Homer, Odyssey, Book 12

(호메로스, 오디세이아, Book 12)

"αὐτὰρ ἐπεὶ ποταμοῖο λίπεν ῥόον Ὠκεανοῖο νηῦσ, ἀπὸ δ’ ἵκετο κῦμα θαλάσσησ εὐρυπόροιο νῆσόν τ’ Αἰαίην, ὅθι τ’ Ηοὖσ ἠριγενείησ οἰκία καὶ χοροί εἰσι καὶ ἀντολαὶ Ηἐλίοιο, νῆα μὲν ἔνθ’ ἐλθόντεσ ἐκέλσαμεν ἐν ψαμάθοισιν, ἐκ δὲ καὶ αὐτοὶ βῆμεν ἐπὶ ῥηγμῖνι θαλάσσησ· ἔνθα δ’ ἀποβρίξαντεσ ἐμείναμεν Ηὦ δῖαν. "ἦμοσ δ’ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλοσ Ηὤσ, δὴ τότ’ ἐγὼν ἑτάρουσ προί̈ειν ἐσ δώματα Κίρκησ οἰσέμεναι νεκρόν, Ἐλπήνορα τεθνηῶτα.

φιτροὺσ δ’ αἶψα ταμόντεσ, ὅθ’ ἀκροτάτη πρόεχ’ ἀκτή, θάπτομεν ἀχνύμενοι θαλερὸν κατὰ δάκρυ χέοντεσ. αὐτὰρ ἐπεὶ νεκρόσ τ’ ἐκάη καὶ τεύχεα νεκροῦ, τύμβον χεύαντεσ καὶ ἐπὶ στήλην ἐρύσαντεσ πήξαμεν ἀκροτάτῳ τύμβῳ ἐυῆρεσ ἐρετμόν. "ἡμεῖσ μὲν τὰ ἕκαστα διείπομεν·

οὐδ’ ἄρα Κίρκην ἐξ Αἴδεω ἐλθόντεσ ἐλήθομεν, ἀλλὰ μάλ’ ὦκα ἦλθ’ ἐντυναμένη· ἅμα δ’ ἀμφίπολοι φέρον αὐτῇ σῖτον καὶ κρέα πολλὰ καὶ αἴθοπα οἶνον ἐρυθρόν. ἡ δ’ ἐν μέσσῳ στᾶσα μετηύδα δῖα θεάων· "σχέτλιοι, οἳ ζώοντεσ ὑπήλθετε δῶμ’ Αἴδαο, δισθανέεσ, ὅτε τ’ ἄλλοι ἅπαξ θνῄσκουσ’ ἄνθρωποι.

ἀλλ’ ἄγετ’ ἐσθίετε βρώμην καὶ πίνετε οἶνον αὖθι πανημέριοι· ἅμα δ’ ἠοῖ φαινομένηφι πλεύσεσθ’· αὐτὰρ ἐγὼ δείξω ὁδὸν ἠδὲ ἕκαστα σημανέω, ἵνα μή τι κακορραφίῃ ἀλεγεινῇ ἢ ἁλὸσ ἢ ἐπὶ γῆσ ἀλγήσετε πῆμα παθόντεσ. "ὣσ ἔφαθ’, ἡμῖν δ’ αὖτ’ ἐπεπείθετο θυμὸσ ἀγήνωρ.

ὣσ τότε μὲν πρόπαν ἦμαρ ἐσ ἠέλιον καταδύντα ἥμεθα δαινύμενοι κρέα τ’ ἄσπετα καὶ μέθυ ἡδύ· ἦμοσ δ’ ἠέλιοσ κατέδυ καὶ ἐπὶ κνέφασ ἦλθεν, οἱ μὲν κοιμήσαντο παρὰ πρυμνήσια νηόσ, ἡ δ’ ἐμὲ χειρὸσ ἑλοῦσα φίλων ἀπονόσφιν ἑταίρων εἷσέ τε καὶ προσέλεκτο καὶ ἐξερέεινεν ἕκαστα· αὐτὰρ ἐγὼ τῇ πάντα κατὰ μοῖραν κατέλεξα. καὶ τότε δή μ’ ἐπέεσσι προσηύδα πότνια Κίρκη·

"ταῦτα μὲν οὕτω πάντα πεπείρανται, σὺ δ’ ἄκουσον, ὥσ τοι ἐγὼν ἐρέω, μνήσει δέ σε καὶ θεὸσ αὐτόσ.

