Homer, Odyssey, Book 6

(호메로스, 오디세이아, Book 6)

ὣσ ὁ μὲν ἔνθα καθεῦδε πολύτλασ δῖοσ Ὀδυσσεὺσ ὕπνῳ καὶ καμάτῳ ἀρημένοσ· αὐτὰρ Ἀθήνη βῆ ῥ’ ἐσ Φαιήκων ἀνδρῶν δῆμόν τε πόλιν τε, οἳ πρὶν μέν ποτ’ ἔναιον ἐν εὐρυχόρῳ Ὑπερείῃ, ἀγχοῦ Κυκλώπων ἀνδρῶν ὑπερηνορεόντων, οἵ σφεασ σινέσκοντο, βίηφι δὲ φέρτεροι ἦσαν. ἔνθεν ἀναστήσασ ἄγε Ναυσίθοοσ θεοειδήσ, εἷσεν δὲ Σχερίῃ, ἑκὰσ ἀνδρῶν ἀλφηστάων, ἀμφὶ δὲ τεῖχοσ ἔλασσε πόλει, καὶ ἐδείματο οἴκουσ, καὶ νηοὺσ ποίησε θεῶν, καὶ ἐδάσσατ’ ἀρούρασ. ἀλλ’ ὁ μὲν ἤδη κηρὶ δαμεὶσ Αἴ̈δόσδε βεβήκει, Ἀλκίνοοσ δὲ τότ’ ἦρχε, θεῶν ἄπο μήδεα εἰδώσ. τοῦ μὲν ἔβη πρὸσ δῶμα θεά, γλαυκῶπισ Ἀθήνη, νόστον Ὀδυσσῆι μεγαλήτορι μητιόωσα. βῆ δ’ ἴμεν ἐσ θάλαμον πολυδαίδαλον, ᾧ ἔνι κούρη κοιμᾶτ’ ἀθανάτῃσι φυὴν καὶ εἶδοσ ὁμοίη, Ναυσικάα, θυγάτηρ μεγαλήτοροσ Ἀλκινόοιο, πὰρ δὲ δύ’ ἀμφίπολοι, Χαρίτων ἄπο κάλλοσ ἔχουσαι, σταθμοῖιν ἑκάτερθε· θύραι δ’ ἐπέκειντο φαειναί. ἡ δ’ ἀνέμου ὡσ πνοιὴ ἐπέσσυτο δέμνια κούρησ, στῆ δ’ ἄρ’ ὑπὲρ κεφαλῆσ, καί μιν πρὸσ μῦθον ἐείπεν, εἰδομένη κούρῃ ναυσικλειτοῖο Δύμαντοσ, ἥ οἱ ὁμηλικίη μὲν ἐήν, κεχάριστο δὲ θυμῷ. τῇ μιν ἐεισαμένη προσέφη γλαυκῶπισ Ἀθήνη· "Ναυσικάα, τί νύ σ’ ὧδε μεθήμονα γείνατο μήτηρ;

εἵματα μέν τοι κεῖται ἀκηδέα σιγαλόεντα, σοὶ δὲ γάμοσ σχεδόν ἐστιν, ἵνα χρὴ καλὰ μὲν αὐτὴν ἕννυσθαι, τὰ δὲ τοῖσι παρασχεῖν, οἵ κέ σ’ ἄγωνται. ἐκ γάρ τοι τούτων φάτισ ἀνθρώπουσ ἀναβαίνει ἐσθλή, χαίρουσιν δὲ πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ. ἀλλ’ ἰόμεν πλυνέουσαι ἅμ’ ἠοῖ φαινομένηφι· καί τοι ἐγὼ συνέριθοσ ἅμ’ ἕψομαι, ὄφρα τάχιστα ἐντύνεαι, ἐπεὶ οὔ τοι ἔτι δὴν παρθένοσ ἔσσεαι· ἤδη γάρ σε μνῶνται ἀριστῆεσ κατὰ δῆμον πάντων Φαιήκων, ὅθι τοι γένοσ ἐστὶ καὶ αὐτῇ. ἀλλ’ ἄγ’ ἐπότρυνον πατέρα κλυτὸν ἠῶθι πρὸ ἡμιόνουσ καὶ ἄμαξαν ἐφοπλίσαι, ἥ κεν ἄγῃσι ζῶστρά τε καὶ πέπλουσ καὶ ῥήγεα σιγαλόεντα. καὶ δὲ σοὶ ὧδ’ αὐτῇ πολὺ κάλλιον ἠὲ πόδεσσιν ἔρχεσθαι· πολλὸν γὰρ ἀπὸ πλυνοί εἰσι πόληοσ. ἡ μὲν ἄρ’ ὣσ εἰποῦσ’ ἀπέβη γλαυκῶπισ Ἀθήνη Οὔλυμπόνδ’, ὅθι φασὶ θεῶν ἕδοσ ἀσφαλὲσ αἰεὶ ἔμμεναι.

