Plutarch, Mulierum virtutes, Μιλήσιαι 2:

δεινότατα τῶν ὄντων, θάνατον καὶ πόνον, ἀδεῶσ ἐχούσασ αἰσχροῦ φαντασίαν μὴ ὑπομεῖναι μηδ’ ἐνεγκεῖν αἰσχύνησ μετὰ θάνατον ἐσομένησ,, ταῖσ Κείων παρθένοισ ἔθοσ ἦν εἰσ ἱερὰ δημόσια συμπορεύεσθαι καὶ διημερεύειν μετ’ ἀλλήλων, οἱ δὲ μνηστῆρεσ ἐθεῶντο παιζούσασ καὶ χορευούσασ·