Σειρῆνασ μὲν πρῶτον ἀφίξεαι, αἵ ῥά τε πάντασ ἀνθρώπουσ θέλγουσιν, ὅτισ σφεασ εἰσαφίκηται. ὅσ τισ ἀιδρείῃ πελάσῃ καὶ φθόγγον ἀκούσῃ Σειρήνων, τῷ δ’ οὔ τι γυνὴ καὶ νήπια τέκνα οἴκαδε νοστήσαντι παρίσταται οὐδὲ γάνυνται, ἀλλά τε Σειρῆνεσ λιγυρῇ θέλγουσιν ἀοιδῇ ἥμεναι ἐν λειμῶνι, πολὺσ δ’ ἀμφ’ ὀστεόφιν θὶσ ἀνδρῶν πυθομένων, περὶ δὲ ῥινοὶ μινύθουσι. ἀλλὰ παρεξελάαν, ἐπὶ δ’ οὐάτ’ ἀλεῖψαι ἑταίρων κηρὸν δεψήσασ μελιηδέα, μή τισ ἀκούσῃ τῶν ἄλλων· ἀτὰρ αὐτὸσ ἀκουέμεν αἴ κ’ ἐθέλῃσθα, δησάντων σ’ ἐν νηὶ θοῇ χεῖράσ τε πόδασ τε ὀρθὸν ἐν ἱστοπέδῃ, ἐκ δ’ αὐτοῦ πείρατ’ ἀνήφθω, ὄφρα κε τερπόμενοσ ὄπ’ ἀκούσῃσ Σειρήνοιιν. εἰ δέ κε λίσσηαι ἑτάρουσ λῦσαί τε κελεύῃσ, οἱ δέ σ’ ἔτι πλεόνεσσι τότ’ ἐν δεσμοῖσι διδέντων. αὐτὰρ ἐπὴν δὴ τάσ γε παρὲξ ἐλάσωσιν ἑταῖροι, ἔνθα τοι οὐκέτ’ ἔπειτα διηνεκέωσ ἀγορεύσω, ὁπποτέρη δή τοι ὁδὸσ ἔσσεται, ἀλλὰ καὶ αὐτὸσ θυμῷ βουλεύειν· ἐρέω δέ τοι ἀμφοτέρωθεν. ἔνθεν μὲν γὰρ πέτραι ἐπηρεφέεσ, προτὶ δ’ αὐτὰσ κῦμα μέγα ῥοχθεῖ κυανώπιδοσ Ἀμφιτρίτησ· Πλαγκτὰσ δή τοι τάσ γε θεοὶ μάκαρεσ καλέουσι. τῇ μέν τ’ οὐδὲ ποτητὰ παρέρχεται οὐδὲ πέλειαι τρήρωνεσ, ταί τ’ ἀμβροσίην Διὶ πατρὶ φέρουσιν, ἀλλά τε καὶ τῶν αἰὲν ἀφαιρεῖται λὶσ πέτρη· ἀλλ’ ἄλλην ἐνίησι πατὴρ ἐναρίθμιον εἶναι. τῇ δ’ οὔ πώ τισ νηῦσ φύγεν ἀνδρῶν, ἥ τισ ἵκηται, ἀλλά θ’ ὁμοῦ πίνακάσ τε νεῶν καὶ σώματα φωτῶν κύμαθ’ ἁλὸσ φορέουσι πυρόσ τ’ ὀλοοῖο θύελλαι. οἰή δὴ κείνη γε παρέπλω ποντοπόροσ νηῦσ, Ἀργὼ πᾶσι μέλουσα, παρ’ Αἰήταο πλέουσα. καὶ νύ κε τὴν ἔνθ’ ὦκα βάλεν μεγάλασ ποτὶ πέτρασ, ἀλλ’ Ἥρη παρέπεμψεν, ἐπεὶ φίλοσ ἠε͂ν Ιἤσων. "οἱ δὲ δύω σκόπελοι ὁ μὲν οὐρανὸν εὐρὺν ἱκάνει ὀξείῃ κορυφῇ, νεφέλη δέ μιν ἀμφιβέβηκε κυανέη·

τὸ μὲν οὔ ποτ’ ἐρωεῖ, οὐδέ ποτ’ αἴθρη κείνου ἔχει κορυφὴν οὔτ’ ἐν θέρει οὔτ’ ἐν ὀπώρῃ. οὐδέ κεν ἀμβαίη βροτὸσ ἀνὴρ οὐδ’ ἐπιβαίη, οὐδ’ εἴ οἱ χεῖρέσ τε ἐείκοσι καὶ πόδεσ εἰε͂ν· πέτρη γὰρ λίσ ἐστι, περιξεστῇ ἐικυῖα. μέσσῳ δ’ ἐν σκοπέλῳ ἔστι σπέοσ ἠεροειδέσ, πρὸσ ζόφον εἰσ Ἔρεβοσ τετραμμένον, ᾗ περ ἂν ὑμεῖσ νῆα παρὰ γλαφυρὴν ἰθύνετε, φαίδιμ’ Ὀδυσσεῦ. οὐδέ κεν ἐκ νηὸσ γλαφυρῆσ αἰζήιοσ ἀνὴρ τόξῳ ὀιστεύσασ κοῖλον σπέοσ εἰσαφίκοιτο. ἔνθα δ’ ἐνὶ Σκύλλη ναίει δεινὸν λελακυῖα. τῆσ ἦ τοι φωνὴ μὲν ὅση σκύλακοσ νεογιλῆσ γίγνεται, αὐτὴ δ’ αὖτε πέλωρ κακόν· οὐδέ κέ τίσ μιν γηθήσειεν ἰδών, οὐδ’ εἰ θεὸσ ἀντιάσειεν. τῆσ ἦ τοι πόδεσ εἰσὶ δυώδεκα πάντεσ ἀώροι, ἓξ δέ τέ οἱ δειραὶ περιμήκεεσ, ἐν δὲ ἑκάστῃ σμερδαλέη κεφαλή, ἐν δὲ τρίστοιχοι ὀδόντεσ πυκνοὶ καὶ θαμέεσ, πλεῖοι μέλανοσ θανάτοιο. μέσση μέν τε κατὰ σπείουσ κοίλοιο δέδυκεν, ἔξω δ’ ἐξίσχει κεφαλὰσ δεινοῖο βερέθρου, αὐτοῦ δ’ ἰχθυάᾳ, σκόπελον περιμαιμώωσα, δελφῖνάσ τε κύνασ τε, καὶ εἴ ποθι μεῖζον ἕλῃσι κῆτοσ, ἃ μυρία βόσκει ἀγάστονοσ Ἀμφιτρίτη. τῇ δ’ οὔ πώ ποτε ναῦται ἀκήριοι εὐχετόωνται παρφυγέειν σὺν νηί· φέρει δέ τε κρατὶ ἑκάστῳ φῶτ’ ἐξαρπάξασα νεὸσ κυανοπρῴροιο. "τὸν δ’ ἕτερον σκόπελον χθαμαλώτερον ὄψει, Ὀδυσσεῦ.

πλησίον ἀλλήλων· καί κεν διοϊστεύσειασ. τῷ δ’ ἐν ἐρινεὸσ ἔστι μέγασ, φύλλοισι τεθηλώσ· τῷ δ’ ὑπὸ δῖα Χάρυβδισ ἀναρροιβδεῖ μέλαν ὕδωρ. τρὶσ μὲν γάρ τ’ ἀνίησιν ἐπ’ ἤματι, τρὶσ δ’ ἀναροιβδεῖ δεινόν· μὴ σύ γε κεῖθι τύχοισ, ὅτε ῥοιβδήσειεν· οὐ γάρ κεν ῥύσαιτό σ’ ὑπὲκ κακοῦ οὐδ’ ἐνοσίχθων. ἀλλὰ μάλα Σκύλλησ σκοπέλῳ πεπλημένοσ ὦκα νῆα παρὲξ ἐλάαν, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερόν ἐστιν ἓξ ἑτάρουσ ἐν νηὶ ποθήμεναι ἢ ἅμα πάντασ. "ὣσ ἔφατ’, αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενοσ προσέειπον·

εἰ δ’ ἄγε δή μοι τοῦτο, θεά, νημερτὲσ ἐνίσπεσ, εἴ πωσ τὴν ὀλοὴν μὲν ὑπεκπροφύγοιμι Χάρυβδιν, τὴν δέ κ’ ἀμυναίμην, ὅτε μοι σίνοιτό γ’ ἑταίρουσ. "ὣσ ἐφάμην, ἡ δ’ αὐτίκ’ ἀμείβετο δῖα θεάων·