οὔτ’ ἀνέμοισι τινάσσεται οὔτε ποτ’ ὄμβρῳ δεύεται οὔτε χιὼν ἐπιπίλναται, ἀλλὰ μάλ’ αἴθρη πέπταται ἀνέφελοσ, λευκὴ δ’ ἐπιδέδρομεν αἴγλη· τῷ ἔνι τέρπονται μάκαρεσ θεοὶ ἤματα πάντα. ἔνθ’ ἀπέβη γλαυκῶπισ, ἐπεὶ διεπέφραδε κούρῃ. αὐτίκα δ’ Ηὢσ ἦλθεν ἐύθρονοσ, ἥ μιν ἔγειρε Ναυσικάαν ἐύπεπλον·

ἄφαρ δ’ ἀπεθαύμασ’ ὄνειρον, βῆ δ’ ἰέναι διὰ δώμαθ’, ἵν’ ἀγγείλειε τοκεῦσιν, πατρὶ φίλῳ καὶ μητρί· κιχήσατο δ’ ἔνδον ἐόντασ· ἡ μὲν ἐπ’ ἐσχάρῃ ἧστο σὺν ἀμφιπόλοισι γυναιξὶν ἠλάκατα στρωφῶσ’ ἁλιπόρφυρα· τῷ δὲ θύραζε ἐρχομένῳ ξύμβλητο μετὰ κλειτοὺσ βασιλῆασ ἐσ βουλήν, ἵνα μιν κάλεον Φαίηκεσ ἀγαυοί. ἡ δὲ μάλ’ ἄγχι στᾶσα φίλον πατέρα προσέειπε· "πάππα φίλ’, οὐκ ἂν δή μοι ἐφοπλίσσειασ ἀπήνην ὑψηλὴν ἐύκυκλον, ἵνα κλυτὰ εἵματ’ ἄγωμαι ἐσ ποταμὸν πλυνέουσα, τά μοι ῥερυπωμένα κεῖται;

καὶ δὲ σοὶ αὐτῷ ἐοίκε μετὰ πρώτοισιν ἐόντα. βουλὰσ βουλεύειν καθαρὰ χροί̈ εἵματ’ ἔχοντα. πέντε δέ τοι φίλοι υἱε͂σ ἐνὶ μεγάροισ γεγάασιν, οἱ δύ’ ὀπυίοντεσ, τρεῖσ δ’ ἠίθεοι θαλέθοντεσ· οἱ δ’ αἰεὶ ἐθέλουσι νεόπλυτα εἵματ’ ἔχοντεσ ἐσ χορὸν ἔρχεσθαι· τὰ δ’ ἐμῇ φρενὶ πάντα μέμηλεν. ὣσ ἔφατ’·

αἴδετο γὰρ θαλερὸν γάμον ἐξονομῆναι πατρὶ φίλῳ. ὁ δὲ πάντα νόει καὶ ἀμείβετο μύθῳ· "οὔτε τοι ἡμιόνων φθονέω, τέκοσ, οὔτε τευ ἄλλου. ἔρχευ· ἀτάρ τοι δμῶεσ ἐφοπλίσσουσιν ἀπήνην ὑψηλὴν ἐύκυκλον, ὑπερτερίῃ ἀραρυῖαν. ὣσ εἰπὼν δμώεσσιν ἐκέκλετο, τοὶ δ’ ἐπίθοντο.

οἱ μὲν ἄρ’ ἐκτὸσ ἄμαξαν ἐύτροχον ἡμιονείην ὥπλεον, ἡμιόνουσ θ’ ὕπαγον ζεῦξάν θ’ ὑπ’ ἀπήνῃ· κούρη δ’ ἐκ θαλάμοιο φέρεν ἐσθῆτα φαεινήν. καὶ τὴν μὲν κατέθηκεν ἐυξέστῳ ἐπ’ ἀπήνῃ, μήτηρ δ’ ἐν κίστῃ ἐτίθει μενοεικέ’ ἐδωδὴν παντοίην, ἐν δ’ ὄψα τίθει, ἐν δ’ οἶνον ἔχευεν ἀσκῷ ἐν αἰγείῳ· κούρη δ’ ἐπεβήσετ’ ἀπήνησ. δῶκεν δὲ χρυσέῃ ἐν ληκύθῳ ὑγρὸν ἔλαιον, ἡο͂σ χυτλώσαιτο σὺν ἀμφιπόλοισι γυναιξίν. ἡ δ’ ἔλαβεν μάστιγα καὶ ἡνία σιγαλόεντα, μάστιξεν δ’ ἐλάαν· καναχὴ δ’ ἦν ἡμιόνοιιν. αἱ δ’ ἄμοτον τανύοντο, φέρον δ’ ἐσθῆτα καὶ αὐτήν, οὐκ οἰήν, ἅμα τῇ γε καὶ ἀμφίπολοι κίον ἄλλαι. αἱ δ’ ὅτε δὴ ποταμοῖο ῥόον περικαλλέ’ ἵκοντο, ἔνθ’ ἦ τοι πλυνοὶ ἦσαν ἐπηετανοί, πολὺ δ’ ὕδωρ καλὸν ὑπεκπρόρεεν μάλα περ ῥυπόωντα καθῆραι, ἔνθ’ αἵ γ’ ἡμιόνουσ μὲν ὑπεκπροέλυσαν ἀπήνησ.

