Epictetus, Works, book 2, Πρὸσ τοὺσ σκληρῶσ τισιν ὧν ἔκριναν ἐμμένοντασ. 1:

Ὅταν ἀκούσωσί τινεσ τούτων τῶν λόγων, ὅτι βέβαιον εἶναι δεῖ καὶ ἡ μὲν προαίρεσισ ἐλεύθερον φύσει καὶ ἀνανάγκαστον, τὰ δ’ ἄλλα κωλυτά, ἀναγκαστά, δοῦλα, ἀλλότρια, φαντάζονται ὅτι δεῖ παντὶ τῷ κριθέντι ὑπ’ αὐτῶν ἀπαραβάτωσ ἐμμένειν.