σχέτλιε, καὶ δὴ αὖ τοι πολεμήια ἔργα μέμηλε καὶ πόνοσ· οὐδὲ θεοῖσιν ὑπείξεαι ἀθανάτοισιν; ἡ δέ τοι οὐ θνητή, ἀλλ’ ἀθάνατον κακόν ἐστι, δεινόν τ’ ἀργαλέον τε καὶ ἄγριον οὐδὲ μαχητόν· οὐδέ τισ ἔστ’ ἀλκή· φυγέειν κάρτιστον ἀπ’ αὐτῆσ. ἢν γὰρ δηθύνῃσθα κορυσσόμενοσ παρὰ πέτρῃ, δείδω, μή σ’ ἐξαῦτισ ἐφορμηθεῖσα κίχῃσι τόσσῃσιν κεφαλῇσι, τόσουσ δ’ ἐκ φῶτασ ἕληται. ἀλλὰ μάλα σφοδρῶσ ἐλάαν, βωστρεῖν δὲ Κράταιιν, μητέρα τῆσ Σκύλλησ, ἥ μιν τέκε πῆμα βροτοῖσιν· ἥ μιν ἔπειτ’ ἀποπαύσει ἐσ ὕστερον ὁρμηθῆναι. "Θρινακίην δ’ ἐσ νῆσον ἀφίξεαι·

ἔνθα δὲ πολλαὶ βόσκοντ’ Ηἐλίοιο βόεσ καὶ ἴφια μῆλα, ἑπτὰ βοῶν ἀγέλαι, τόσα δ’ οἰῶν πώεα καλά, πεντήκοντα δ’ ἕκαστα. γόνοσ δ’ οὐ γίγνεται αὐτῶν, οὐδέ ποτε φθινύθουσι. θεαὶ δ’ ἐπιποιμένεσ εἰσίν, νύμφαι ἐυπλόκαμοι, Φαέθουσά τε Λαμπετίη τε, ἃσ τέκεν Ηἐλίῳ Ὑπερίονι δῖα Νέαιρα. τὰσ μὲν ἄρα θρέψασα τεκοῦσά τε πότνια μήτηρ Θρινακίην ἐσ νῆσον ἀπῴκισε τηλόθι ναίειν, μῆλα φυλασσέμεναι πατρώια καὶ ἕλικασ βοῦσ. τὰσ εἰ μέν κ’ ἀσινέασ ἐάᾳσ νόστου τε μέδηαι, ἦ τ’ ἂν ἔτ’ εἰσ Ἰθάκην κακά περ πάσχοντεσ ἵκοισθε· εἰ δέ κε σίνηαι, τότε τοι τεκμαίρομ’ ὄλεθρον, νηί τε καὶ ἑτάροισ· αὐτὸσ δ’ εἴ πέρ κεν ἀλύξῃσ, ὀψὲ κακῶσ νεῖαι, ὀλέσασ ἄπο πάντασ ἑταίρουσ. "ὣσ ἔφατ’, αὐτίκα δὲ χρυσόθρονοσ ἤλυθεν Ηὤσ.

ἡ μὲν ἔπειτ’ ἀνὰ νῆσον ἀπέστιχε δῖα θεάων· αὐτὰρ ἐγὼν ἐπὶ νῆα κιὼν ὤτρυνον ἑταίρουσ αὐτούσ τ’ ἀμβαίνειν ἀνά τε πρυμνήσια λῦσαι· οἱ δ’ αἶψ’ εἴσβαινον καὶ ἐπὶ κληῖσι καθῖζον. ἑξῆσ δ’ ἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρετμοῖσ. ἡμῖν δ’ αὖ κατόπισθε νεὸσ κυανοπρῴροιο ἴκμενον οὖρον ἱεί πλησίστιον, ἐσθλὸν ἑταῖρον, Κίρκη ἐυπλόκαμοσ, δεινὴ θεὸσ αὐδήεσσα. αὐτίκα δ’ ὅπλα ἕκαστα πονησάμενοι κατὰ νῆα ἥμεθα· τὴν δ’ ἄνεμόσ τε κυβερνήτησ τ’ ἴθυνε. "δὴ τότ’ ἐγὼν ἑτάροισι μετηύδων ἀχνύμενοσ κῆρ·

ὦ φίλοι, οὐ γὰρ χρὴ ἕνα ἴδμεναι οὐδὲ δύ’ οἰούσ θέσφαθ’ ἅ μοι Κίρκη μυθήσατο, δῖα θεάων· ἀλλ’ ἐρέω μὲν ἐγών, ἵνα εἰδότεσ ἤ κε θάνωμεν ἤ κεν ἀλευάμενοι θάνατον καὶ κῆρα φύγοιμεν. Σειρήνων μὲν πρῶτον ἀνώγει θεσπεσιάων φθόγγον ἀλεύασθαι καὶ λειμῶν’ ἀνθεμόεντα. οἰο͂ν ἔμ’ ἠνώγει ὄπ’ ἀκουέμεν· ἀλλά με δεσμῷ δήσατ’ ἐν ἀργαλέῳ, ὄφρ’ ἔμπεδον αὐτόθι μίμνω, ὀρθὸν ἐν ἱστοπέδῃ, ἐκ δ’ αὐτοῦ πείρατ’ ἀνήφθω. εἰ δέ κε λίσσωμαι ὑμέασ λῦσαί τε κελεύω, ὑμεῖσ δὲ πλεόνεσσι τότ’ ἐν δεσμοῖσι πιέζειν. "ἦ τοι ἐγὼ τὰ ἕκαστα λέγων ἑτάροισι πίφαυσκον·