καὶ τὰσ μὲν σεῦαν ποταμὸν πάρα δινήεντα τρώγειν ἄγρωστιν μελιηδέα· ταὶ δ’ ἀπ’ ἀπήνησ εἵματα χερσὶν ἕλοντο καὶ ἐσφόρεον μέλαν ὕδωρ, στεῖβον δ’ ἐν βόθροισι θοῶσ ἔριδα προφέρουσαι. αὐτὰρ ἐπεὶ πλῦνάν τε κάθηράν τε ῥύπα πάντα, ἑξείησ πέτασαν παρὰ θῖν’ ἁλόσ, ἧχι μάλιστα λάιγγασ ποτὶ χέρσον ἀποπλύνεσκε θάλασσα. αἱ δὲ λοεσσάμεναι καὶ χρισάμεναι λίπ’ ἐλαίῳ δεῖπνον ἔπειθ’ εἵλοντο παρ’ ὄχθῃσιν ποταμοῖο, εἵματα δ’ ἠελίοιο μένον τερσήμεναι αὐγῇ. αὐτὰρ ἐπεὶ σίτου τάρφθεν δμῳαί τε καὶ αὐτή, σφαίρῃ ταὶ δ’ ἄρ’ ἔπαιζον, ἀπὸ κρήδεμνα βαλοῦσαι· τῇσι δὲ Ναυσικάα λευκώλενοσ ἤρχετο μολπῆσ. οἱή δ’ Ἄρτεμισ εἶσι κατ’ οὔρεα ἰοχέαιρα, ἢ κατὰ Τηύ̈γετον περιμήκετον ἢ Ἐρύμανθον, τερπομένη κάπροισι καὶ ὠκείῃσ ἐλάφοισι· τῇ δέ θ’ ἅμα νύμφαι, κοῦραι Διὸσ αἰγιόχοιο, ἀγρονόμοι παίζουσι, γέγηθε δέ τε φρένα Λητώ· πασάων δ’ ὑπὲρ ἥ γε κάρη ἔχει ἠδὲ μέτωπα, ῥεῖά τ’ ἀριγνώτη πέλεται, καλαὶ δέ τε πᾶσαι· ὣσ ἥ γ’ ἀμφιπόλοισι μετέπρεπε παρθένοσ ἀδμήσ. ἀλλ’ ὅτε δὴ ἄρ’ ἔμελλε πάλιν οἶκόνδε νέεσθαι ζεύξασ’ ἡμιόνουσ πτύξασά τε εἵματα καλά, ἔνθ’ αὖτ’ ἄλλ’ ἐνόησε θεά, γλαυκῶπισ Ἀθήνη, ὡσ Ὀδυσεὺσ ἔγροιτο, ἴδοι τ’ ἐυώπιδα κούρην, ἥ οἱ Φαιήκων ἀνδρῶν πόλιν ἡγήσαιτο.

σφαῖραν ἔπειτ’ ἔρριψε μετ’ ἀμφίπολον βασίλεια· ἀμφιπόλου μὲν ἅμαρτε, βαθείῃ δ’ ἔμβαλε δίνῃ· αἱ δ’ ἐπὶ μακρὸν ἀύσαν· ὁ δ’ ἔγρετο δῖοσ Ὀδυσσεύσ, ἑζόμενοσ δ’ ὡρ́μαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν· "ὤ μοι ἐγώ, τέων αὖτε βροτῶν ἐσ γαῖαν ἱκάνω;

ἦ ῥ’ οἵ γ’ ὑβρισταί τε καὶ ἄγριοι οὐδὲ δίκαιοι, ἠε͂ φιλόξεινοι καί σφιν νόοσ ἐστὶ θεουδήσ; ὥσ τέ με κουράων ἀμφήλυθε θῆλυσ ἀυτή· νυμφάων, αἳ ἔχουσ’ ὀρέων αἰπεινὰ κάρηνα καὶ πηγὰσ ποταμῶν καὶ πίσεα ποιήεντα. ἦ νύ που ἀνθρώπων εἰμὶ σχεδὸν αὐδηέντων; ἀλλ’ ἄγ’ ἐγὼν αὐτὸσ πειρήσομαι ἠδὲ ἴδωμαι. ὣσ εἰπὼν θάμνων ὑπεδύσετο δῖοσ Ὀδυσσεύσ, ἐκ πυκινῆσ δ’ ὕλησ πτόρθον κλάσε χειρὶ παχείῃ φύλλων, ὡσ ῥύσαιτο περὶ χροὶ̈ μήδεα φωτόσ.

