Homer, Odyssey, Book 10

(호메로스, 오디세이아, Book 10)

"Αἰολίην δ’ ἐσ νῆσον ἀφικόμεθ’· ἔνθα δ’ ἔναιεν Αἰόλοσ Ἱπποτάδησ, φίλοσ ἀθανάτοισι θεοῖσιν, πλωτῇ ἐνὶ νήσῳ· πᾶσαν δέ τέ μιν πέρι τεῖχοσ χάλκεον ἄρρηκτον, λισσὴ δ’ ἀναδέδρομε πέτρη. τοῦ καὶ δώδεκα παῖδεσ ἐνὶ μεγάροισ γεγάασιν, ἓξ μὲν θυγατέρεσ, ἓξ δ’ υἱέεσ ἡβώοντεσ· ἔνθ’ ὅ γε θυγατέρασ πόρεν υἱάσιν εἶναι ἀκοίτισ. οἱ δ’ αἰεὶ παρὰ πατρὶ φίλῳ καὶ μητέρι κεδνῇ δαίνυνται, παρὰ δέ σφιν ὀνείατα μυρία κεῖται, κνισῆεν δέ τε δῶμα περιστεναχίζεται αὐλῇ ἤματα· νύκτασ δ’ αὖτε παρ’ αἰδοίῃσ ἀλόχοισιν εὕδουσ’ ἔν τε τάπησι καὶ ἐν τρητοῖσι λέχεσσι. καὶ μὲν τῶν ἱκόμεσθα πόλιν καὶ δώματα καλά. μῆνα δὲ πάντα φίλει με καὶ ἐξερέεινεν ἕκαστα, Ἴλιον Ἀργείων τε νέασ καὶ νόστον Ἀχαιῶν· καὶ μὲν ἐγὼ τῷ πάντα κατὰ μοῖραν κατέλεξα. ἀλλ’ ὅτε δὴ καὶ ἐγὼν ὁδὸν ᾔτεον ἠδ’ ἐκέλευον πεμπέμεν, οὐδέ τι κεῖνοσ ἀνήνατο, τεῦχε δὲ πομπήν. δῶκε δέ μ’ ἐκδείρασ ἀσκὸν βοὸσ ἐννεώροιο, ἔνθα δὲ βυκτάων ἀνέμων κατέδησε κέλευθα· κεῖνον γὰρ ταμίην ἀνέμων ποίησε Κρονίων, ἠμὲν παυέμεναι ἠδ’ ὀρνύμεν, ὅν κ’ ἐθέλῃσι. νηὶ δ’ ἐνὶ γλαφυρῇ κατέδει μέρμιθι φαεινῇ ἀργυρέῃ, ἵνα μή τι παραπνεύσῃ ὀλίγον περ· αὐτὰρ ἐμοὶ πνοιὴν Ζεφύρου προέηκεν ἀῆναι, ὄφρα φέροι νῆάσ τε καὶ αὐτούσ· οὐδ’ ἄρ’ ἔμελλεν ἐκτελέειν· αὐτῶν γὰρ ἀπωλόμεθ’ ἀφραδίῃσιν. "ἐννῆμαρ μὲν ὁμῶσ πλέομεν νύκτασ τε καὶ ἦμαρ, τῇ δεκάτῃ δ’ ἤδη ἀνεφαίνετο πατρὶσ ἄρουρα, καὶ δὴ πυρπολέοντασ ἐλεύσσομεν ἐγγὺσ ἐόντεσ·

ἔνθ’ ἐμὲ μὲν γλυκὺσ ὕπνοσ ἐπήλυθε κεκμηῶτα, αἰεὶ γὰρ πόδα νηὸσ ἐνώμων, οὐδέ τῳ ἄλλῳ δῶχ’ ἑτάρων, ἵνα θᾶσσον ἱκοίμεθα πατρίδα γαῖαν· οἱ δ’ ἕταροι ἐπέεσσι πρὸσ ἀλλήλουσ ἀγόρευον, καί μ’ ἔφασαν χρυσόν τε καὶ ἄργυρον οἴκαδ’ ἄγεσθαι δῶρα παρ’ Αἰόλου μεγαλήτοροσ Ἱπποτάδαο. ὧδε δέ τισ εἴπεσκεν ἰδὼν ἐσ πλησίον ἄλλον· "ὦ πόποι, ὡσ ὅδε πᾶσι φίλοσ καὶ τίμιόσ ἐστιν ἀνθρώποισ, ὅτεών τε πόλιν καὶ γαῖαν ἵκηται.

πολλὰ μὲν ἐκ Τροίησ ἄγεται κειμήλια καλὰ ληίδοσ, ἡμεῖσ δ’ αὖτε ὁμὴν ὁδὸν ἐκτελέσαντεσ οἴκαδε νισσόμεθα κενεὰσ σὺν χεῖρασ ἔχοντεσ· καὶ νῦν οἱ τάδ’ ἔδωκε χαριζόμενοσ φιλότητι Αἰόλοσ. ἀλλ’ ἄγε θᾶσσον ἰδώμεθα ὅττι τάδ’ ἐστίν, ὅσσοσ τισ χρυσόσ τε καὶ ἄργυροσ ἀσκῷ ἔνεστιν. "ὣσ ἔφασαν, βουλὴ δὲ κακὴ νίκησεν ἑταίρων·

ἀσκὸν μὲν λῦσαν, ἄνεμοι δ’ ἐκ πάντεσ ὄρουσαν. τοὺσ δ’ αἶψ’ ἁρπάξασα φέρεν πόντονδε θύελλα κλαίοντασ, γαίησ ἄπο πατρίδοσ. αὐτὰρ ἐγώ γε ἐγρόμενοσ κατὰ θυμὸν ἀμύμονα μερμήριξα, ἠὲ πεσὼν ἐκ νηὸσ ἀποφθίμην ἐνὶ πόντῳ, ἦ ἀκέων τλαίην καὶ ἔτι ζωοῖσι μετείην. ἀλλ’ ἔτλην καὶ ἔμεινα, καλυψάμενοσ δ’ ἐνὶ νηὶ κείμην. αἱ δ’ ἐφέροντο κακῇ ἀνέμοιο θυέλλῃ αὖτισ ἐπ’ Αἰολίην νῆσον, στενάχοντο δ’ ἑταῖροι. "ἔνθα δ’ ἐπ’ ἠπείρου βῆμεν καὶ ἀφυσσάμεθ’ ὕδωρ, αἶψα δὲ δεῖπνον ἕλοντο θοῇσ παρὰ νηυσὶν ἑταῖροι.

αὐτὰρ ἐπεὶ σίτοιό τ’ ἐπασσάμεθ’ ἠδὲ ποτῆτοσ, δὴ τότ’ ἐγὼ κήρυκά τ’ ὀπασσάμενοσ καὶ ἑταῖρον βῆν εἰσ Αἰόλου κλυτὰ δώματα· τὸν δ’ ἐκίχανον δαινύμενον παρὰ ᾗ τ’ ἀλόχῳ καὶ οἷσι τέκεσσιν. ἐλθόντεσ δ’ ἐσ δῶμα παρὰ σταθμοῖσιν ἐπ’ οὐδοῦ ἑζόμεθ’· οἱ δ’ ἀνὰ θυμὸν ἐθάμβεον ἔκ τ’ ἐρέοντο· "πῶσ ἦλθεσ, Ὀδυσεῦ;

τίσ τοι κακὸσ ἔχραε δαίμων; ἦ μέν σ’ ἐνδυκέωσ ἀπεπέμπομεν, ὄφρ’ ἀφίκοιο πατρίδα σὴν καὶ δῶμα καὶ εἴ πού τοι φίλον ἐστίν. "ὣσ φάσαν, αὐτὰρ ἐγὼ μετεφώνεον ἀχνύμενοσ κῆρ·

"ἀάσάν μ’ ἕταροί τε κακοὶ πρὸσ τοῖσί τε ὕπνοσ σχέτλιοσ. ἀλλ’ ἀκέσασθε, φίλοι· δύναμισ γὰρ ἐν ὑμῖν. "ὣσ ἐφάμην μαλακοῖσι καθαπτόμενοσ ἐπέεσσιν, οἱ δ’ ἄνεῳ ἐγένοντο·

πατὴρ δ’ ἠμείβετο μύθῳ· "ἔρρ’ ἐκ νήσου θᾶσσον, ἐλέγχιστε ζωόντων·

οὐ γάρ μοι θέμισ ἐστὶ κομιζέμεν οὐδ’ ἀποπέμπειν ἄνδρα τόν, ὅσ κε θεοῖσιν ἀπέχθηται μακάρεσσιν· ἔρρε, ἐπεὶ ἄρα θεοῖσιν ἀπεχθόμενοσ τόδ’ ἱκάνεισ. "ὣσ εἰπὼν ἀπέπεμπε δόμων βαρέα στενάχοντα.

