Ancient Greek-English Dictionary Language

ἀδοξέω

ε-contract Verb; Transliteration:

Principal Part: ἀδοξέω

Structure: ἀδοξέ (Stem) + ω (Ending)

Sense

  1. to be held in no esteem, to stand in ill repute
  2. to hold in no esteem

Conjugation

Present tense

Active
1st person2nd person3rd person
IndicativeSingular ἀδόξω ἀδόξεις ἀδόξει
Dual ἀδόξειτον ἀδόξειτον
Plural ἀδόξουμεν ἀδόξειτε ἀδόξουσιν*
SubjunctiveSingular ἀδόξω ἀδόξῃς ἀδόξῃ
Dual ἀδόξητον ἀδόξητον
Plural ἀδόξωμεν ἀδόξητε ἀδόξωσιν*
OptativeSingular ἀδόξοιμι ἀδόξοις ἀδόξοι
Dual ἀδόξοιτον ἀδοξοίτην
Plural ἀδόξοιμεν ἀδόξοιτε ἀδόξοιεν
ImperativeSingular ἀδο͂ξει ἀδοξεῖτω
Dual ἀδόξειτον ἀδοξεῖτων
Plural ἀδόξειτε ἀδοξοῦντων, ἀδοξεῖτωσαν
Infinitive ἀδόξειν
Participle MasculineFeminineNeuter
ἀδοξων ἀδοξουντος ἀδοξουσα ἀδοξουσης ἀδοξουν ἀδοξουντος
Middle/Passive
1st person2nd person3rd person
IndicativeSingular ἀδόξουμαι ἀδόξει, ἀδόξῃ ἀδόξειται
Dual ἀδόξεισθον ἀδόξεισθον
Plural ἀδοξοῦμεθα ἀδόξεισθε ἀδόξουνται
SubjunctiveSingular ἀδόξωμαι ἀδόξῃ ἀδόξηται
Dual ἀδόξησθον ἀδόξησθον
Plural ἀδοξώμεθα ἀδόξησθε ἀδόξωνται
OptativeSingular ἀδοξοίμην ἀδόξοιο ἀδόξοιτο
Dual ἀδόξοισθον ἀδοξοίσθην
Plural ἀδοξοίμεθα ἀδόξοισθε ἀδόξοιντο
ImperativeSingular ἀδόξου ἀδοξεῖσθω
Dual ἀδόξεισθον ἀδοξεῖσθων
Plural ἀδόξεισθε ἀδοξεῖσθων, ἀδοξεῖσθωσαν
Infinitive ἀδόξεισθαι
Participle MasculineFeminineNeuter
ἀδοξουμενος ἀδοξουμενου ἀδοξουμενη ἀδοξουμενης ἀδοξουμενον ἀδοξουμενου

Imperfect tense

The inflection forms above were generated by rules and some usages of them were not attested.

Due to a bug of system, some forms may display wrong accents.

Examples

  • νέων, ὡσ οὐ προϊέμενοι πράξεων αὐτοῖσ ἀφορμὰσ μηδ’ εἰσ μέσον ἐῶντεσ προελθεῖν, ἀδοξεῖ δὲ παρὰ τοῖσ ἄλλοισ τὸ φιλόπρωτον αὐτῶν καὶ φίλαρχον οὐχ ἧττον ἢ τὸ φιλόπλουτον ἑτέρων γερόντων καὶ φιλήδονον. (Plutarch, An seni respublica gerenda sit, chapter, section 18 12:1)
  • "ἀδοξεῖ τήμερον χωρισθεῖσα ἐμοῦ, χθὲσ δὲ πασῶν ἦν ἐνδοξοτάτη δι’ ἡμᾶσ, αὕτη τε τήμερον καὶ ἔνδοξοσ γέγονεν διὰ τὴν ἡμετέραν παρουσίαν, χθὲσ δὲ ἠδόξει μὴ παρόντοσ ἐμοῦ. (Athenaeus, The Deipnosophists, Book 12, book 12, chapter 63 2:2)
  • ὃ δὲ πλείστην μὲν ἡδονὴν ταῖσ Ἀθήναισ καὶ κόσμον ἤνεγκε, μεγίστην δὲ τοῖσ ἄλλοισ ἔκπληξιν ἀνθρώποισ, μόνον δὲ τῇ Ἑλλάδι μαρτυρεῖ μὴ ψεύδεσθαι τὴν λεγομένην δύναμιν αὐτῆσ ἐκείνην καὶ τὸν παλαιὸν ὄλβον, ἡ τῶν ἀναθημάτων κατασκευή, τοῦτο μάλιστα τῶν πολιτευμάτων τοῦ Περικλέουσ ἐβάσκαινον οἱ ἐχθροὶ καὶ διέβαλλον ἐν ταῖσ ἐκκλησίαισ, βοῶντεσ ὡσ ὁ μὲν δῆμοσ ἀδοξεῖ καὶ κακῶσ ἀκούει τὰ κοινὰ τῶν Ἑλλήνων χρήματα πρὸσ αὑτὸν ἐκ Δήλου μεταγαγών, ἣ δ’ ἔνεστιν αὐτῷ πρὸσ τοὺσ ἐγκαλοῦντασ εὐπρεπεστάτη τῶν προφάσεων, δείσαντα τοὺσ βαρβάρουσ ἐκεῖθεν ἀνελέσθαι καὶ φυλάττειν ἐν ὀχυρῷ τὰ κοινά, ταύτην ἀνῄρηκε Περικλῆσ· (Plutarch, , chapter 12 1:1)
  • ὑμᾶσ ἐξηπάτηκεν, ἀδοξεῖ, δικαίωσ ἀπόλωλε, κρίνεται· (Demosthenes, Speeches 11-20, 140:4)
  • "σκόπει δὲ μὴ πρῶτον μέν, ᾧ λόγῳ τὸ γαμψώνυχον οὐ προσίενται, τούτῳ καὶ ἡ χελιδὼν ἀδοξεῖ παρ’ αὐτοῖσ· (Plutarch, Quaestiones Convivales, book 8, 10:2)

Synonyms

  1. to hold in no esteem

Source: Henry George Liddell. Robert Scott. "A Greek-English Lexicon". revised and augmented throughout by. Sir Henry Stuart Jones.

Find this word at Perseus Greek Word Study Tool

SEARCH

MENU NAVIGATION