βῆ δ’ ἴμεν ὥσ τε λέων ὀρεσίτροφοσ ἀλκὶ πεποιθώσ, ὅσ τ’ εἶσ’ ὑόμενοσ καὶ ἀήμενοσ, ἐν δέ οἱ ὄσσε δαίεται· αὐτὰρ ὁ βουσὶ μετέρχεται ἢ ὀίεσσιν ἠὲ μετ’ ἀγροτέρασ ἐλάφουσ· κέλεται δέ ἑ γαστὴρ μήλων πειρήσοντα καὶ ἐσ πυκινὸν δόμον ἐλθεῖν· ὣσ Ὀδυσεὺσ κούρῃσιν ἐυπλοκάμοισιν ἔμελλε μίξεσθαι, γυμνόσ περ ἐών· χρειὼ γὰρ ἵκανε. σμερδαλέοσ δ’ αὐτῇσι φάνη κεκακωμένοσ ἅλμῃ, τρέσσαν δ’ ἄλλυδισ ἄλλη ἐπ’ ἠιόνασ προὐχούσασ· οἰή δ’ Ἀλκινόου θυγάτηρ μένε· τῇ γὰρ Ἀθήνη θάρσοσ ἐνὶ φρεσὶ θῆκε καὶ ἐκ δέοσ εἵλετο γυίων. στῆ δ’ ἄντα σχομένη· ὁ δὲ μερμήριξεν Ὀδυσσεύσ, ἢ γούνων λίσσοιτο λαβὼν ἐυώπιδα κούρην, ἦ αὔτωσ ἐπέεσσιν ἀποσταδὰ μειλιχίοισι λίσσοιτ’, εἰ δείξειε πόλιν καὶ εἵματα δοίη. ὣσ ἄρα οἱ φρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναι, λίσσεσθαι ἐπέεσσιν ἀποσταδὰ μειλιχίοισι, μή οἱ γοῦνα λαβόντι χολώσαιτο φρένα κούρη. αὐτίκα μειλίχιον καὶ κερδαλέον φάτο μῦθον. "γουνοῦμαί σε, ἄνασσα·

θεόσ νύ τισ, ἦ βροτόσ ἐσσι; εἰ μέν τισ θεόσ ἐσσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν, Ἀρτέμιδί σε ἐγώ γε, Διὸσ κούρῃ μεγάλοιο, εἶδόσ τε μέγεθόσ τε φυήν τ’ ἄγχιστα ἐίσκω· εἰ δέ τίσ ἐσσι βροτῶν, τοὶ ἐπὶ χθονὶ ναιετάουσιν, τρὶσ μάκαρεσ μὲν σοί γε πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ, τρὶσ μάκαρεσ δὲ κασίγνητοι· μάλα πού σφισι θυμὸσ αἰὲν ἐυφροσύνῃσιν ἰαίνεται εἵνεκα σεῖο, λευσσόντων τοιόνδε θάλοσ χορὸν εἰσοιχνεῦσαν. κεῖνοσ δ’ αὖ περὶ κῆρι μακάρτατοσ ἔξοχον ἄλλων, ὅσ κέ σ’ ἐέδνοισι βρίσασ οἶκόνδ’ ἀγάγηται. οὐ γάρ πω τοιοῦτον ἴδον βροτὸν ὀφθαλμοῖσιν, οὔτ’ ἄνδρ’ οὔτε γυναῖκα· σέβασ μ’ ἔχει εἰσορόωντα. Δήλῳ δή ποτε τοῖον Ἀπόλλωνοσ παρὰ βωμῷ φοίνικοσ νέον ἔρνοσ ἀνερχόμενον ἐνόησα·

