πυλόθεν καὶ πάντασ ἑταίρουσ.

οἱ δ’ ὅτε δὴ λιμένοσ πολυβενθέοσ ἐντὸσ ἵκοντο, νῆα μὲν οἵ γε μέλαιναν ἐπ’ ἠπείροιο ἔρυσσαν, τεύχεα δέ σφ’ ἀπένεικαν ὑπέρθυμοι θεράποντεσ, αὐτίκα δ’ ἐσ Κλυτίοιο φέρον περικαλλέα δῶρα. αὐτὰρ κήρυκα πρόεσαν δόμον εἰσ Ὀδυσῆοσ, ἀγγελίην ἐρέοντα περίφρονι Πηνελοπείῃ, οὕνεκα Τηλέμαχοσ μὲν ἐπ’ ἀγροῦ, νῆα δ’ ἀνώγει ἄστυδ’ ἀποπλείειν, ἵνα μὴ δείσασ’ ἐνὶ θυμῷ ἰφθίμη βασίλεια τέρεν κατὰ δάκρυον εἴβοι τὼ δὲ συναντήτην κῆρυξ καὶ δῖοσ ὑφορβὸσ τῆσ αὐτῆσ ἕνεκ’ ἀγγελίησ, ἐρέοντε γυναικί. ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ ἵκοντο δόμον θείου βασιλῆοσ, κῆρυξ μέν ῥα μέσῃσι μετὰ δμῳῇσιν ἐείπεν· "ἤδη τοι, βασίλεια, φίλοσ πάϊσ εἰλήλουθε. Πηνελοπείῃ δ’ εἶπε συβώτησ ἄγχι παραστὰσ πάνθ’ ὅσα οἱ φίλοσ υἱὸσ ἀνώγει μυθήσασθαι.

αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πᾶσαν ἐφημοσύνην ἀπέειπε, βῆ ῥ’ ἴμεναι μεθ’ ὑάσ, λίπε δ’ ἑρ́κεά τε μέγαρόν τε. μνηστῆρεσ δ’ ἀκάχοντο κατήφησάν τ’ ἐνὶ θυμῷ, ἐκ δ’ ἦλθον μεγάροιο παρὲκ μέγα τειχίον αὐλῆσ, αὐτοῦ δὲ προπάροιθε θυράων ἑδριόωντο.

τοῖσιν δ’ Εὐρύμαχοσ, Πολύβου πάϊσ, ἦρχ’ ἀγορεύειν· "ὦ φίλοι, ἦ μέγα ἔργον ὑπερφιάλωσ τετέλεσται Τηλεμάχῳ ὁδὸσ ἥδε·

φάμεν δέ οἱ οὐ τελέεσθαι. ἀλλ’ ἄγε νῆα μέλαιναν ἐρύσσομεν ἥ τισ ἀρίστη, ἐσ δ’ ἐρέτασ ἁλιῆασ ἀγείρομεν, οἵ κε τάχιστα κείνοισ ἀγγείλωσι θοῶσ οἶκόνδε νέεσθαι. οὔ πω πᾶν εἴρηθ’, ὅτ’ ἄρ’ Ἀμφίνομοσ ἴδε νῆα, στρεφθεὶσ ἐκ χώρησ, λιμένοσ πολυβενθέοσ ἐντόσ, ἱστία τε στέλλοντασ ἐρετμά τε χερσὶν ἔχοντασ.

ἡδὺ δ’ ἄρ’ ἐκγελάσασ μετεφώνεεν οἷσ ἑτάροισι· "μή τιν’ ἔτ’ ἀγγελίην ὀτρύνομεν·

οἵδε γὰρ ἔνδον. ἤ τίσ σφιν τόδ’ ἐείπε θεῶν, ἢ εἴσιδον αὐτοὶ νῆα παρερχομένην, τὴν δ’ οὐκ ἐδύναντο κιχῆναι. ὣσ ἔφαθ’, οἱ δ’ ἀνστάντεσ ἔβαν ἐπὶ θῖνα θαλάσσησ, αἶψα δὲ νῆα μέλαιναν ἐπ’ ἠπείροιο ἔρυσσαν, τεύχεα δέ σφ’ ἀπένεικαν ὑπέρθυμοι θεράποντεσ.

αὐτοὶ δ’ εἰσ ἀγορὴν κίον ἀθρόοι, οὐδέ τιν’ ἄλλον εἰών οὔτε νέων μεταί̈ζειν οὔτε γερόντων. τοῖσιν δ’ Ἀντίνοοσ μετέφη, Εὐπείθεοσ υἱόσ· "ὢ πόποι, ὡσ τόνδ’ ἄνδρα θεοὶ κακότητοσ ἔλυσαν.