ἔνθεν δὲ προτέρω πλέομεν ἀκαχήμενοι ἦτορ. τείρετο δ’ ἀνδρῶν θυμὸσ ὑπ’ εἰρεσίησ ἀλεγεινῆσ ἡμετέρῃ ματίῃ, ἐπεὶ οὐκέτι φαίνετο πομπή. ἑξῆμαρ μὲν ὁμῶσ πλέομεν νύκτασ τε καὶ ἦμαρ, ἑβδομάτῃ δ’ ἱκόμεσθα Λάμου αἰπὺ πτολίεθρον, Τηλέπυλον Λαιστρυγονίην, ὅθι ποιμένα ποιμὴν ἠπύει εἰσελάων, ὁ δέ τ’ ἐξελάων ὑπακούει. ἔνθα κ’ ἀύπνοσ ἀνὴρ δοιοὺσ ἐξήρατο μισθούσ, τὸν μὲν βουκολέων, τὸν δ’ ἄργυφα μῆλα νομεύων· ἐγγὺσ γὰρ νυκτόσ τε καὶ ἤματόσ εἰσι κέλευθοι. ἔνθ’ ἐπεὶ ἐσ λιμένα κλυτὸν ἤλθομεν, ὃν πέρι πέτρη ἠλίβατοσ τετύχηκε διαμπερὲσ ἀμφοτέρωθεν, ἀκταὶ δὲ προβλῆτεσ ἐναντίαι ἀλλήλῃσιν ἐν στόματι προύχουσιν, ἀραιὴ δ’ εἴσοδόσ ἐστιν, ἔνθ’ οἵ γ’ εἴσω πάντεσ ἔχον νέασ ἀμφιελίσσασ.

αἱ μὲν ἄρ’ ἔντοσθεν λιμένοσ κοίλοιο δέδεντο πλησίαι· οὐ μὲν γάρ ποτ’ ἀέξετο κῦμά γ’ ἐν αὐτῷ, οὔτε μέγ’ οὔτ’ ὀλίγον, λευκὴ δ’ ἦν ἀμφὶ γαλήνη· αὐτὰρ ἐγὼν οἰο͂σ σχέθον ἔξω νῆα μέλαιναν, αὐτοῦ ἐπ’ ἐσχατιῇ, πέτρησ ἐκ πείσματα δήσασ· ἔστην δὲ σκοπιὴν ἐσ παιπαλόεσσαν ἀνελθών. ἔνθα μὲν οὔτε βοῶν οὔτ’ ἀνδρῶν φαίνετο ἔργα, καπνὸν δ’ οἰο͂ν ὁρῶμεν ἀπὸ χθονὸσ ἀίσσοντα. δὴ τότ’ ἐγὼν ἑτάρουσ προί̈ειν πεύθεσθαι ἰόντασ, οἵ τινεσ ἀνέρεσ εἰε͂ν ἐπὶ χθονὶ σῖτον ἔδοντεσ, ἄνδρε δύω κρίνασ, τρίτατον κήρυχ’ ἅμ’ ὀπάσσασ. οἱ δ’ ἴσαν ἐκβάντεσ λείην ὁδόν, ᾗ περ ἄμαξαι ἄστυδ’ ἀφ’ ὑψηλῶν ὀρέων καταγίνεον ὕλην, κούρῃ δὲ ξύμβληντο πρὸ ἄστεοσ ὑδρευούσῃ, θυγατέρ’ ἰφθίμῃ Λαιστρυγόνοσ Ἀντιφάταο. ἡ μὲν ἄρ’ ἐσ κρήνην κατεβήσετο καλλιρέεθρον Ἀρτακίην· ἔνθεν γὰρ ὕδωρ προτὶ ἄστυ φέρεσκον· οἱ δὲ παριστάμενοι προσεφώνεον ἔκ τ’ ἐρέοντο ὅσ τισ τῶνδ’ εἰή βασιλεὺσ καὶ οἷσιν ἀνάσσοι· ἡ δὲ μάλ’ αὐτίκα πατρὸσ ἐπέφραδεν ὑψερεφὲσ δῶ. οἱ δ’ ἐπεὶ εἰσῆλθον κλυτὰ δώματα, τὴν δὲ γυναῖκα εὑρ͂ον, ὅσην τ’ ὄρεοσ κορυφήν, κατὰ δ’ ἔστυγον αὐτήν. ἡ δ’ αἶψ’ ἐξ ἀγορῆσ ἐκάλει κλυτὸν Ἀντιφατῆα, ὃν πόσιν, ὃσ δὴ τοῖσιν ἐμήσατο λυγρὸν ὄλεθρον. αὐτίχ’ ἕνα μάρψασ ἑτάρων ὡπλίσσατο δεῖπνον· τὼ δὲ δύ’ ἀίξαντε φυγῇ ἐπὶ νῆασ ἱκέσθην. αὐτὰρ ὁ τεῦχε βοὴν διὰ ἄστεοσ· οἱ δ’ ἀίοντεσ φοίτων ἴφθιμοι Λαιστρυγόνεσ ἄλλοθεν ἄλλοσ, μυρίοι, οὐκ ἄνδρεσσιν ἐοικότεσ, ἀλλὰ Γίγασιν. οἵ ῥ’ ἀπὸ πετράων ἀνδραχθέσι χερμαδίοισιν βάλλον· ἄφαρ δὲ κακὸσ κόναβοσ κατὰ νῆασ ὀρώρει ἀνδρῶν τ’ ὀλλυμένων νηῶν θ’ ἅμα ἀγνυμενάων· ἰχθῦσ δ’ ὣσ πείροντεσ ἀτερπέα δαῖτα φέροντο. ὄφρ’ οἱ τοὺσ ὄλεκον λιμένοσ πολυβενθέοσ ἐντόσ, τόφρα δ’ ἐγὼ ξίφοσ ὀξὺ ἐρυσσάμενοσ παρὰ μηροῦ τῷ ἀπὸ πείσματ’ ἔκοψα νεὸσ κυανοπρῴροιο. αἶψα δ’ ἐμοῖσ ἑτάροισιν ἐποτρύνασ ἐκέλευσα ἐμβαλέειν κώπῃσ, ἵν’ ὑπὲκ κακότητα φύγοιμεν· οἱ δ’ ἅλα πάντεσ ἀνέρριψαν, δείσαντεσ ὄλεθρον. ἀσπασίωσ δ’ ἐσ πόντον ἐπηρεφέασ φύγε πέτρασ νηῦσ ἐμή· αὐτὰρ αἱ ἄλλαι ἀολλέεσ αὐτόθ’ ὄλοντο. "ἔνθεν δὲ προτέρω πλέομεν ἀκαχήμενοι ἦτορ, ἄσμενοι ἐκ θανάτοιο, φίλουσ ὀλέσαντεσ ἑταίρουσ.