ἦλθον γὰρ καὶ κεῖσε, πολὺσ δέ μοι ἕσπετο λαόσ, τὴν ὁδὸν ᾗ δὴ μέλλεν ἐμοὶ κακὰ κήδε’ ἔσεσθαι. ὣσ δ’ αὔτωσ καὶ κεῖνο ἰδὼν ἐτεθήπεα θυμῷ δήν, ἐπεὶ οὔ πω τοῖον ἀνήλυθεν ἐκ δόρυ γαίησ, ὡσ σέ, γύναι, ἄγαμαί τε τέθηπά τε, δείδια δ’ αἰνῶσ γούνων ἅψασθαι· χαλεπὸν δέ με πένθοσ ἱκάνει. χθιζὸσ ἐεικοστῷ φύγον ἤματι οἴνοπα πόντον· τόφρα δέ μ’ αἰεὶ κῦμ’ ἐφόρει κραιπναί τε θύελλαι νήσου ἀπ’ Ὠγυγίησ. νῦν δ’ ἐνθάδε κάββαλε δαίμων, ὄφρ’ ἔτι που καὶ τῇδε πάθω κακόν· οὐ γὰρ ὀίω παύσεσθ’, ἀλλ’ ἔτι πολλὰ θεοὶ τελέουσι πάροιθεν. ἀλλά, ἄνασσ’, ἐλέαιρε· σὲ γὰρ κακὰ πολλὰ μογήσασ ἐσ πρώτην ἱκόμην, τῶν δ’ ἄλλων οὔ τινα οἶδα ἀνθρώπων, οἳ τήνδε πόλιν καὶ γαῖαν ἔχουσιν. ἄστυ δέ μοι δεῖξον, δὸσ δὲ ῥάκοσ ἀμφιβαλέσθαι, εἴ τί που εἴλυμα σπείρων ἔχεσ ἐνθάδ’ ἰοῦσα. σοὶ δὲ θεοὶ τόσα δοῖεν ὅσα φρεσὶ σῇσι μενοινᾷσ, ἄνδρα τε καὶ οἶκον, καὶ ὁμοφροσύνην ὀπάσειαν ἐσθλήν· οὐ μὲν γὰρ τοῦ γε κρεῖσσον καὶ ἄρειον, ἢ ὅθ’ ὁμοφρονέοντε νοήμασιν οἶκον ἔχητον ἀνὴρ ἠδὲ γυνή· πόλλ’ ἄλγεα δυσμενέεσσι, χάρματα δ’ εὐμενέτῃσι, μάλιστα δέ τ’ ἔκλυον αὐτοί. τὸν δ’ αὖ Ναυσικάα λευκώλενοσ ἀντίον ηὔδα·

"ξεῖν’, ἐπεὶ οὔτε κακῷ οὔτ’ ἄφρονι φωτὶ ἐοίκασ· Ζεὺσ δ’ αὐτὸσ νέμει ὄλβον Ὀλύμπιοσ ἀνθρώποισιν, ἐσθλοῖσ ἠδὲ κακοῖσιν, ὅπωσ ἐθέλῃσιν, ἑκάστῳ· καί που σοὶ τάδ’ ἔδωκε, σὲ δὲ χρὴ τετλάμεν ἔμπησ. νῦν δ’, ἐπεὶ ἡμετέρην τε πόλιν καὶ γαῖαν ἱκάνεισ, οὔτ’ οὖν ἐσθῆτοσ δευήσεαι οὔτε τευ ἄλλου, ὧν ἐπέοιχ’ ἱκέτην ταλαπείριον ἀντιάσαντα. ἄστυ δέ τοι δείξω, ἐρέω δέ τοι οὔνομα λαῶν. Φαίηκεσ μὲν τήνδε πόλιν καὶ γαῖαν ἔχουσιν, εἰμὶ δ’ ἐγὼ θυγάτηρ μεγαλήτοροσ Ἀλκινόοιο, τοῦ δ’ ἐκ Φαιήκων ἔχεται κάρτοσ τε βίη τε. ἦ ῥα καὶ ἀμφιπόλοισιν ἐυπλοκάμοισι κέλευσε·

ἀλλὰ δότ’, ἀμφίπολοι, ξείνῳ βρῶσίν τε πόσιν τε, λούσατέ τ’ ἐν ποταμῷ, ὅθ’ ἐπὶ σκέπασ ἔστ’ ἀνέμοιο. "στῆτέ μοι, ἀμφίπολοι· πόσε φεύγετε φῶτα ἰδοῦσαι; ἦ μή πού τινα δυσμενέων φάσθ’ ἔμμεναι ἀνδρῶν; οὐκ ἔσθ’ οὗτοσ ἀνὴρ διερὸσ βροτὸσ οὐδὲ γένηται, ὅσ κεν Φαιήκων ἀνδρῶν ἐσ γαῖαν ἵκηται δηιοτῆτα φέρων· μάλα γὰρ φίλοι ἀθανάτοισιν. οἰκέομεν δ’ ἀπάνευθε πολυκλύστῳ ἐνὶ πόντῳ, ἔσχατοι, οὐδέ τισ ἄμμι βροτῶν ἐπιμίσγεται ἄλλοσ. ἀλλ’ ὅδε τισ δύστηνοσ ἀλώμενοσ ἐνθάδ’ ἱκάνει, τὸν νῦν χρὴ κομέειν· πρὸσ γὰρ Διόσ εἰσιν ἅπαντεσ ξεῖνοί τε πτωχοί τε, δόσισ δ’ ὀλίγη τε φίλη τε. ὣσ ἔφαθ’, αἱ δ’ ἔσταν τε καὶ ἀλλήλῃσι κέλευσαν, κὰδ δ’ ἄρ’ Ὀδυσσῆ’ εἷσαν ἐπὶ σκέπασ, ὡσ ἐκέλευσεν Ναυσικάα θυγάτηρ μεγαλήτοροσ Ἀλκινόοιο·