ἤματα μὲν σκοποὶ ἷζον ἐπ’ ἄκριασ ἠνεμοέσσασ αἰὲν ἐπασσύτεροι· ἅμα δ’ ἠελίῳ καταδύντι οὔ ποτ’ ἐπ’ ἠπείρου νύκτ’ ἄσαμεν, ἀλλ’ ἐνὶ πόντῳ νηὶ̈ θοῇ πλείοντεσ ἐμίμνομεν Ηὦ δῖαν, Τηλέμαχον λοχόωντεσ, ἵνα φθίσωμεν ἑλόντεσ αὐτόν· τὸν δ’ ἄρα τῆοσ ἀπήγαγεν οἴκαδε δαίμων, ἡμεῖσ δ’ ἐνθάδε οἱ φραζώμεθα λυγρὸν ὄλεθρον Τηλεμάχῳ, μηδ’ ἧμασ ὑπεκφύγοι· οὐ γὰρ ὀί̈ω τούτου γε ζώοντοσ ἀνύσσεσθαι τάδε ἔργα. αὐτὸσ μὲν γὰρ ἐπιστήμων βουλῇ τε νόῳ τε, λαοὶ δ’ οὐκέτι πάμπαν ἐφ’ ἡμῖν ἦρα φέρουσιν. ἀλλ’ ἄγετε, πρὶν κεῖνον ὁμηγυρίσασθαι Ἀχαιοὺσ εἰσ ἀγορήν ‐ οὐ γάρ τι μεθησέμεναί μιν ὀί̈ω, ἀλλ’ ἀπομηνίσει, ἐρέει δ’ ἐν πᾶσιν ἀναστὰσ οὕνεκά οἱ φόνον αἰπὺν ἐράπτομεν οὐδ’ ἐκίχημεν· οἱ δ’ οὐκ αἰνήσουσιν ἀκούοντεσ κακὰ ἔργα· μή τι κακὸν ῥέξωσι καὶ ἡμέασ ἐξελάσωσι γαίησ ἡμετέρησ, ἄλλων δ’ ἀφικώμεθα δῆμον· ἀλλὰ φθέωμεν ἑλόντεσ ἐπ’ ἀγροῦ νόσφι πόληοσ ἢ ἐν ὁδῷ· βίοτον δ’ αὐτοὶ καὶ κτήματ’ ἔχωμεν, δασσάμενοι κατὰ μοῖραν ἐφ’ ἡμέασ, οἰκία δ’ αὖτε κείνου μητέρι δοῖμεν ἔχειν ἠδ’ ὅστισ ὀπυίοι. εἰ δ’ ὑμῖν ὅδε μῦθοσ ἀφανδάνει, ἀλλὰ βόλεσθε αὐτόν τε ζώειν καὶ ἔχειν πατρώϊα πάντα, μή οἱ χρήματ’ ἔπειτα ἅλισ θυμηδέ’ ἔδωμεν ἐνθάδ’ ἀγειρόμενοι, ἀλλ’ ἐκ μεγάροιο ἕκαστοσ μνάσθω ἐέδνοισιν διζήμενοσ· ἡ δέ κ’ ἔπειτα γήμαιθ’ ὅσ κε πλεῖστα πόροι καὶ μόρσιμοσ ἔλθοι. ὣσ ἔφαθ’, οἱ δ’ ἄρα πάντεσ ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ.

τοῖσιν δ’ Ἀμφίνομοσ ἀγορήσατο καὶ μετέειπε, Νίσου φαίδιμοσ υἱόσ, Ἀρητιάδαο ἄνακτοσ, ὅσ ῥ’ ἐκ Δουλιχίου πολυπύρου, ποιήεντοσ, ἡγεῖτο μνηστῆρσι, μάλιστα δὲ Πηνελοπείῃ ἥνδανε μύθοισι· φρεσὶ γὰρ κέχρητ’ ἀγαθῇσιν· ὅ σφιν ἐϋφρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν· "ὦ φίλοι, οὐκ ἂν ἐγώ γε κατακτείνειν ἐθέλοιμι Τηλέμαχον·

δεινὸν δὲ γένοσ βασιλήϊόν ἐστιν κτείνειν· ἀλλὰ πρῶτα θεῶν εἰρώμεθα βουλάσ. εἰ μέν κ’ αἰνήσωσι Διὸσ μεγάλοιο θέμιστεσ, αὐτόσ τε κτενέω τούσ τ’ ἄλλουσ πάντασ ἀνώξω· εἰ δέ κ’ ἀποτρωπῶσι θεοί, παύσασθαι ἄνωγα. ὣσ ἔφατ’ Ἀμφίνομοσ, τοῖσιν δ’ ἐπιήνδανε μῦθοσ.