τόφρα δὲ καρπαλίμωσ ἐξίκετο νηῦσ ἐυεργὴσ νῆσον Σειρήνοιιν· ἔπειγε γὰρ οὖροσ ἀπήμων. αὐτίκ’ ἔπειτ’ ἄνεμοσ μὲν ἐπαύσατο ἠδὲ γαλήνη ἔπλετο νηνεμίη, κοίμησε δὲ κύματα δαίμων. ἀνστάντεσ δ’ ἕταροι νεὸσ ἱστία μηρύσαντο καὶ τὰ μὲν ἐν νηὶ γλαφυρῇ θέσαν, οἱ δ’ ἐπ’ ἐρετμὰ ἑζόμενοι λεύκαινον ὕδωρ ξεστῇσ ἐλάτῃσιν. αὐτὰρ ἐγὼ κηροῖο μέγαν τροχὸν ὀξέι χαλκῷ τυτθὰ διατμήξασ χερσὶ στιβαρῇσι πίεζον· αἶψα δ’ ἰαίνετο κηρόσ, ἐπεὶ κέλετο μεγάλη ἲσ Ηἐλίου τ’ αὐγὴ Ὑπεριονίδαο ἄνακτοσ· ἑξείησ δ’ ἑτάροισιν ἐπ’ οὐάτα πᾶσιν ἄλειψα. οἱ δ’ ἐν νηί μ’ ἔδησαν ὁμοῦ χεῖράσ τε πόδασ τε ὀρθὸν ἐν ἱστοπέδῃ, ἐκ δ’ αὐτοῦ πείρατ’ ἀνῆπτον· αὐτοὶ δ’ ἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρετμοῖσ. ἀλλ’ ὅτε τόσσον ἀπῆμεν ὅσον τε γέγωνε βοήσασ, ῥίμφα διώκοντεσ, τὰσ δ’ οὐ λάθεν ὠκύαλοσ νηῦσ ἐγγύθεν ὀρνυμένη, λιγυρὴν δ’ ἔντυνον ἀοιδήν· "δεῦρ’ ἄγ’ ἰών, πολύαιν’ Ὀδυσεῦ, μέγα κῦδοσ Ἀχαιῶν, νῆα κατάστησον, ἵνα νωιτέρην ὄπ ἀκούσῃσ.

οὐ γάρ πώ τισ τῇδε παρήλασε νηὶ μελαίνῃ, πρίν γ’ ἡμέων μελίγηρυν ἀπὸ στομάτων ὄπ’ ἀκοῦσαι, ἀλλ’ ὅ γε τερψάμενοσ νεῖται καὶ πλείονα εἰδώσ. ἴδμεν γάρ τοι πάνθ’ ὅσ’ ἐνὶ Τροίῃ εὐρείῃ Ἀργεῖοι Τρῶέσ τε θεῶν ἰότητι μόγησαν, ἴδμεν δ’, ὅσσα γένηται ἐπὶ χθονὶ πουλυβοτείρῃ. "ὣσ φάσαν ἱεῖσαι ὄπα κάλλιμον·

αὐτὰρ ἐμὸν κῆρ ἤθελ’ ἀκουέμεναι, λῦσαί τ’ ἐκέλευον ἑταίρουσ ὀφρύσι νευστάζων· οἱ δὲ προπεσόντεσ ἔρεσσον. αὐτίκα δ’ ἀνστάντεσ Περιμήδησ Εὐρύλοχόσ τε πλείοσί μ’ ἐν δεσμοῖσι δέον μᾶλλόν τε πίεζον. αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τάσ γε παρήλασαν, οὐδ’ ἔτ’ ἔπειτα φθογγῆσ Σειρήνων ἠκούομεν οὐδέ τ’ ἀοιδῆσ, αἶψ’ ἀπὸ κηρὸν ἕλοντο ἐμοὶ ἐρίηρεσ ἑταῖροι, ὅν σφιν ἐπ’ ὠσὶν ἄλειψ’, ἐμέ τ’ ἐκ δεσμῶν ἀνέλυσαν. "ἀλλ’ ὅτε δὴ τὴν νῆσον ἐλείπομεν, αὐτίκ’ ἔπειτα καπνὸν καὶ μέγα κῦμα ἴδον καὶ δοῦπον ἄκουσα.

τῶν δ’ ἄρα δεισάντων ἐκ χειρῶν ἔπτατ’ ἐρετμά, βόμβησαν δ’ ἄρα πάντα κατὰ ῥόον· ἔσχετο δ’ αὐτοῦ νηῦσ, ἐπεὶ οὐκέτ’ ἐρετμὰ προήκεα χερσὶν ἔπειγον. αὐτὰρ ἐγὼ διὰ νηὸσ ἰὼν ὤτρυνον ἑταίρουσ μειλιχίοισ ἐπέεσσι παρασταδὸν ἄνδρα ἕκαστον· " ὦ φίλοι, οὐ γάρ πώ τι κακῶν ἀδαήμονέσ εἰμεν·

οὐ μὲν δὴ τόδε μεῖζον ἕπει κακόν, ἢ ὅτε Κύκλωψ εἴλει ἐνὶ σπῆι γλαφυρῷ κρατερῆφι βίηφιν· ἀλλὰ καὶ ἔνθεν ἐμῇ ἀρετῇ, βουλῇ τε νόῳ τε, ἐκφύγομεν, καί που τῶνδε μνήσεσθαι ὀίω. νῦν δ’ ἄγεθ’, ὡσ ἂν ἐγὼ εἴπω, πειθώμεθα πάντεσ. ὑμεῖσ μὲν κώπῃσιν ἁλὸσ ῥηγμῖνα βαθεῖαν τύπτετε κληίδεσσιν ἐφήμενοι, αἴ κέ ποθι Ζεὺσ δώῃ τόνδε γ’ ὄλεθρον ὑπεκφυγέειν καὶ ἀλύξαι· σοὶ δέ, κυβερνῆθ’, ὧδ’ ἐπιτέλλομαι· ἀλλ’ ἐνὶ θυμῷ βάλλευ, ἐπεὶ νηὸσ γλαφυρῆσ οἰήια νωμᾷσ. τούτου μὲν καπνοῦ καὶ κύματοσ ἐκτὸσ ἐέργε νῆα, σὺ δὲ σκοπέλου ἐπιμαίεο, μή σε λάθῃσι κεῖσ’ ἐξορμήσασα καὶ ἐσ κακὸν ἄμμε βάλῃσθα. "ὣσ ἐφάμην, οἱ δ’ ὦκα ἐμοῖσ ἐπέεσσι πίθοντο.