πὰρ δ’ ἄρα οἱ φᾶρόσ τε χιτῶνά τε εἵματ’ ἔθηκαν, δῶκαν δὲ χρυσέῃ ἐν ληκύθῳ ὑγρὸν ἔλαιον, ἤνωγον δ’ ἄρα μιν λοῦσθαι ποταμοῖο ῥοῇσιν. δή ῥα τότ’ ἀμφιπόλοισι μετηύδα δῖοσ Ὀδυσσεύσ· "ἀμφίπολοι, στῆθ’ οὕτω ἀπόπροθεν, ὄφρ’ ἐγὼ αὐτὸσ ἅλμην ὤμοιιν ἀπολούσομαι, ἀμφὶ δ’ ἐλαίῳ χρίσομαι· ἦ γὰρ δηρὸν ἀπὸ χροόσ ἐστιν ἀλοιφή. ἄντην δ’ οὐκ ἂν ἐγώ γε λοέσσομαι· αἰδέομαι γὰρ γυμνοῦσθαι κούρῃσιν ἐυπλοκάμοισι μετελθών. ὣσ ἔφαθ’, αἱ δ’ ἀπάνευθεν ἴσαν, εἶπον δ’ ἄρα κούρῃ.

αὐτὰρ ὁ ἐκ ποταμοῦ χρόα νίζετο δῖοσ Ὀδυσσεὺσ ἅλμην, ἥ οἱ νῶτα καὶ εὐρέασ ἄμπεχεν ὤμουσ, ἐκ κεφαλῆσ δ’ ἔσμηχεν ἁλὸσ χνόον ἀτρυγέτοιο. αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντα λοέσσατο καὶ λίπ’ ἄλειψεν, ἀμφὶ δὲ εἵματα ἕσσαθ’ ἅ οἱ πόρε παρθένοσ ἀδμήσ, τὸν μὲν Ἀθηναίη θῆκεν Διὸσ ἐκγεγαυῖα μείζονά τ’ εἰσιδέειν καὶ πάσσονα, κὰδ δὲ κάρητοσ οὔλασ ἧκε κόμασ, ὑακινθίνῳ ἄνθει ὁμοίασ. ὡσ δ’ ὅτε τισ χρυσὸν περιχεύεται ἀργύρῳ ἀνὴρ ἴδρισ, ὃν Ἥφαιστοσ δέδαεν καὶ Παλλὰσ Ἀθήνη τέχνην παντοίην, χαρίεντα δὲ ἔργα τελείει, ὣσ ἄρα τῷ κατέχευε χάριν κεφαλῇ τε καὶ ὤμοισ. ἕζετ’ ἔπειτ’ ἀπάνευθε κιὼν ἐπὶ θῖνα θαλάσσησ, κάλλεϊ καὶ χάρισι στίλβων· θηεῖτο δὲ κούρη. δή ῥα τότ’ ἀμφιπόλοισιν ἐυπλοκάμοισι μετηύδα· "κλῦτέ μευ, ἀμφίπολοι λευκώλενοι, ὄφρα τι εἴπω.

οὐ πάντων ἀέκητι θεῶν, οἳ Ὄλυμπον ἔχουσιν, Φαιήκεσσ’ ὅδ’ ἀνὴρ ἐπιμίσγεται ἀντιθέοισι· πρόσθεν μὲν γὰρ δή μοι ἀεικέλιοσ δέατ’ εἶναι, νῦν δὲ θεοῖσιν ἐοίκε, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν. αἲ γὰρ ἐμοὶ τοιόσδε πόσισ κεκλημένοσ εἰή ἐνθάδε ναιετάων, καὶ οἱ ἅδοι αὐτόθι μίμνειν. ἀλλὰ δότ’, ἀμφίπολοι, ξείνῳ βρῶσίν τε πόσιν τε. ὣσ ἔφαθ’, αἱ δ’ ἄρα τῆσ μάλα μὲν κλύον ἠδ’ ἐπίθοντο, πὰρ δ’ ἄρ’ Ὀδυσσῆι ἔθεσαν βρῶσίν τε πόσιν τε.