Αἰαίην δ’ ἐσ νῆσον ἀφικόμεθ’· ἔνθα δ’ ἔναιε Κίρκη ἐυπλόκαμοσ, δεινὴ θεὸσ αὐδήεσσα, αὐτοκασιγνήτη ὀλοόφρονοσ Αἰήταο· ἄμφω δ’ ἐκγεγάτην φαεσιμβρότου Ηἐλίοιο μητρόσ τ’ ἐκ Πέρσησ, τὴν Ὠκεανὸσ τέκε παῖδα. ἔνθα δ’ ἐπ’ ἀκτῆσ νηὶ κατηγαγόμεσθα σιωπῇ ναύλοχον ἐσ λιμένα, καί τισ θεὸσ ἡγεμόνευεν. ἔνθα τότ’ ἐκβάντεσ δύο τ’ ἤματα καὶ δύο νύκτασ κείμεθ’ ὁμοῦ καμάτῳ τε καὶ ἄλγεσι θυμὸν ἔδοντεσ. ἀλλ’ ὅτε δὴ τρίτον ἦμαρ ἐυπλόκαμοσ τέλεσ’ Ηὤσ, καὶ τότ’ ἐγὼν ἐμὸν ἔγχοσ ἑλὼν καὶ φάσγανον ὀξὺ καρπαλίμωσ παρὰ νηὸσ ἀνήιον ἐσ περιωπήν, εἴ πωσ ἔργα ἴδοιμι βροτῶν ἐνοπήν τε πυθοίμην. ἔστην δὲ σκοπιὴν ἐσ παιπαλόεσσαν ἀνελθών, καί μοι ἐείσατο καπνὸσ ἀπὸ χθονὸσ εὐρυοδείησ, Κίρκησ ἐν μεγάροισι, διὰ δρυμὰ πυκνὰ καὶ ὕλην. μερμήριξα δ’ ἔπειτα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμὸν ἐλθεῖν ἠδὲ πυθέσθαι, ἐπεὶ ἴδον αἴθοπα καπνόν. ὧδε δέ μοι φρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναι, πρῶτ’ ἐλθόντ’ ἐπὶ νῆα θοὴν καὶ θῖνα θαλάσσησ δεῖπνον ἑταίροισιν δόμεναι προέμεν τε πυθέσθαι. ἀλλ’ ὅτε δὴ σχεδὸν ἠᾶ κιὼν νεὸσ ἀμφιελίσσησ, καὶ τότε τίσ με θεῶν ὀλοφύρατο μοῦνον ἐόντα, ὅσ ῥά μοι ὑψίκερων ἔλαφον μέγαν εἰσ ὁδὸν αὐτὴν ἧκεν. ὁ μὲν ποταμόνδε κατήιεν ἐκ νομοῦ ὕλησ πιόμενοσ· δὴ γάρ μιν ἔχεν μένοσ ἠελίοιο. τὸν δ’ ἐγὼ ἐκβαίνοντα κατ’ ἄκνηστιν μέσα νῶτα πλῆξα· τὸ δ’ ἀντικρὺ δόρυ χάλκεον ἐξεπέρησε, κὰδ δ’ ἔπεσ’ ἐν κονίῃσι μακών, ἀπὸ δ’ ἔπτατο θυμόσ. τῷ δ’ ἐγὼ ἐμβαίνων δόρυ χάλκεον ἐξ ὠτειλῆσ εἰρυσάμην· τὸ μὲν αὖθι κατακλίνασ ἐπὶ γαίῃ εἰάσ’· αὐτὰρ ἐγὼ σπασάμην ῥῶπάσ τε λύγουσ τε, πεῖσμα δ’, ὅσον τ’ ὄργυιαν, ἐυστρεφὲσ ἀμφοτέρωθεν πλεξάμενοσ συνέδησα πόδασ δεινοῖο πελώρου, βῆν δὲ καταλοφάδεια φέρων ἐπὶ νῆα μέλαιναν ἔγχει ἐρειδόμενοσ, ἐπεὶ οὔ πωσ ἠε͂ν ἐπ’ ὤμου χειρὶ φέρειν ἑτέρῃ· μάλα γὰρ μέγα θηρίον ἠε͂ν. κὰδ’ δ’ ἔβαλον προπάροιθε νεόσ, ἀνέγειρα δ’ ἑταίρουσ μειλιχίοισ ἐπέεσσι παρασταδὸν ἄνδρα ἕκαστον· "ὦ φίλοι, οὐ γάρ πω καταδυσόμεθ’ ἀχνύμενοί περ εἰσ Αἴδαο δόμουσ, πρὶν μόρσιμον ἦμαρ ἐπέλθῃ·

ἀλλ’ ἄγετ’, ὄφρ’ ἐν νηὶ θοῇ βρῶσίσ τε πόσισ τε, μνησόμεθα βρώμησ, μηδὲ τρυχώμεθα λιμῷ. "ὣσ ἐφάμην, οἱ δ’ ὦκα ἐμοῖσ ἐπέεσσι πίθοντο, ἐκ δὲ καλυψάμενοι παρὰ θῖν’ ἁλὸσ ἀτρυγέτοιο θηήσαντ’ ἔλαφον·

μάλα γὰρ μέγα θηρίον ἠε͂ν. αὐτὰρ ἐπεὶ τάρπησαν ὁρώμενοι ὀφθαλμοῖσιν, χεῖρασ νιψάμενοι τεύχοντ’ ἐρικυδέα δαῖτα. ὣσ τότε μὲν πρόπαν ἦμαρ ἐσ ἠέλιον καταδύντα ἥμεθα δαινύμενοι κρέα τ’ ἄσπετα καὶ μέθυ ἡδύ· ἦμοσ δ’ ἠέλιοσ κατέδυ καὶ ἐπὶ κνέφασ ἦλθε, δὴ τότε κοιμήθημεν ἐπὶ ῥηγμῖνι θαλάσσησ. ἦμοσ δ’ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλοσ Ηὤσ, καὶ τότ’ ἐγὼν ἀγορὴν θέμενοσ μετὰ πᾶσιν ἐείπον· "κέκλυτέ μευ μύθων, κακά περ πάσχοντεσ ἑταῖροι·

ὦ φίλοι, οὐ γάρ τ’ ἴδμεν, ὅπῃ ζόφοσ οὐδ’ ὅπῃ ἠώσ, οὐδ’ ὅπῃ ἠέλιοσ φαεσίμβροτοσ εἶσ’ ὑπὸ γαῖαν, οὐδ’ ὅπῃ ἀννεῖται· ἀλλὰ φραζώμεθα θᾶσσον εἴ τισ ἔτ’ ἔσται μῆτισ. ἐγὼ δ’ οὔκ οἰόμαι εἶναι. εἶδον γὰρ σκοπιὴν ἐσ παιπαλόεσσαν ἀνελθὼν νῆσον, τὴν πέρι πόντοσ ἀπείριτοσ ἐστεφάνωται· αὐτὴ δὲ χθαμαλὴ κεῖται· καπνὸν δ’ ἐνὶ μέσσῃ ἔδρακον ὀφθαλμοῖσι διὰ δρυμὰ πυκνὰ καὶ ὕλην. "ὣσ ἐφάμην, τοῖσιν δὲ κατεκλάσθη φίλον ἦτορ μνησαμένοισ ἔργων Λαιστρυγόνοσ Ἀντιφάταο Κύκλωπόσ τε βίησ μεγαλήτοροσ, ἀνδροφάγοιο.

κλαῖον δὲ λιγέωσ θαλερὸν κατὰ δάκρυ χέοντεσ· ἀλλ’ οὐ γάρ τισ πρῆξισ ἐγίγνετο μυρομένοισιν. "αὐτὰρ ἐγὼ δίχα πάντασ ἐυκνήμιδασ ἑταίρουσ ἠρίθμεον, ἀρχὸν δὲ μετ’ ἀμφοτέροισιν ὄπασσα·

τῶν μὲν ἐγὼν ἦρχον, τῶν δ’ Εὐρύλοχοσ θεοειδήσ. κλήρουσ δ’ ἐν κυνέῃ χαλκήρεϊ πάλλομεν ὦκα· ἐκ δ’ ἔθορε κλῆροσ μεγαλήτοροσ Εὐρυλόχοιο. βῆ δ’ ἰέναι, ἅμα τῷ γε δύω καὶ εἴκοσ’ ἑταῖροι κλαίοντεσ·