Σκύλλην δ’ οὐκέτ’ ἐμυθεόμην, ἄπρηκτον ἀνίην, μή πώσ μοι δείσαντεσ ἀπολλήξειαν ἑταῖροι εἰρεσίησ, ἐντὸσ δὲ πυκάζοιεν σφέασ αὐτούσ. καὶ τότε δὴ Κίρκησ μὲν ἐφημοσύνησ ἀλεγεινῆσ λανθανόμην, ἐπεὶ οὔ τί μ’ ἀνώγει θωρήσσεσθαι· αὐτὰρ ἐγὼ καταδὺσ κλυτὰ τεύχεα καὶ δύο δοῦρε μάκρ’ ἐν χερσὶν ἑλὼν εἰσ ἴκρια νηὸσ ἔβαινον πρῴρησ· ἔνθεν γάρ μιν ἐδέγμην πρῶτα φανεῖσθαι Σκύλλην πετραίην, ἥ μοι φέρε πῆμ’ ἑτάροισιν. οὐδέ πῃ ἀθρῆσαι δυνάμην, ἔκαμον δέ μοι ὄσσε πάντῃ παπταίνοντι πρὸσ ἠεροειδέα πέτρην. "ἡμεῖσ μὲν στεινωπὸν ἀνεπλέομεν γοόωντεσ·

ἔνθεν μὲν Σκύλλη, ἑτέρωθι δὲ δῖα Χάρυβδισ δεινὸν ἀνερροίβδησε θαλάσσησ ἁλμυρὸν ὕδωρ. ἦ τοι ὅτ’ ἐξεμέσειε, λέβησ ὣσ ἐν πυρὶ πολλῷ πᾶσ’ ἀναμορμύρεσκε κυκωμένη, ὑψόσε δ’ ἄχνη ἄκροισι σκοπέλοισιν ἐπ’ ἀμφοτέροισιν ἔπιπτεν· ἀλλ’ ὅτ’ ἀναβρόξειε θαλάσσησ ἁλμυρὸν ὕδωρ, πᾶσ’ ἔντοσθε φάνεσκε κυκωμένη, ἀμφὶ δὲ πέτρη δεινὸν ἐβεβρύχει, ὑπένερθε δὲ γαῖα φάνεσκε ψάμμῳ κυανέη· τοὺσ δὲ χλωρὸν δέοσ ᾕρει. ἡμεῖσ μὲν πρὸσ τὴν ἴδομεν δείσαντεσ ὄλεθρον· τόφρα δέ μοι Σκύλλη γλαφυρῆσ ἐκ νηὸσ ἑταίρουσ ἓξ ἕλεθ’, οἳ χερσίν τε βίηφί τε φέρτατοι ἦσαν. σκεψάμενοσ δ’ ἐσ νῆα θοὴν ἅμα καὶ μεθ’ ἑταίρουσ ἤδη τῶν ἐνόησα πόδασ καὶ χεῖρασ ὕπερθεν ὑψόσ’ ἀειρομένων· ἐμὲ δὲ φθέγγοντο καλεῦντεσ ἐξονομακλήδην, τότε γ’ ὕστατον, ἀχνύμενοι κῆρ. ὡσ δ’ ὅτ’ ἐπὶ προβόλῳ ἁλιεὺσ περιμήκεϊ ῥάβδῳ ἰχθύσι τοῖσ ὀλίγοισι δόλον κατὰ εἴδατα βάλλων ἐσ πόντον προί̈ησι βοὸσ κέρασ ἀγραύλοιο, ἀσπαίροντα δ’ ἔπειτα λαβὼν ἔρριψε θύραζε, ὣσ οἵ γ’ ἀσπαίροντεσ ἀείροντο προτὶ πέτρασ· αὐτοῦ δ’ εἰνὶ θύρῃσι κατήσθιε κεκληγῶτασ χεῖρασ ἐμοὶ ὀρέγοντασ ἐν αἰνῇ δηιοτῆτι· οἴκτιστον δὴ κεῖνο ἐμοῖσ ἴδον ὀφθαλμοῖσι πάντων, ὅσσ’ ἐμόγησα πόρουσ ἁλὸσ ἐξερεείνων. "αὐτὰρ ἐπεὶ πέτρασ φύγομεν δεινήν τε Χάρυβδιν Σκύλλην τ’, αὐτίκ’ ἔπειτα θεοῦ ἐσ ἀμύμονα νῆσον ἱκόμεθ’·

ἔνθα δ’ ἔσαν καλαὶ βόεσ εὐρυμέτωποι, πολλὰ δὲ ἴφια μῆλ’ Ὑπερίονοσ Ηἐλίοιο. δὴ τότ’ ἐγὼν ἔτι πόντῳ ἐὼν ἐν νηὶ μελαίνῃ μυκηθμοῦ τ’ ἤκουσα βοῶν αὐλιζομενάων οἰῶν τε βληχήν· καί μοι ἔποσ ἔμπεσε θυμῷ μάντηοσ ἀλαοῦ, Θηβαίου Τειρεσίαο, Κίρκησ τ’ Αἰαίησ, ἥ μοι μάλα πόλλ’ ἐπέτελλε νῆσον ἀλεύασθαι τερψιμβρότου Ηἐλίοιο. δὴ τότ’ ἐγὼν ἑτάροισι μετηύδων ἀχνύμενοσ κῆρ· "κέκλυτέ μευ μύθων κακά περ πάσχοντεσ ἑταῖροι, ὄφρ’ ὑμῖν εἴπω μαντήια Τειρεσίαο Κίρκησ τ’ Αἰαίησ, ἥ μοι μάλα πόλλ’ ἐπέτελλε νῆσον ἀλεύασθαι τερψιμβρότου Ηἐλίοιο·

ἔνθα γὰρ αἰνότατον κακὸν ἔμμεναι ἄμμιν ἔφασκεν. ἀλλὰ παρὲξ τὴν νῆσον ἐλαύνετε νῆα μέλαιναν. "ὣσ ἐφάμην, τοῖσιν δὲ κατεκλάσθη φίλον ἦτορ.