ἦ τοι ὁ πῖνε καὶ ἦσθε πολύτλασ δῖοσ Ὀδυσσεὺσ ἁρπαλέωσ· δηρὸν γὰρ ἐδητύοσ ἠε͂ν ἄπαστοσ. αὐτὰρ Ναυσικάα λευκώλενοσ ἄλλ’ ἐνόησεν·

εἵματ’ ἄρα πτύξασα τίθει καλῆσ ἐπ’ ἀπήνησ, ζεῦξεν δ’ ἡμιόνουσ κρατερώνυχασ, ἂν δ’ ἔβη αὐτή, ὤτρυνεν δ’ Ὀδυσῆα, ἔποσ τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζεν· "ὄρσεο δὴ νῦν, ξεῖνε, πόλινδ’ ἴμεν ὄφρα σε πέμψω πατρὸσ ἐμοῦ πρὸσ δῶμα δαί̈φρονοσ, ἔνθα σέ φημι πάντων Φαιήκων εἰδησέμεν ὅσσοι ἄριστοι. ἀλλὰ μάλ’ ὧδ’ ἔρδειν, δοκέεισ δέ μοι οὐκ ἀπινύσσειν· ὄφρ’ ἂν μέν κ’ ἀγροὺσ ἰόμεν καὶ ἔργ’ ἀνθρώπων, τόφρα σὺν ἀμφιπόλοισι μεθ’ ἡμιόνουσ καὶ ἄμαξαν καρπαλίμωσ ἔρχεσθαι· ἐγὼ δ’ ὁδὸν ἡγεμονεύσω. αὐτὰρ ἐπὴν πόλιοσ ἐπιβήομεν, ἣν πέρι πύργοσ ὑψηλόσ, καλὸσ δὲ λιμὴν ἑκάτερθε πόληοσ, λεπτὴ δ’ εἰσίθμη· νῆεσ δ’ ὁδὸν ἀμφιέλισσαι εἰρύαται· πᾶσιν γὰρ ἐπίστιόν ἐστιν ἑκάστῳ. ἔνθα δέ τέ σφ’ ἀγορὴ καλὸν Ποσιδήιον ἀμφίσ, ῥυτοῖσιν λάεσσι κατωρυχέεσσ’ ἀραρυῖα. ἔνθα δὲ νηῶν ὅπλα μελαινάων ἀλέγουσι, πείσματα καὶ σπεῖρα, καὶ ἀποξύνουσιν ἐρετμά. οὐ γὰρ Φαιήκεσσι μέλει βιὸσ οὐδὲ φαρέτρη, ἀλλ’ ἱστοὶ καὶ ἐρετμὰ νεῶν καὶ νῆεσ ἐῖσαι, ᾗσιν ἀγαλλόμενοι πολιὴν περόωσι θάλασσαν. τῶν ἀλεείνω φῆμιν ἀδευκέα, μή τισ ὀπίσσω μωμεύῃ· μάλα δ’ εἰσὶν ὑπερφίαλοι κατὰ δῆμον· καί νύ τισ ὧδ’ εἴπῃσι κακώτεροσ ἀντιβολήσασ· τίσ δ’ ὅδε Ναυσικάᾳ ἕπεται καλόσ τε μέγασ τε ξεῖνοσ; ποῦ δέ μιν εὑρ͂ε; πόσισ νύ οἱ ἔσσεται αὐτῇ. ἦ τινά που πλαγχθέντα κομίσσατο ἧσ ἀπὸ νηὸσ ἀνδρῶν τηλεδαπῶν, ἐπεὶ οὔ τινεσ ἐγγύθεν εἰσίν· ἤ τίσ οἱ εὐξαμένῃ πολυάρητοσ θεὸσ ἦλθεν οὐρανόθεν καταβάσ, ἕξει δέ μιν ἤματα πάντα. βέλτερον, εἰ καὐτή περ ἐποιχομένη πόσιν εὑρ͂εν ἄλλοθεν· ἦ γὰρ τούσδε γ’ ἀτιμάζει κατὰ δῆμον Φαίηκασ, τοί μιν μνῶνται πολέεσ τε καὶ ἐσθλοί. ὣσ ἐρέουσιν, ἐμοὶ δέ κ’ ὀνείδεα ταῦτα γένοιτο. καὶ δ’ ἄλλῃ νεμεσῶ, ἥ τισ τοιαῦτά γε ῥέζοι, ἥ τ’ ἀέκητι φίλων πατρὸσ καὶ μητρὸσ ἐόντων, ἀνδράσι μίσγηται, πρίν γ’ ἀμφάδιον γάμον ἐλθεῖν. ξεῖνε, σὺ δ’ ὦκ’ ἐμέθεν ξυνίει ἔποσ, ὄφρα τάχιστα πομπῆσ καὶ νόστοιο τύχῃσ παρὰ πατρὸσ ἐμοῖο.