κατὰ δ’ ἄμμε λίπον γοόωντασ ὄπισθεν. εὑρ͂ον δ’ ἐν βήσσῃσι τετυγμένα δώματα Κίρκησ ξεστοῖσιν λάεσσι, περισκέπτῳ ἐνὶ χώρῳ· ἀμφὶ δέ μιν λύκοι ἦσαν ὀρέστεροι ἠδὲ λέοντεσ, τοὺσ αὐτὴ κατέθελξεν, ἐπεὶ κακὰ φάρμακ’ ἔδωκεν. οὐδ’ οἵ γ’ ὡρμήθησαν ἐπ’ ἀνδράσιν, ἀλλ’ ἄρα τοί γε οὐρῇσιν μακρῇσι περισσαίνοντεσ ἀνέσταν. ὡσ δ’ ὅτ’ ἂν ἀμφὶ ἄνακτα κύνεσ δαίτηθεν ἰόντα σαίνωσ’, αἰεὶ γάρ τε φέρει μειλίγματα θυμοῦ, ὣσ τοὺσ ἀμφὶ λύκοι κρατερώνυχεσ ἠδὲ λέοντεσ σαῖνον· τοὶ δ’ ἔδεισαν, ἐπεὶ ἴδον αἰνὰ πέλωρα. ἔσταν δ’ ἐν προθύροισι θεᾶσ καλλιπλοκάμοιο, Κίρκησ δ’ ἔνδον ἄκουον ἀειδούσησ ὀπὶ καλῇ, ἱστὸν ἐποιχομένησ μέγαν ἄμβροτον, οἱᾶ θεάων λεπτά τε καὶ χαρίεντα καὶ ἀγλαὰ ἔργα πέλονται. τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε Πολίτησ ὄρχαμοσ ἀνδρῶν, ὅσ μοι κήδιστοσ ἑτάρων ἦν κεδνότατόσ τε· "ὦ φίλοι, ἔνδον γάρ τισ ἐποιχομένη μέγαν ἱστὸν καλὸν ἀοιδιάει, δάπεδον δ’ ἅπαν ἀμφιμέμυκεν, ἢ θεὸσ ἠὲ γυνή·

ἀλλὰ φθεγγώμεθα θᾶσσον. "ὣσ ἄρ’ ἐφώνησεν, τοὶ δὲ φθέγγοντο καλεῦντεσ.

ἡ δ’ αἶψ’ ἐξελθοῦσα θύρασ ὠίξε φαεινὰσ καὶ κάλει· οἱ δ’ ἅμα πάντεσ ἀιδρείῃσιν ἕποντο· Εὐρύλοχοσ δ’ ὑπέμεινεν, ὀισάμενοσ δόλον εἶναι. εἷσεν δ’ εἰσαγαγοῦσα κατὰ κλισμούσ τε θρόνουσ τε, ἐν δέ σφιν τυρόν τε καὶ ἄλφιτα καὶ μέλι χλωρὸν οἴνῳ Πραμνείῳ ἐκύκα· ἀνέμισγε δὲ σίτῳ φάρμακα λύγρ’, ἵνα πάγχυ λαθοίατο πατρίδοσ αἰήσ. αὐτὰρ ἐπεὶ δῶκέν τε καὶ ἔκπιον, αὐτίκ’ ἔπειτα ῥάβδῳ πεπληγυῖα κατὰ συφεοῖσιν ἐέργνυ. οἱ δὲ συῶν μὲν ἔχον κεφαλὰσ φωνήν τε τρίχασ τε καὶ δέμασ, αὐτὰρ νοῦσ ἦν ἔμπεδοσ, ὡσ τὸ πάροσ περ. ὣσ οἱ μὲν κλαίοντεσ ἐέρχατο, τοῖσι δὲ Κίρκη πάρ ῥ’ ἄκυλον βάλανόν τε βάλεν καρπόν τε κρανείησ ἔδμεναι, οἱᾶ σύεσ χαμαιευνάδεσ αἰὲν ἔδουσιν. "Εὐρύλοχοσ δ’ αἶψ’ ἦλθε θοὴν ἐπὶ νῆα μέλαιναν ἀγγελίην ἑτάρων ἐρέων καὶ ἀδευκέα πότμον.

οὐδέ τι ἐκφάσθαι δύνατο ἔποσ ἱέμενόσ περ, κῆρ ἄχεϊ μεγάλῳ βεβολημένοσ· ἐν δέ οἱ ὄσσε δακρυόφιν πίμπλαντο, γόον δ’ ὠίετο θυμόσ. ἀλλ’ ὅτε δή μιν πάντεσ ἀγασσάμεθ’ ἐξερέοντεσ, καὶ τότε τῶν ἄλλων ἑτάρων κατέλεξεν ὄλεθρον· "ἠιόμεν, ὡσ ἐκέλευεσ, ἀνὰ δρυμά, φαίδιμ’ Ὀδυσσεῦ·

εὑρ́ομεν ἐν βήσσῃσι τετυγμένα δώματα καλὰ ξεστοῖσιν λάεσσι, περισκέπτῳ ἐνὶ χώρῳ. ἔνθα δέ τισ μέγαν ἱστὸν ἐποιχομένη λίγ’ ἀείδεν, ἢ θεὸσ ἠὲ γυνή· τοὶ δὲ φθέγγοντο καλεῦντεσ. ἡ δ’ αἶψ’ ἐξελθοῦσα θύρασ ὠίξε φαεινὰσ καὶ κάλει· οἱ δ’ ἅμα πάντεσ ἀιδρείῃσιν ἕποντο· αὐτὰρ ἐγὼν ὑπέμεινα, ὀισάμενοσ δόλον εἶναι. οἱ δ’ ἅμ’ ἀιστώθησαν ἀολλέεσ, οὐδέ τισ αὐτῶν ἐξεφάνη· δηρὸν δὲ καθήμενοσ ἐσκοπίαζον. "ὣσ ἔφατ’, αὐτὰρ ἐγὼ περὶ μὲν ξίφοσ ἀργυρόηλον ὤμοιιν βαλόμην, μέγα χάλκεον, ἀμφὶ δὲ τόξα·

τὸν δ’ ἂψ ἠνώγεα αὐτὴν ὁδὸν ἡγήσασθαι. αὐτὰρ ὅ γ’ ἀμφοτέρῃσι λαβὼν ἐλλίσσετο γούνων καί μ’ ὀλοφυρόμενοσ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα· "μή μ’ ἄγε κεῖσ’ ἀέκοντα, διοτρεφέσ, ἀλλὰ λίπ’ αὐτοῦ.

οἶδα γάρ, ὡσ οὔτ’ αὐτὸσ ἐλεύσεαι οὔτε τιν’ ἄλλον ἄξεισ σῶν ἑτάρων. ἀλλὰ ξὺν τοίσδεσι θᾶσσον φεύγωμεν· ἔτι γάρ κεν ἀλύξαιμεν κακὸν ἦμαρ. "ὣσ ἔφατ’, αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενοσ προσέειπον·

Εὐρύλοχ’, ἦ τοι μὲν σὺ μέν’ αὐτοῦ τῷδ’ ἐνὶ χώρῳ ἔσθων καὶ πίνων κοίλῃ παρὰ νηὶ μελαίνῃ· αὐτὰρ ἐγὼν εἶμι, κρατερὴ δέ μοι ἔπλετ’ ἀνάγκη. "ὣσ εἰπὼν παρὰ νηὸσ ἀνήιον ἠδὲ θαλάσσησ.