αὐτίκα δ’ Εὐρύλοχοσ στυγερῷ μ’ ἠμείβετο μύθῳ· "σχέτλιόσ εἰσ, Ὀδυσεῦ·

περί τοι μένοσ, οὐδέ τι γυῖα κάμνεισ· ἦ ῥά νυ σοί γε σιδήρεα πάντα τέτυκται, ὅσ ῥ’ ἑτάρουσ καμάτῳ ἁδηκότασ ἠδὲ καὶ ὕπνῳ οὐκ ἐάᾳσ γαίησ ἐπιβήμεναι, ἔνθα κεν αὖτε νήσῳ ἐν ἀμφιρύτῃ λαρὸν τετυκοίμεθα δόρπον, ἀλλ’ αὔτωσ διὰ νύκτα θοὴν ἀλάλησθαι ἄνωγασ νήσου ἀποπλαγχθέντασ ἐν ἠεροειδέι πόντῳ. ἐκ νυκτῶν δ’ ἄνεμοι χαλεποί, δηλήματα νηῶν, γίγνονται· πῇ κέν τισ ὑπεκφύγοι αἰπὺν ὄλεθρον, ἤν πωσ ἐξαπίνησ ἔλθῃ ἀνέμοιο θύελλα, ἢ Νότου ἢ Ζεφύροιο δυσαέοσ, οἵ τε μάλιστα νῆα διαρραίουσι θεῶν ἀέκητι ἀνάκτων. ἀλλ’ ἦ τοι νῦν μὲν πειθώμεθα νυκτὶ μελαίνῃ δόρπον θ’ ὁπλισόμεσθα θοῇ παρὰ νηὶ μένοντεσ, ἠῶθεν δ’ ἀναβάντεσ ἐνήσομεν εὐρέι πόντῳ. "ὣσ ἔφατ’ Εὐρύλοχοσ, ἐπὶ δ’ ᾔνεον ἄλλοι ἑταῖροι.

καὶ τότε δὴ γίγνωσκον ὃ δὴ κακὰ μήδετο δαίμων, καί μιν φωνήσασ ἔπεα πτερόεντα προσηύδων· "Εὐρύλοχ’, ἦ μάλα δή με βιάζετε μοῦνον ἐόντα.

ἀλλ’ ἄγε νῦν μοι πάντεσ ὀμόσσατε καρτερὸν ὁρ́κον· εἴ κέ τιν’ ἠὲ βοῶν ἀγέλην ἢ πῶυ μέγ’ οἰῶν εὑρ́ωμεν, μή πού τισ ἀτασθαλίῃσι κακῇσιν ἢ βοῦν ἠέ τι μῆλον ἀποκτάνῃ· ἀλλὰ ἕκηλοι ἐσθίετε βρώμην, τὴν ἀθανάτη πόρε Κίρκη. "ὣσ ἐφάμην, οἱ δ’ αὐτίκ’ ἀπώμνυον, ὡσ ἐκέλευον.

αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ ὄμοσάν τε τελεύτησάν τε τὸν ὁρ́κον, στήσαμεν ἐν λιμένι γλαφυρῷ ἐυεργέα νῆα ἄγχ’ ὕδατοσ γλυκεροῖο, καὶ ἐξαπέβησαν ἑταῖροι νηόσ, ἔπειτα δὲ δόρπον ἐπισταμένωσ τετύκοντο. αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιοσ καὶ ἐδητύοσ ἐξ ἔρον ἕντο, μνησάμενοι δὴ ἔπειτα φίλουσ ἔκλαιον ἑταίρουσ, οὓσ ἔφαγε Σκύλλη γλαφυρῆσ ἐκ νηὸσ ἑλοῦσα· κλαιόντεσσι δὲ τοῖσιν ἐπήλυθε νήδυμοσ ὕπνοσ. ἦμοσ δὲ τρίχα νυκτὸσ ἐήν, μετὰ δ’ ἄστρα βεβήκει, ὦρσεν ἔπι ζαῆν ἄνεμον νεφεληγερέτα Ζεὺσ λαίλαπι θεσπεσίῃ, σὺν δὲ νεφέεσσι κάλυψε γαῖαν ὁμοῦ καὶ πόντον· ὀρώρει δ’ οὐρανόθεν νύξ. ἦμοσ δ’ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλοσ Ηὤσ, νῆα μὲν ὡρμίσαμεν κοῖλον σπέοσ εἰσερύσαντεσ. ἔνθα δ’ ἔσαν νυμφέων καλοὶ χοροὶ ἠδὲ θόωκοι· καὶ τότ’ ἐγὼν ἀγορὴν θέμενοσ μετὰ μῦθον ἐείπον· "ὦ φίλοι, ἐν γὰρ νηὶ θοῇ βρῶσίσ τε πόσισ τε ἔστιν, τῶν δὲ βοῶν ἀπεχώμεθα, μή τι πάθωμεν·

δεινοῦ γὰρ θεοῦ αἵδε βόεσ καὶ ἴφια μῆλα, Ηἐλίου, ὃσ πάντ’ ἐφορᾷ καὶ πάντ’ ἐπακούει. "ὣσ ἐφάμην, τοῖσιν δ’ ἐπεπείθετο θυμὸσ ἀγήνωρ.

μῆνα δὲ πάντ’ ἄλληκτοσ ἀή Νότοσ, οὐδέ τισ ἄλλοσ γίγνετ’ ἔπειτ’ ἀνέμων εἰ μὴ Εὖρόσ τε Νότοσ τε. "οἱ δ’ ἡο͂σ μὲν σῖτον ἔχον καὶ οἶνον ἐρυθρόν, τόφρα βοῶν ἀπέχοντο λιλαιόμενοι βιότοιο.

ἀλλ’ ὅτε δὴ νηὸσ ἐξέφθιτο ἠιά πάντα, καὶ δὴ ἄγρην ἐφέπεσκον ἀλητεύοντεσ ἀνάγκῃ, ἰχθῦσ ὄρνιθάσ τε, φίλασ ὅ τι χεῖρασ ἵκοιτο, γναμπτοῖσ ἀγκίστροισιν, ἔτειρε δὲ γαστέρα λιμόσ· δὴ τότ’ ἐγὼν ἀνὰ νῆσον ἀπέστιχον, ὄφρα θεοῖσιν εὐξαίμην, εἴ τίσ μοι ὁδὸν φήνειε νέεσθαι. ἀλλ’ ὅτε δὴ διὰ νήσου ἰὼν ἤλυξα ἑταίρουσ, χεῖρασ νιψάμενοσ, ὅθ’ ἐπὶ σκέπασ ἦν ἀνέμοιο, ἠρώμην πάντεσσι θεοῖσ οἳ Ὄλυμπον ἔχουσιν· οἱ δ’ ἄρα μοι γλυκὺν ὕπνον ἐπὶ βλεφάροισιν ἔχευαν. Εὐρύλοχοσ δ’ ἑτάροισι κακῆσ ἐξήρχετο βουλῆσ· "κέκλυτέ μευ μύθων κακά περ πάσχοντεσ ἑταῖροι.