αὐτίκ’ ἔπειτ’ ἀνστάντεσ ἔβαν δόμον εἰσ Ὀδυσῆοσ, ἐλθόντεσ δὲ καθῖζον ἐπὶ ξεστοῖσι θρόνοισιν. ἡ δ’ αὖτ’ ἄλλ’ ἐνόησε περίφρων Πηνελόπεια, μνηστήρεσσι φανῆναι ὑπέρβιον ὕβριν ἔχουσι.

πεύθετο γὰρ οὗ παιδὸσ ἐνὶ μεγάροισιν ὄλεθρον· κῆρυξ γὰρ οἱ ἐείπε Μέδων, ὃσ ἐπεύθετο βουλάσ. βῆ δ’ ἰέναι μέγαρόνδε σὺν ἀμφιπόλοισι γυναιξίν. ἀλλ’ ὅτε δὴ μνηστῆρασ ἀφίκετο δῖα γυναικῶν, στῆ ῥα παρὰ σταθμὸν τέγεοσ πύκα ποιητοῖο, ἄντα παρειάων σχομένη λιπαρὰ κρήδεμνα, Ἀντίνοον δ’ ἐνένιπεν ἔποσ τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζεν· "Ἀντίνο’, ὕβριν ἔχων, κακομήχανε, καὶ δέ σέ φασιν ἐν δήμῳ Ἰθάκησ μεθ’ ὁμήλικασ ἔμμεν ἄριστον βουλῇ καὶ μύθοισι·

σὺ δ’ οὐκ ἄρα τοῖοσ ἐήσθα. μάργε, τίη δὲ σὺ Τηλεμάχῳ θάνατόν τε μόρον τε ῥάπτεισ, οὐδ’ ἱκέτασ ἐμπάζεαι, οἷσιν ἄρα Ζεὺσ μάρτυροσ; οὐδ’ ὁσίη κακὰ ῥάπτειν ἀλλήλοισιν. ἦ οὐκ οἶσθ’ ὅτε δεῦρο πατὴρ τεὸσ ἵκετο φεύγων, δῆμον ὑποδείσασ; δὴ γὰρ κεχολώατο λίην, οὕνεκα ληϊστῆρσιν ἐπισπόμενοσ Ταφίοισιν ἤκαχε Θεσπρωτούσ· οἱ δ’ ἡμῖν ἄρθμιοι ἦσαν· τόν ῥ’ ἔθελον φθῖσαι καὶ ἀπορραῖσαι φίλον ἦτορ ἠδὲ κατὰ ζωὴν φαγέειν μενοεικέα πολλήν· ἀλλ’ Ὀδυσεὺσ κατέρυκε καὶ ἔσχεθεν ἱεμένουσ περ. τοῦ νῦν οἶκον ἄτιμον ἔδεισ, μνάᾳ δὲ γυναῖκα παῖδά τ’ ἀποκτείνεισ, ἐμὲ δὲ μεγάλωσ ἀκαχίζεισ· ἀλλά σε παύσασθαι κέλομαι καὶ ἀνωγέμεν ἄλλουσ. τὴν δ’ αὖτ’ Εὐρύμαχοσ, Πολύβου πάϊσ, ἀντίον ηὔδα·

"κούρη Ἰκαρίοιο, περίφρον Πηνελόπεια, θάρσει· μή τοι ταῦτα μετὰ φρεσὶ σῇσι μελόντων. οὐκ ἔσθ’ οὗτοσ ἀνὴρ οὐδ’ ἔσσεται οὐδὲ γένηται, ὅσ κεν Τηλεμάχῳ σῷ υἱέϊ χεῖρασ ἐποίσει ζώοντόσ γ’ ἐμέθεν καὶ ἐπὶ χθονὶ δερκομένοιο. ὧδε γὰρ ἐξερέω, καὶ μὴν τετελεσμένον ἔσται· αἶψά οἱ αἷμα κελαινὸν ἐρωήσει περὶ δουρὶ ἡμετέρῳ, ἐπεὶ ἦ καὶ ἐμὲ πτολίπορθοσ Ὀδυσσεὺσ πολλάκι γούνασιν οἷσιν ἐφεσσάμενοσ κρέασ ὀπτὸν ἐν χείρεσσιν ἔθηκεν, ἐπέσχε τε οἶνον ἐρυθρόν. τῷ μοι Τηλέμαχοσ πάντων πολὺ φίλτατόσ ἐστιν ἀνδρῶν, οὐδέ τί μιν θάνατον τρομέεσθαι ἄνωγα ἔκ γε μνηστήρων· θεόθεν δ’ οὐκ ἔστ’ ἀλέασθαι. ὣσ φάτο θαρσύνων, τῷ δ’ ἤρτυεν αὐτὸσ ὄλεθρον.