ἀλλ’ ὅτε δὴ ἄρ’ ἔμελλον ἰὼν ἱερὰσ ἀνὰ βήσσασ Κίρκησ ἵξεσθαι πολυφαρμάκου ἐσ μέγα δῶμα, ἔνθα μοι Ἑρμείασ χρυσόρραπισ ἀντεβόλησεν ἐρχομένῳ πρὸσ δῶμα, νεηνίῃ ἀνδρὶ ἐοικώσ, πρῶτον ὑπηνήτῃ, τοῦ περ χαριεστάτη ἥβη· ἔν τ’ ἄρα μοι φῦ χειρί, ἔποσ τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζε· "πῇ δὴ αὖτ’, ὦ δύστηνε, δι’ ἄκριασ ἔρχεαι οἰο͂σ, χώρου ἀίδρισ ἐών;

ἕταροι δέ τοι οἵδ’ ἐνὶ Κίρκησ ἔρχαται ὥσ τε σύεσ πυκινοὺσ κευθμῶνασ ἔχοντεσ. ἦ τοὺσ λυσόμενοσ δεῦρ’ ἔρχεαι; οὐδέ σέ φημι αὐτὸν νοστήσειν, μενέεισ δὲ σύ γ’, ἔνθα περ ἄλλοι. ἀλλ’ ἄγε δή σε κακῶν ἐκλύσομαι ἠδὲ σαώσω. τῆ, τόδε φάρμακον ἐσθλὸν ἔχων ἐσ δώματα Κίρκησ ἔρχευ, ὅ κέν τοι κρατὸσ ἀλάλκῃσιν κακὸν ἦμαρ. πάντα δέ τοι ἐρέω ὀλοφώια δήνεα Κίρκησ. τεύξει τοι κυκεῶ, βαλέει δ’ ἐν φάρμακα σίτῳ. ἀλλ’ οὐδ’ ὣσ θέλξαι σε δυνήσεται· οὐ γὰρ ἐάσει φάρμακον ἐσθλόν, ὅ τοι δώσω, ἐρέω δὲ ἕκαστα. ὁππότε κεν Κίρκη σ’ ἐλάσῃ περιμήκεϊ ῥάβδῳ, δὴ τότε σὺ ξίφοσ ὀξὺ ἐρυσσάμενοσ παρὰ μηροῦ Κίρκῃ ἐπαῖξαι, ὥσ τε κτάμεναι μενεαίνων. ἡ δέ σ’ ὑποδείσασα κελήσεται εὐνηθῆναι· ἔνθα σὺ μηκέτ’ ἔπειτ’ ἀπανήνασθαι θεοῦ εὐνήν, ὄφρα κέ τοι λύσῃ θ’ ἑτάρουσ αὐτόν τε κομίσσῃ· ἀλλὰ κέλεσθαί μιν μακάρων μέγαν ὁρ́κον ὀμόσσαι, μή τί τοι αὐτῷ πῆμα κακὸν βουλευσέμεν ἄλλο, μή σ’ ἀπογυμνωθέντα κακὸν καὶ ἀνήνορα θήῃ. "ὣσ ἄρα φωνήσασ πόρε φάρμακον ἀργεϊφόντησ ἐκ γαίησ ἐρύσασ, καί μοι φύσιν αὐτοῦ ἔδειξε.

ῥίζῃ μὲν μέλαν ἔσκε, γάλακτι δὲ εἴκελον ἄνθοσ· μῶλυ δέ μιν καλέουσι θεοί· χαλεπὸν δέ τ’ ὀρύσσειν ἀνδράσι γε θνητοῖσι, θεοὶ δέ τε πάντα δύνανται. Ἑρμείασ μὲν ἔπειτ’ ἀπέβη πρὸσ μακρὸν Ὄλυμπον νῆσον ἀν’ ὑλήεσσαν, ἐγὼ δ’ ἐσ δώματα Κίρκησ ἠιά, πολλὰ δέ μοι κραδίη πόρφυρε κιόντι. ἔστην δ’ εἰνὶ θύρῃσι θεᾶσ καλλιπλοκάμοιο· ἔνθα στὰσ ἐβόησα, θεὰ δέ μευ ἔκλυεν αὐδῆσ. ἡ δ’ αἶψ’ ἐξελθοῦσα θύρασ ὠίξε φαεινὰσ καὶ κάλει· αὐτὰρ ἐγὼν ἑπόμην ἀκαχήμενοσ ἦτορ. εἷσε δέ μ’ εἰσαγαγοῦσα ἐπὶ θρόνου ἀργυροήλου καλοῦ δαιδαλέου· ὑπὸ δὲ θρῆνυσ ποσὶν ἠε͂ν· τεῦχε δέ μοι κυκεῶ χρυσέῳ δέπαι, ὄφρα πίοιμι, ἐν δέ τε φάρμακον ἧκε, κακὰ φρονέουσ’ ἐνὶ θυμῷ. αὐτὰρ ἐπεὶ δῶκέν τε καὶ ἔκπιον, οὐδέ μ’ ἔθελξε, ῥάβδῳ πεπληγυῖα ἔποσ τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζεν· ἔρχεο νῦν συφεόνδε, μετ’ ἄλλων λέξο ἑταίρων. "ὣσ φάτ’, ἐγὼ δ’ ἀόρ ὀξὺ ἐρυσσάμενοσ παρὰ μηροῦ Κίρκῃ ἐπήιξα ὥσ τε κτάμεναι μενεαίνων.

ἡ δὲ μέγα ἰάχουσα ὑπέδραμε καὶ λάβε γούνων, καί μ’ ὀλοφυρομένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα· "τίσ πόθεν εἰσ ἀνδρῶν;

πόθι τοι πόλισ ἠδὲ τοκῆεσ; θαῦμά μ’ ἔχει ὡσ οὔ τι πιὼν τάδε φάρμακ’ ἐθέλχθησ· οὐδὲ γὰρ οὐδέ τισ ἄλλοσ ἀνὴρ τάδε φάρμακ’ ἀνέτλη, ὅσ κε πίῃ καὶ πρῶτον ἀμείψεται ἑρ́κοσ ὀδόντων. σοὶ δέ τισ ἐν στήθεσσιν ἀκήλητοσ νόοσ ἐστίν. ἦ σύ γ’ Ὀδυσσεύσ ἐσσι πολύτροποσ, ὅν τέ μοι αἰεὶ φάσκεν ἐλεύσεσθαι χρυσόρραπισ ἀργεϊφόντησ, ἐκ Τροίησ ἀνιόντα θοῇ σὺν νηὶ μελαίνῃ. ἀλλ’ ἄγε δὴ κολεῷ μὲν ἀόρ θέο, νῶι δ’ ἔπειτα εὐνῆσ ἡμετέρησ ἐπιβείομεν, ὄφρα μιγέντε εὐνῇ καὶ φιλότητι πεποίθομεν ἀλλήλοισιν. "ὣσ ἔφατ’, αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενοσ προσέειπον·

ὦ Κίρκη, πῶσ γάρ με κέλεαι σοὶ ἤπιον εἶναι, ἥ μοι σῦσ μὲν ἔθηκασ ἐνὶ μεγάροισιν ἑταίρουσ, αὐτὸν δ’ ἐνθάδ’ ἔχουσα δολοφρονέουσα κελεύεισ ἐσ θάλαμόν τ’ ἰέναι καὶ σῆσ ἐπιβήμεναι εὐνῆσ, ὄφρα με γυμνωθέντα κακὸν καὶ ἀνήνορα θήῃσ. οὐδ’ ἂν ἐγώ γ’ ἐθέλοιμι τεῆσ ἐπιβήμεναι εὐνῆσ, εἰ μή μοι τλαίησ γε, θεά, μέγαν ὁρ́κον ὀμόσσαι μή τί μοι αὐτῷ πῆμα κακὸν βουλευσέμεν ἄλλο. "ὣσ ἐφάμην, ἡ δ’ αὐτίκ’ ἀπώμνυεν, ὡσ ἐκέλευον.

αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ ὄμοσέν τε τελεύτησέν τε τὸν ὁρ́κον, καὶ τότ’ ἐγὼ Κίρκησ ἐπέβην περικαλλέοσ εὐνῆσ. "ἀμφίπολοι δ’ ἄρα τέωσ μὲν ἐνὶ μεγάροισι πένοντο τέσσαρεσ, αἵ οἱ δῶμα κάτα δρήστειραι ἐάσι·

γίγνονται δ’ ἄρα ταί γ’ ἔκ τε κρηνέων ἀπό τ’ ἀλσέων ἔκ θ’ ἱερῶν ποταμῶν, οἵ τ’ εἰσ ἅλαδε προρέουσι. τάων ἡ μὲν ἔβαλλε θρόνοισ ἔνι ῥήγεα καλὰ πορφύρεα καθύπερθ’, ὑπένερθε δὲ λῖθ’ ὑπέβαλλεν· ἡ δ’ ἑτέρη προπάροιθε θρόνων ἐτίταινε τραπέζασ ἀργυρέασ, ἐπὶ δέ σφι τίθει χρύσεια κάνεια· ἡ δὲ τρίτη κρητῆρι μελίφρονα οἶνον ἐκίρνα ἡδὺν ἐν ἀργυρέῳ, νέμε δὲ χρύσεια κύπελλα· ἡ δὲ τετάρτη ὕδωρ ἐφόρει καὶ πῦρ ἀνέκαιε πολλὸν ὑπὸ τρίποδι μεγάλῳ· ἰαίνετο δ’ ὕδωρ. αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ ζέσσεν ὕδωρ ἐνὶ ἤνοπι χαλκῷ, ἔσ ῥ’ ἀσάμινθον ἕσασα λό’ ἐκ τρίποδοσ μεγάλοιο, θυμῆρεσ κεράσασα, κατὰ κρατόσ τε καὶ ὤμων, ὄφρα μοι ἐκ κάματον θυμοφθόρον εἵλετο γυίων. αὐτὰρ ἐπεὶ λοῦσέν τε καὶ ἔχρισεν λίπ’ ἐλαίῳ, ἀμφὶ δέ με χλαῖναν καλὴν βάλεν ἠδὲ χιτῶνα, εἷσε δέ μ’ εἰσαγαγοῦσα ἐπὶ θρόνου ἀργυροήλου καλοῦ δαιδαλέου, ὑπὸ δὲ θρῆνυσ ποσὶν ἠε͂ν· χέρνιβα δ’ ἀμφίπολοσ προχόῳ ἐπέχευε φέρουσα καλῇ χρυσείῃ, ὑπὲρ ἀργυρέοιο λέβητοσ, νίψασθαι· παρὰ δὲ ξεστὴν ἐτάνυσσε τράπεζαν. σῖτον δ’ αἰδοίη ταμίη παρέθηκε φέρουσα, εἴδατα πόλλ’ ἐπιθεῖσα, χαριζομένη παρεόντων. ἐσθέμεναι δ’ ἐκέλευεν· ἐμῷ δ’ οὐχ ἥνδανε θυμῷ, ἀλλ’ ἥμην ἀλλοφρονέων, κακὰ δ’ ὄσσετο θυμόσ. "Κίρκη δ’ ὡσ ἐνόησεν ἔμ’ ἥμενον οὐδ’ ἐπὶ σίτῳ χεῖρασ ἰάλλοντα, κρατερὸν δέ με πένθοσ ἔχοντα, ἄγχι παρισταμένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·

" τίφθ’ οὕτωσ, Ὀδυσεῦ, κατ’ ἄρ’ ἕζεαι ἶσοσ ἀναύδῳ, θυμὸν ἔδων, βρώμησ δ’ οὐχ ἅπτεαι οὐδὲ ποτῆτοσ;

ἦ τινά που δόλον ἄλλον ὀίεαι· οὐδέ τί σε χρὴ δειδίμεν· ἤδη γάρ τοι ἀπώμοσα καρτερὸν ὁρ́κον. "ὣσ ἔφατ’, αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενοσ προσέειπον·

ὦ Κίρκη, τίσ γάρ κεν ἀνήρ, ὃσ ἐναίσιμοσ εἰή, πρὶν τλαίη πάσσασθαι ἐδητύοσ ἠδὲ ποτῆτοσ, πρὶν λύσασθ’ ἑτάρουσ καὶ ἐν ὀφθαλμοῖσιν ἰδέσθαι; ἀλλ’ εἰ δὴ πρόφρασσα πιεῖν φαγέμεν τε κελεύεισ, λῦσον, ἵν’ ὀφθαλμοῖσιν ἴδω ἐρίηρασ ἑταίρουσ. "ὣσ ἐφάμην, Κίρκη δὲ διὲκ μεγάροιο βεβήκει ῥάβδον ἔχουσ’ ἐν χειρί, θύρασ δ’ ἀνέῳξε συφειοῦ, ἐκ δ’ ἔλασεν σιάλοισιν ἐοικότασ ἐννεώροισιν.

οἱ μὲν ἔπειτ’ ἔστησαν ἐναντίοι, ἡ δὲ δι’ αὐτῶν ἐρχομένη προσάλειφεν ἑκάστῳ φάρμακον ἄλλο. τῶν δ’ ἐκ μὲν μελέων τρίχεσ ἔρρεον, ἃσ πρὶν ἔφυσε φάρμακον οὐλόμενον, τό σφιν πόρε πότνια Κίρκη· ἄνδρεσ δ’ ἂψ ἐγένοντο νεώτεροι ἢ πάροσ ἦσαν, καὶ πολὺ καλλίονεσ καὶ μείζονεσ εἰσοράασθαι. ἔγνωσαν δέ μ’ ἐκεῖνοι ἔφυν τ’ ἐν χερσὶν ἕκαστοσ. πᾶσιν δ’ ἱμερόεισ ὑπέδυ γόοσ, ἀμφὶ δὲ δῶμα σμερδαλέον κονάβιζε· θεὰ δ’ ἐλέαιρε καὶ αὐτή. "ἡ δέ μευ ἄγχι στᾶσα προσηύδα δῖα θεάων·

διογενὲσ Λαερτιάδη, πολυμήχαν’ Ὀδυσσεῦ, ἔρχεο νῦν ἐπὶ νῆα θοὴν καὶ θῖνα θαλάσσησ. νῆα μὲν ἂρ πάμπρωτον ἐρύσσατε ἤπειρόνδε, κτήματα δ’ ἐν σπήεσσι πελάσσατε ὅπλα τε πάντα· αὐτὸσ δ’ ἂψ ἰέναι καὶ ἄγειν ἐρίηρασ ἑταίρουσ. "ὣσ ἔφατ’, αὐτὰρ ἐμοί γ’ ἐπεπείθετο θυμὸσ ἀγήνωρ, βῆν δ’ ἰέναι ἐπὶ νῆα θοὴν καὶ θῖνα θαλάσσησ.

εὑρ͂ον ἔπειτ’ ἐπὶ νηὶ θοῇ ἐρίηρασ ἑταίρουσ οἴκτρ’ ὀλοφυρομένουσ, θαλερὸν κατὰ δάκρυ χέοντασ. ὡσ δ’ ὅτ’ ἂν ἄγραυλοι πόριεσ περὶ βοῦσ ἀγελαίασ, ἐλθούσασ ἐσ κόπρον, ἐπὴν βοτάνησ κορέσωνται, πᾶσαι ἅμα σκαίρουσιν ἐναντίαι· οὐδ’ ἔτι σηκοὶ ἴσχουσ’, ἀλλ’ ἁδινὸν μυκώμεναι ἀμφιθέουσι· μητέρασ· ὣσ ἔμ’ ἐκεῖνοι ἐπεὶ ἴδον ὀφθαλμοῖσι, δακρυόεντεσ ἔχυντο· δόκησε δ’ ἄρα σφίσι θυμὸσ ὣσ ἔμεν, ὡσ εἰ πατρίδ’ ἱκοίατο καὶ πόλιν αὐτὴν τρηχείησ Ἰθάκησ, ἵνα τ’ ἔτραφεν ἠδ’ ἐγένοντο. καί μ’ ὀλοφυρόμενοι ἔπεα πτερόεντα προσηύδων· " σοὶ μὲν νοστήσαντι, διοτρεφέσ, ὣσ ἐχάρημεν, ὡσ εἴ τ’ εἰσ Ἰθάκην ἀφικοίμεθα πατρίδα γαῖαν·

ἀλλ’ ἄγε, τῶν ἄλλων ἑτάρων κατάλεξον ὄλεθρον. "ὣσ ἔφαν, αὐτὰρ ἐγὼ προσέφην μαλακοῖσ ἐπέεσσι·

νῆα μὲν ἂρ πάμπρωτον ἐρύσσομεν ἤπειρόνδε, κτήματα δ’ ἐν σπήεσσι πελάσσομεν ὅπλα τε πάντα· αὐτοὶ δ’ ὀτρύνεσθε ἐμοὶ ἅμα πάντεσ ἕπεσθαι, ὄφρα ἴδηθ’ ἑτάρουσ ἱεροῖσ ἐν δώμασι Κίρκησ πίνοντασ καὶ ἔδοντασ· ἐπηετανὸν γὰρ ἔχουσιν. "ὣσ ἐφάμην, οἱ δ’ ὦκα ἐμοῖσ ἐπέεσσι πίθοντο.