πάντεσ μὲν στυγεροὶ θάνατοι δειλοῖσι βροτοῖσι, λιμῷ δ’ οἴκτιστον θανέειν καὶ πότμον ἐπισπεῖν. ἀλλ’ ἄγετ’, Ηἐλίοιο βοῶν ἐλάσαντεσ ἀρίστασ ῥέξομεν ἀθανάτοισι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν. εἰ δέ κεν εἰσ Ἰθάκην ἀφικοίμεθα, πατρίδα γαῖαν, αἶψά κεν Ηἐλίῳ Ὑπερίονι πίονα νηὸν τεύξομεν, ἐν δέ κε θεῖμεν ἀγάλματα πολλὰ καὶ ἐσθλά. εἰ δὲ χολωσάμενόσ τι βοῶν ὀρθοκραιράων νῆ’ ἐθέλῃ ὀλέσαι, ἐπὶ δ’ ἕσπωνται θεοὶ ἄλλοι, βούλομ’ ἅπαξ πρὸσ κῦμα χανὼν ἀπὸ θυμὸν ὀλέσσαι, ἢ δηθὰ στρεύγεσθαι ἐὼν ἐν νήσῳ ἐρήμῃ. "ὣσ ἔφατ’ Εὐρύλοχοσ, ἐπὶ δ’ ᾔνεον ἄλλοι ἑταῖροι.

αὐτίκα δ’ Ηἐλίοιο βοῶν ἐλάσαντεσ ἀρίστασ ἐγγύθεν, οὐ γὰρ τῆλε νεὸσ κυανοπρῴροιο βοσκέσκονθ’ ἕλικεσ καλαὶ βόεσ εὐρυμέτωποι· τὰσ δὲ περίστησάν τε καὶ εὐχετόωντο θεοῖσιν, φύλλα δρεψάμενοι τέρενα δρυὸσ ὑψικόμοιο· οὐ γὰρ ἔχον κρῖ λευκὸν ἐυσσέλμου ἐπὶ νηόσ. αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ εὔξαντο καὶ ἔσφαξαν καὶ ἔδειραν, μηρούσ τ’ ἐξέταμον κατά τε κνίσῃ ἐκάλυψαν δίπτυχα ποιήσαντεσ, ἐπ’ αὐτῶν δ’ ὠμοθέτησαν. οὐδ’ εἶχον μέθυ λεῖψαι ἐπ’ αἰθομένοισ ἱεροῖσιν, ἀλλ’ ὕδατι σπένδοντεσ ἐπώπτων ἔγκατα πάντα. αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ μῆρ’ ἐκάη καὶ σπλάγχνα πάσαντο, μίστυλλόν τ’ ἄρα τἆλλα καὶ ἀμφ’ ὀβελοῖσιν ἔπειραν.

καὶ τότε μοι βλεφάρων ἐξέσσυτο νήδυμοσ ὕπνοσ, βῆν δ’ ἰέναι ἐπὶ νῆα θοὴν καὶ θῖνα θαλάσσησ. ἀλλ’ ὅτε δὴ σχεδὸν ἠᾶ κιὼν νεὸσ ἀμφιελίσσησ, καὶ τότε με κνίσησ ἀμφήλυθεν ἡδὺσ ἀυτμή. οἰμώξασ δὲ θεοῖσι μέγ’ ἀθανάτοισι γεγώνευν· "Ζεῦ πάτερ ἠδ’ ἄλλοι μάκαρεσ θεοὶ αἰὲν ἐόντεσ, ἦ με μάλ’ εἰσ ἄτην κοιμήσατε νηλέι ὕπνῳ.

οἱ δ’ ἕταροι μέγα ἔργον ἐμητίσαντο μένοντεσ. "ὠκέα δ’ Ηἐλίῳ Ὑπερίονι ἄγγελοσ ἦλθε Λαμπετίη τανύπεπλοσ, ὅ οἱ βόασ ἔκταμεν ἡμεῖσ.

αὐτίκα δ’ ἀθανάτοισι μετηύδα χωόμενοσ κῆρ· "Ζεῦ πάτερ ἠδ’ ἄλλοι μάκαρεσ θεοὶ αἰὲν ἐόντεσ, τῖσαι δὴ ἑτάρουσ Λαερτιάδεω Ὀδυσῆοσ, οἵ μευ βοῦσ ἔκτειναν ὑπέρβιον, ᾗσιν ἐγώ γε χαίρεσκον μὲν ἰὼν εἰσ οὐρανὸν ἀστερόεντα, ἠδ’ ὁπότ’ ἂψ ἐπὶ γαῖαν ἀπ’ οὐρανόθεν προτραποίμην.

εἰ δέ μοι οὐ τίσουσι βοῶν ἐπιεικέ’ ἀμοιβήν, δύσομαι εἰσ Αἴδαο καὶ ἐν νεκύεσσι φαείνω. "τὸν δ’ ἀπαμειβόμενοσ προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύσ·

"Ηἔλι’, ἦ τοι μὲν σὺ μετ’ ἀθανάτοισι φάεινε καὶ θνητοῖσι βροτοῖσιν ἐπὶ ζείδωρον ἄρουραν· τῶν δέ κ’ ἐγὼ τάχα νῆα θοὴν ἀργῆτι κεραυνῷ τυτθὰ βαλὼν κεάσαιμι μέσῳ ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ. "ταῦτα δ’ ἐγὼν ἤκουσα Καλυψοῦσ ἠυκόμοιο·

ἡ δ’ ἔφη Ἑρμείαο διακτόρου αὐτὴ ἀκοῦσαι. "αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ ἐπὶ νῆα κατήλυθον ἠδὲ θάλασσαν, νείκεον ἄλλοθεν ἄλλον ἐπισταδόν, οὐδέ τι μῆχοσ εὑρέμεναι δυνάμεσθα, βόεσ δ’ ἀποτέθνασαν ἤδη.