ἡ μὲν ἄρ’ εἰσαναβᾶσ’ ὑπερώϊα σιγαλόεντα κλαῖεν ἔπειτ’ Ὀδυσῆα, φίλον πόσιν, ὄφρα οἱ ὕπνον ἡδὺν ἐπὶ βλεφάροισι βάλε γλαυκῶπισ Ἀθήνη. ἑσπέριοσ δ’ Ὀδυσῆϊ καὶ υἱέϊ δῖοσ ὑφορβὸσ ἤλυθεν·

οἱ δ’ ἄρα δόρπον ἐπισταδὸν ὡπλίζοντο, σῦν ἱερεύσαντεσ ἐνιαύσιον. αὐτὰρ Ἀθήνη, ἄγχι παρισταμένη, Λαερτιάδην Ὀδυσῆα ῥάβδῳ πεπληγυῖα πάλιν ποίησε γέροντα, λυγρὰ δὲ εἵματα ἕσσε περὶ χροί̈, μή ἑ συβώτησ γνοίη ἐσάντα ἰδὼν καὶ ἐχέφρονι Πηνελοπείῃ ἔλθοι ἀπαγγέλλων μηδὲ φρεσὶν εἰρύσσαιτο. τὸν καὶ Τηλέμαχοσ πρότεροσ πρὸσ μῦθον ἐείπεν· "ἦλθεσ, δῖ’ Εὔμαιε. τί δὴ κλέοσ ἔστ’ ἀνὰ ἄστυ; ἦ ῥ’ ἤδη μνηστῆρεσ ἀγήνορεσ ἔνδον ἐάσιν ἐκ λόχου, ἦ ἔτι μ’ αὖτ’ εἰρύαται οἴκαδ’ ἰόντα; τὸν δ’ ἀπαμειβόμενοσ προσέφησ, Εὔμαιε συβῶτα·

"οὐκ ἔμελέν μοι ταῦτα μεταλλῆσαι καὶ ἐρέσθαι ἄστυ καταβλώσκοντα· τάχιστά με θυμὸσ ἀνώγει ἀγγελίην εἰπόντα πάλιν δεῦρ’ ἀπονέεσθαι. ὡμήρησε δέ μοι παρ’ ἑταίρων ἄγγελοσ ὠκύσ, κῆρυξ, ὃσ δὴ πρῶτοσ ἔποσ σῇ μητρὶ ἐείπεν. ἄλλο δέ τοι τό γε οἶδα· τὸ γὰρ ἴδον ὀφθαλμοῖσιν. ἤδη ὑπὲρ πόλιοσ, ὅθι θ’ Ἕρμαιοσ λόφοσ ἐστίν, ἠᾶ κιών, ὅτε νῆα θοὴν ἰδόμην κατιοῦσαν ἐσ λιμέν’ ἡμέτερον· πολλοὶ δ’ ἔσαν ἄνδρεσ ἐν αὐτῇ, βεβρίθει δὲ σάκεσσι καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισι· καὶ σφέασ ὠί̈σθην τοὺσ ἔμμεναι, οὐδέ τι οἶδα. ὣσ φάτο, μείδησεν δ’ ἱερὴ ἲσ Τηλεμάχοιο ἐσ πατέρ’ ὀφθαλμοῖσιν ἰδών, ἀλέεινε δ’ ὑφορβόν.

οἱ δ’ ἐπεὶ οὖν παύσαντο πόνου τετύκοντό τε δαῖτα, δαίνυντ’, οὐδέ τι θυμὸσ ἐδεύετο δαιτὸσ ἐί̈σησ.

αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιοσ καὶ ἐδητύοσ ἐξ ἔρον ἕντο, κοίτου τε μνήσαντο καὶ ὕπνου δῶρον ἕλοντο.

SEARCH

MENU NAVIGATION