Εὐρύλοχοσ δέ μοι οἰο͂σ ἐρύκανε πάντασ ἑταίρουσ· καί σφεασ φωνήσασ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα· "ἆ δειλοί, πόσ’ ἴμεν;

τί κακῶν ἱμείρετε τούτων; Κίρκησ ἐσ μέγαρον καταβήμεναι, ἥ κεν ἅπαντασ ἢ σῦσ ἠὲ λύκουσ ποιήσεται ἠὲ λέοντασ, οἵ κέν οἱ μέγα δῶμα φυλάσσοιμεν καὶ ἀνάγκῃ, ὥσ περ Κύκλωψ ἔρξ’, ὅτε οἱ μέσσαυλον ἵκοντο ἡμέτεροι ἕταροι, σὺν δ’ ὁ θρασὺσ εἵπετ’ Ὀδυσσεύσ· τούτου γὰρ καὶ κεῖνοι ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο. "ὣσ ἔφατ’, αὐτὰρ ἐγώ γε μετὰ φρεσὶ μερμήριξα, σπασσάμενοσ τανύηκεσ ἀόρ παχέοσ παρὰ μηροῦ, τῷ οἱ ἀποπλήξασ κεφαλὴν οὖδάσδε πελάσσαι, καὶ πηῷ περ ἐόντι μάλα σχεδόν·

ἀλλά μ’ ἑταῖροι μειλιχίοισ ἐπέεσσιν ἐρήτυον ἄλλοθεν ἄλλοσ· "διογενέσ, τοῦτον μὲν ἐάσομεν, εἰ σὺ κελεύεισ, αὐτοῦ πὰρ νηί τε μένειν καὶ νῆα ἔρυσθαι·

ἡμῖν δ’ ἡγεμόνευ’ ἱερὰ πρὸσ δώματα Κίρκησ. "ὣσ φάμενοι παρὰ νηὸσ ἀνήιον ἠδὲ θαλάσσησ.

οὐδὲ μὲν Εὐρύλοχοσ κοίλῃ παρὰ νηὶ λέλειπτο, ἀλλ’ ἕπετ’· ἔδεισεν γὰρ ἐμὴν ἔκπαγλον ἐνιπήν. "τόφρα δὲ τοὺσ ἄλλουσ ἑτάρουσ ἐν δώμασι Κίρκη ἐνδυκέωσ λοῦσέν τε καὶ ἔχρισεν λίπ’ ἐλαίῳ, ἀμφὶ δ’ ἄρα χλαίνασ οὔλασ βάλεν ἠδὲ χιτῶνασ·

δαινυμένουσ δ’ ἐὺ πάντασ ἐφεύρομεν ἐν μεγάροισιν. οἱ δ’ ἐπεὶ ἀλλήλουσ εἶδον φράσσαντό τ’ ἐσάντα, κλαῖον ὀδυρόμενοι, περὶ δὲ στεναχίζετο δῶμα. ἡ δέ μευ ἄγχι στᾶσα προσηύδα δῖα θεάων· "μηκέτι νῦν θαλερὸν γόον ὄρνυτε·

οἶδα καὶ αὐτὴ ἠμὲν ὅσ’ ἐν πόντῳ πάθετ’ ἄλγεα ἰχθυόεντι, ἠδ’ ὅσ’ ἀνάρσιοι ἄνδρεσ ἐδηλήσαντ’ ἐπὶ χέρσου. ἀλλ’ ἄγετ’ ἐσθίετε βρώμην καὶ πίνετε οἶνον, εἰσ ὅ κεν αὖτισ θυμὸν ἐνὶ στήθεσσι λάβητε, οἱο͂ν ὅτε πρώτιστον ἐλείπετε πατρίδα γαῖαν τρηχείησ Ἰθάκησ. νῦν δ’ ἀσκελέεσ καὶ ἄθυμοι, αἰὲν ἄλησ χαλεπῆσ μεμνημένοι, οὐδέ ποθ’ ὕμιν θυμὸσ ἐν εὐφροσύνῃ, ἐπεὶ ἦ μάλα πολλὰ πέποσθε. "ὣσ ἔφαθ’, ἡμῖν δ’ αὖτ’ ἐπεπείθετο θυμὸσ ἀγήνωρ.

ἔνθα μὲν ἤματα πάντα τελεσφόρον εἰσ ἐνιαυτὸν ἥμεθα δαινύμενοι κρέα τ’ ἄσπετα καὶ μέθυ ἡδύ· ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ ἐνιαυτὸσ ἐήν, περὶ δ’ ἔτραπον ὡρ͂αι μηνῶν φθινόντων, περὶ δ’ ἤματα μακρὰ τελέσθη, καὶ τότε μ’ ἐκκαλέσαντεσ ἔφαν ἐρίηρεσ ἑταῖροι· "δαιμόνι’, ἤδη νῦν μιμνήσκεο πατρίδοσ αἰήσ, εἴ τοι θέσφατόν ἐστι σαωθῆναι καὶ ἱκέσθαι οἶκον ἐσ ὑψόροφον καὶ σὴν ἐσ πατρίδα γαῖαν.

"ὣσ ἔφαν, αὐτὰρ ἐμοί γ’ ἐπεπείθετο θυμὸσ ἀγήνωρ.

ὣσ τότε μὲν πρόπαν ἦμαρ ἐσ ἠέλιον καταδύντα ἥμεθα, δαινύμενοι κρέα τ’ ἄσπετα καὶ μέθυ ἡδύ· ἦμοσ δ’ ἠέλιοσ κατέδυ καὶ ἐπὶ κνέφασ ἦλθεν, οἱ μὲν κοιμήσαντο κατὰ μέγαρα σκιόεντα. αὐτὰρ ἐγὼ Κίρκησ ἐπιβὰσ περικαλλέοσ εὐνῆσ γούνων ἐλλιτάνευσα, θεὰ δέ μευ ἔκλυεν αὐδῆσ· καί μιν φωνήσασ ἔπεα πτερόεντα προσηύδων· "ὢ Κίρκη, τέλεσόν μοι ὑπόσχεσιν ἥν περ ὑπέστησ, οἴκαδε πεμψέμεναι·

θυμὸσ δέ μοι ἔσσυται ἤδη, ἠδ’ ἄλλων ἑτάρων, οἵ μευ φθινύθουσι φίλον κῆρ ἀμφ’ ἔμ’ ὀδυρόμενοι, ὅτε που σύ γε νόσφι γένηαι. "ὣσ ἐφάμην, ἡ δ’ αὐτίκ’ ἀμείβετο δῖα θεάων·

διογενὲσ Λαερτιάδη, πολυμήχαν’ Ὀδυσσεῦ, μηκέτι νῦν ἀέκοντεσ ἐμῷ ἐνὶ μίμνετε οἴκῳ. ἀλλ’ ἄλλην χρὴ πρῶτον ὁδὸν τελέσαι καὶ ἱκέσθαι εἰσ Αἴδαο δόμουσ καὶ ἐπαινῆσ Περσεφονείησ, ψυχῇ χρησομένουσ Θηβαίου Τειρεσίαο, μάντηοσ ἀλαοῦ, τοῦ τε φρένεσ ἔμπεδοί εἰσι· τῷ καὶ τεθνηῶτι νόον πόρε Περσεφόνεια, οἰῴ πεπνῦσθαι, τοὶ δὲ σκιαὶ ἀίσσουσιν. "ὣσ ἔφατ’, αὐτὰρ ἐμοί γε κατεκλάσθη φίλον ἦτορ·

κλαῖον δ’ ἐν λεχέεσσι καθήμενοσ, οὐδέ νύ μοι κῆρ ἤθελ’ ἔτι ζώειν καὶ ὁρᾶν φάοσ ἠελίοιο. αὐτὰρ ἐπεὶ κλαίων τε κυλινδόμενοσ τ’ ἐκορέσθην, καὶ τότε δή μιν ἔπεσσιν ἀμειβόμενοσ προσέειπον· "ὢ Κίρκη, τίσ γὰρ ταύτην ὁδὸν ἡγεμονεύσει;