τοῖσιν δ’ αὐτίκ’ ἔπειτα θεοὶ τέραα προύφαινον· εἱρ͂πον μὲν ῥινοί, κρέα δ’ ἀμφ’ ὀβελοῖσι μεμύκει, ὀπταλέα τε καὶ ὠμά, βοῶν δ’ ὣσ γίγνετο φωνή. "ἑξῆμαρ μὲν ἔπειτα ἐμοὶ ἐρίηρεσ ἑταῖροι δαίνυντ’ Ηἐλίοιο βοῶν ἐλάσαντεσ ἀρίστασ·

ἀλλ’ ὅτε δὴ ἕβδομον ἦμαρ ἐπὶ Ζεὺσ θῆκε Κρονίων, καὶ τότ’ ἔπειτ’ ἄνεμοσ μὲν ἐπαύσατο λαίλαπι θύων, ἡμεῖσ δ’ αἶψ’ ἀναβάντεσ ἐνήκαμεν εὐρέι πόντῳ, ἱστὸν στησάμενοι ἀνά θ’ ἱστία λεύκ’ ἐρύσαντεσ. "ἀλλ’ ὅτε δὴ τὴν νῆσον ἐλείπομεν, οὐδέ τισ ἄλλη φαίνετο γαιάων, ἀλλ’ οὐρανὸσ ἠδὲ θάλασσα, δὴ τότε κυανέην νεφέλην ἔστησε Κρονίων νηὸσ ὕπερ γλαφυρῆσ, ἤχλυσε δὲ πόντοσ ὑπ’ αὐτῆσ.

ἡ δ’ ἔθει οὐ μάλα πολλὸν ἐπὶ χρόνον· αἶψα γὰρ ἦλθε κεκληγὼσ Ζέφυροσ μεγάλῃ σὺν λαίλαπι θύων, ἱστοῦ δὲ προτόνουσ ἔρρηξ’ ἀνέμοιο θύελλα ἀμφοτέρουσ· ἱστὸσ δ’ ὀπίσω πέσεν, ὅπλα τε πάντα εἰσ ἄντλον κατέχυνθ’. ὁ δ’ ἄρα πρυμνῇ ἐνὶ νηὶ πλῆξε κυβερνήτεω κεφαλήν, σὺν δ’ ὀστέ’ ἄραξε πάντ’ ἄμυδισ κεφαλῆσ· ὁ δ’ ἄρ’ ἀρνευτῆρι ἐοικὼσ κάππεσ’ ἀπ’ ἰκριόφιν, λίπε δ’ ὀστέα θυμὸσ ἀγήνωρ. Ζεὺσ δ’ ἄμυδισ βρόντησε καὶ ἔμβαλε νηὶ κεραυνόν· ἡ δ’ ἐλελίχθη πᾶσα Διὸσ πληγεῖσα κεραυνῷ, ἐν δὲ θεείου πλῆτο, πέσον δ’ ἐκ νηὸσ ἑταῖροι. οἱ δὲ κορώνῃσιν ἴκελοι περὶ νῆα μέλαιναν κύμασιν ἐμφορέοντο, θεὸσ δ’ ἀποαίνυτο νόστον. αὐτὰρ ἐγὼ διὰ νηὸσ ἐφοίτων, ὄφρ’ ἀπὸ τοίχουσ λῦσε κλύδων τρόπιοσ, τὴν δὲ ψιλὴν φέρε κῦμα, ἐκ δέ οἱ ἱστὸν ἄραξε ποτὶ τρόπιν. αὐτὰρ ἐπ’ αὐτῷ ἐπίτονοσ βέβλητο, βοὸσ ῥινοῖο τετευχώσ· τῷ ῥ’ ἄμφω συνέεργον, ὁμοῦ τρόπιν ἠδὲ καὶ ἱστόν, ἑζόμενοσ δ’ ἐπὶ τοῖσ φερόμην ὀλοοῖσ ἀνέμοισιν. "ἔνθ’ ἦ τοι Ζέφυροσ μὲν ἐπαύσατο λαίλαπι θύων, ἦλθε δ’ ἐπὶ Νότοσ ὦκα, φέρων ἐμῷ ἄλγεα θυμῷ, ὄφρ’ ἔτι τὴν ὀλοὴν ἀναμετρήσαιμι Χάρυβδιν.

παννύχιοσ φερόμην, ἅμα δ’ ἠελίῳ ἀνιόντι ἦλθον ἐπὶ Σκύλλησ σκόπελον δεινήν τε Χάρυβδιν. ἡ μὲν ἀνερροίβδησε θαλάσσησ ἁλμυρὸν ὕδωρ· αὐτὰρ ἐγὼ ποτὶ μακρὸν ἐρινεὸν ὑψόσ’ ἀερθείσ, τῷ προσφὺσ ἐχόμην ὡσ νυκτερίσ. οὐδέ πῃ εἶχον οὔτε στηρίξαι ποσὶν ἔμπεδον οὔτ’ ἐπιβῆναι· ῥίζαι γὰρ ἑκὰσ εἶχον, ἀπήωροι δ’ ἔσαν ὄζοι, μακροί τε μεγάλοι τε, κατεσκίαον δὲ Χάρυβδιν. νωλεμέωσ δ’ ἐχόμην, ὄφρ’ ἐξεμέσειεν ὀπίσσω ἱστὸν καὶ τρόπιν αὖτισ· ἐελδομένῳ δέ μοι ἦλθον ὄψ’· ἦμοσ δ’ ἐπὶ δόρπον ἀνὴρ ἀγορῆθεν ἀνέστη κρίνων νείκεα πολλὰ δικαζομένων αἰζηῶν, τῆμοσ δὴ τά γε δοῦρα Χαρύβδιοσ ἐξεφαάνθη. ἧκα δ’ ἐγὼ καθύπερθε πόδασ καὶ χεῖρε φέρεσθαι, μέσσῳ δ’ ἐνδούπησα παρὲξ περιμήκεα δοῦρα, ἑζόμενοσ δ’ ἐπὶ τοῖσι διήρεσα χερσὶν ἐμῇσι. Σκύλλην δ’ οὐκέτ’ ἐάσε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε εἰσιδέειν· οὐ γάρ κεν ὑπέκφυγον αἰπὺν ὄλεθρον. "ἔνθεν δ’ ἐννῆμαρ φερόμην, δεκάτῃ δέ με νυκτὶ νῆσον ἐσ Ὠγυγίην πέλασαν θεοί, ἔνθα Καλυψὼ ναίει ἐυπλόκαμοσ, δεινὴ θεὸσ αὐδήεσσα, ἥ μ’ ἐφίλει τ’ ἐκόμει τε.

τί τοι τάδε μυθολογεύω; ἤδη γάρ τοι χθιζὸσ ἐμυθεόμην ἐνὶ οἴκῳ σοί τε καὶ ἰφθίμῃ ἀλόχῳ· ἐχθρὸν δέ μοί ἐστιν αὖτισ ἀριζήλωσ εἰρημένα μυθολογεύειν.

SEARCH

MENU NAVIGATION