δήεισ ἀγλαὸν ἄλσοσ Ἀθήνησ ἄγχι κελεύθου αἰγείρων· ἐν δὲ κρήνη νάει, ἀμφὶ δὲ λειμών· ἔνθα δὲ πατρὸσ ἐμοῦ τέμενοσ τεθαλυῖά τ’ ἀλωή, τόσσον ἀπὸ πτόλιοσ, ὅσσον τε γέγωνε βοήσασ. ἔνθα καθεζόμενοσ μεῖναι χρόνον, εἰσ ὅ κεν ἡμεῖσ ἄστυδε ἔλθωμεν καὶ ἱκώμεθα δώματα πατρόσ. αὐτὰρ ἐπὴν ἡμέασ ἔλπῃ ποτὶ δώματ’ ἀφῖχθαι, καὶ τότε Φαιήκων ἴμεν ἐσ πόλιν ἠδ’ ἐρέεσθαι δώματα πατρὸσ ἐμοῦ μεγαλήτοροσ Ἀλκινόοιο. ῥεῖα δ’ ἀρίγνωτ’ ἐστί, καὶ ἂν πάϊσ ἡγήσαιτο νήπιοσ· οὐ μὲν γάρ τι ἐοικότα τοῖσι τέτυκται δώματα Φαιήκων, οἱο͂σ δόμοσ Ἀλκινόοιο ἡρ́ωοσ. ἀλλ’ ὁπότ’ ἄν σε δόμοι κεκύθωσι καὶ αὐλή, ὦκα μάλα μεγάροιο διελθέμεν, ὄφρ’ ἂν ἵκηαι μητέρ’ ἐμήν· ἡ δ’ ἧσται ἐπ’ ἐσχάρῃ ἐν πυρὸσ αὐγῇ, ἠλάκατα στρωφῶσ’ ἁλιπόρφυρα, θαῦμα ἰδέσθαι, κίονι κεκλιμένη· δμωαὶ δέ οἱ εἱάτ’ ὄπισθεν. ἔνθα δὲ πατρὸσ ἐμοῖο θρόνοσ ποτικέκλιται αὐτῇ, τῷ ὅ γε οἰνοποτάζει ἐφήμενοσ ἀθάνατοσ ὥσ. τὸν παραμειψάμενοσ μητρὸσ περὶ γούνασι χεῖρασ βάλλειν ἡμετέρησ, ἵνα νόστιμον ἦμαρ ἴδηαι χαίρων καρπαλίμωσ, εἰ καὶ μάλα τηλόθεν ἐσσί. εἴ κέν τοι κείνη γε φίλα φρονέῃσ’ ἐνὶ θυμῷ, ἐλπωρή τοι ἔπειτα φίλουσ τ’ ἰδέειν καὶ ἱκέσθαι οἶκον ἐυκτίμενον καὶ σὴν ἐσ πατρίδα γαῖαν. ὣσ ἄρα φωνήσασ’ ἵμασεν μάστιγι φαεινῇ ἡμιόνουσ·

αἱ δ’ ὦκα λίπον ποταμοῖο ῥέεθρα. αἱ δ’ ἐὺ μὲν τρώχων, ἐὺ δὲ πλίσσοντο πόδεσσιν· ἡ δὲ μάλ’ ἡνιόχευεν, ὅπωσ ἅμ’ ἑποίατο πεζοὶ ἀμφίπολοί τ’ Ὀδυσεύσ τε, νόῳ δ’ ἐπέβαλλεν ἱμάσθλην. δύσετό τ’ ἠέλιοσ καὶ τοὶ κλυτὸν ἄλσοσ ἵκοντο ἱρὸν Ἀθηναίησ, ἵν’ ἄρ’ ἕζετο δῖοσ Ὀδυσσεύσ. αὐτίκ’ ἔπειτ’ ἠρᾶτο Διὸσ κούρῃ μεγάλοιο· "κλῦθί μευ, αἰγιόχοιο Διὸσ τέκοσ, Ἀτρυτώνη· νῦν δή πέρ μευ ἄκουσον, ἐπεὶ πάροσ οὔ ποτ’ ἄκουσασ ῥαιομένου, ὅτε μ’ ἔρραιε κλυτὸσ ἐννοσίγαιοσ. δόσ μ’ ἐσ Φαίηκασ φίλον ἐλθεῖν ἠδ’ ἐλεεινόν. ὣσ ἔφατ’ εὐχόμενοσ, τοῦ δ’ ἔκλυε Παλλὰσ Ἀθήνη.

αὐτῷ δ’ οὔ πω φαίνετ’ ἐναντίη· αἴδετο γάρ ῥα πατροκασίγνητον· ὁ δ’ ἐπιζαφελῶσ μενέαινεν ἀντιθέῳ Ὀδυσῆι πάροσ ἣν γαῖαν ἱκέσθαι.

SEARCH

MENU NAVIGATION