εἰσ Αἴ̈δοσ δ’ οὔ πώ τισ ἀφίκετο νηὶ μελαίνῃ. "ὣσ ἐφάμην, ἡ δ’ αὐτίκ’ ἀμείβετο δῖα θεάων·

διογενὲσ Λαερτιάδη, πολυμήχαν’ Ὀδυσσεῦ, μή τί τοι ἡγεμόνοσ γε ποθὴ παρὰ νηὶ μελέσθω, ἱστὸν δὲ στήσασ, ἀνά θ’ ἱστία λευκὰ πετάσσασ ἧσθαι· τὴν δέ κέ τοι πνοιὴ Βορέαο φέρῃσιν. ἀλλ’ ὁπότ’ ἂν δὴ νηὶ δι’ Ὠκεανοῖο περήσῃσ, ἔνθ’ ἀκτή τε λάχεια καὶ ἄλσεα Περσεφονείησ, μακραί τ’ αἴγειροι καὶ ἰτέαι ὠλεσίκαρποι, νῆα μὲν αὐτοῦ κέλσαι ἐπ’ Ὠκεανῷ βαθυδίνῃ, αὐτὸσ δ’ εἰσ Αἴδεω ἰέναι δόμον εὐρώεντα. ἔνθα μὲν εἰσ Ἀχέροντα Πυριφλεγέθων τε ῥέουσιν Κώκυτόσ θ’, ὃσ δὴ Στυγὸσ ὕδατόσ ἐστιν ἀπορρώξ, πέτρη τε ξύνεσίσ τε δύω ποταμῶν ἐριδούπων· ἔνθα δ’ ἔπειθ’, ἡρ́ωσ, χριμφθεὶσ πέλασ, ὥσ σε κελεύω, βόθρον ὀρύξαι, ὅσον τε πυγούσιον ἔνθα καὶ ἔνθα, ἀμφ’ αὐτῷ δὲ χοὴν χεῖσθαι πᾶσιν νεκύεσσιν, πρῶτα μελικρήτῳ, μετέπειτα δὲ ἡδέι οἴνῳ, τὸ τρίτον αὖθ’ ὕδατι· ἐπὶ δ’ ἄλφιτα λευκὰ παλύνειν. πολλὰ δὲ γουνοῦσθαι νεκύων ἀμενηνὰ κάρηνα, ἐλθὼν εἰσ Ἰθάκην στεῖραν βοῦν, ἥ τισ ἀρίστη, ῥέξειν ἐν μεγάροισι πυρήν τ’ ἐμπλησέμεν ἐσθλῶν, Τειρεσίῃ δ’ ἀπάνευθεν ὀίν ἱερευσέμεν οἰῴ παμμέλαν’, ὃσ μήλοισι μεταπρέπει ὑμετέροισιν. αὐτὰρ ἐπὴν εὐχῇσι λίσῃ κλυτὰ ἔθνεα νεκρῶν, ἔνθ’ ὀίν ἀρνειὸν ῥέζειν θῆλύν τε μέλαιναν εἰσ Ἔρεβοσ στρέψασ, αὐτὸσ δ’ ἀπονόσφι τραπέσθαι ἱέμενοσ ποταμοῖο ῥοάων· ἔνθα δὲ πολλαὶ ψυχαὶ ἐλεύσονται νεκύων κατατεθνηώτων. δὴ τότ’ ἔπειθ’ ἑτάροισιν ἐποτρῦναι καὶ ἀνῶξαι μῆλα, τὰ δὴ κατάκειτ’ ἐσφαγμένα νηλέι χαλκῷ, δείραντασ κατακῆαι, ἐπεύξασθαι δὲ θεοῖσιν, ἰφθίμῳ τ’ Αἴδῃ καὶ ἐπαινῇ Περσεφονείῃ· αὐτὸσ δὲ ξίφοσ ὀξὺ ἐρυσσάμενοσ παρὰ μηροῦ ἧσθαι, μηδὲ ἐᾶν νεκύων ἀμενηνὰ κάρηνα αἵματοσ ἆσσον ἴμεν, πρὶν Τειρεσίαο πυθέσθαι. ἔνθα τοι αὐτίκα μάντισ ἐλεύσεται, ὄρχαμε λαῶν, ὅσ κέν τοι εἴπῃσιν ὁδὸν καὶ μέτρα κελεύθου νόστον θ’, ὡσ ἐπὶ πόντον ἐλεύσεαι ἰχθυόεντα. "ὣσ ἔφατ’, αὐτίκα δὲ χρυσόθρονοσ ἤλυθεν Ηὤσ.

ἀμφὶ δέ με χλαῖνάν τε χιτῶνά τε εἵματα ἕσσεν· αὐτὴ δ’ ἀργύφεον φᾶροσ μέγα ἕννυτο νύμφη, λεπτὸν καὶ χαρίεν, περὶ δὲ ζώνην βάλετ’ ἰξυῖ καλὴν χρυσείην, κεφαλῇ δ’ ἐπέθηκε καλύπτρην. αὐτὰρ ἐγὼ διὰ δώματ’ ἰὼν ὤτρυνον ἑταίρουσ μειλιχίοισ ἐπέεσσι παρασταδὸν ἄνδρα ἕκαστον·

"μηκέτι νῦν εὕδοντεσ ἀωτεῖτε γλυκὺν ὕπνον, ἀλλ’ ἰόμεν·

δὴ γάρ μοι ἐπέφραδε πότνια Κίρκη. "ὣσ ἐφάμην, τοῖσιν δ’ ἐπεπείθετο θυμὸσ ἀγήνωρ.

οὐδὲ μὲν οὐδ’ ἔνθεν περ ἀπήμονασ ἦγον ἑταίρουσ. Ἐλπήνωρ δέ τισ ἔσκε νεώτατοσ, οὔτε τι λίην ἄλκιμοσ ἐν πολέμῳ οὔτε φρεσὶν ᾗσιν ἀρηρώσ· ὅσ μοι ἄνευθ’ ἑτάρων ἱεροῖσ ἐν δώμασι Κίρκησ, ψύχεοσ ἱμείρων, κατελέξατο οἰνοβαρείων. κινυμένων δ’ ἑτάρων ὅμαδον καὶ δοῦπον ἀκούσασ ἐξαπίνησ ἀνόρουσε καὶ ἐκλάθετο φρεσὶν ᾗσιν ἄψορρον καταβῆναι ἰὼν ἐσ κλίμακα μακρήν, ἀλλὰ καταντικρὺ τέγεοσ πέσεν· ἐκ δέ οἱ αὐχὴν ἀστραγάλων ἐάγη, ψυχὴ δ’ Αἴ̈δόσδε κατῆλθεν. "ἐρχομένοισι δὲ τοῖσιν ἐγὼ μετὰ μῦθον ἐείπον·

φάσθε νύ που οἶκόνδε φίλην ἐσ πατρίδα γαῖαν ἔρχεσθ’· ἄλλην δ’ ἧμιν ὁδὸν τεκμήρατο Κίρκη, εἰσ Αἴδαο δόμουσ καὶ ἐπαινῆσ Περσεφονείησ ψυχῇ χρησομένουσ Θηβαίου Τειρεσίαο. "ὣσ ἐφάμην, τοῖσιν δὲ κατεκλάσθη φίλον ἦτορ, ἑζόμενοι δὲ κατ’ αὖθι γόων τίλλοντό τε χαίτασ·

ἀλλ’ οὐ γάρ τισ πρῆξισ ἐγίγνετο μυρομένοισιν. "ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ ἐπὶ νῆα θοὴν καὶ θῖνα θαλάσσησ ᾔομεν ἀχνύμενοι θαλερὸν κατὰ δάκρυ χέοντεσ, τόφρα δ’ ἄρ’ οἰχομένη Κίρκη παρὰ νηὶ μελαίνῃ ἀρνειὸν κατέδησεν ὀίν θῆλύν τε μέλαιναν, ῥεῖα παρεξελθοῦσα·

τίσ ἂν θεὸν οὐκ ἐθέλοντα ὀφθαλμοῖσιν ἴδοιτ’ ἢ ἔνθ’ ἢ ἔνθα κιόντα;

SEARCH

MENU NAVIGATION