Aristotle, Rhetoric, Book 1, chapter 9 36:

ἐπεὶ οὖν ἔχομεν ἃ δεῖ πράττειν καὶ ποῖόν τινα εἶναι δεῖ, ταῦτα ὡσ ὑποθήκασ λέγοντασ τῇ λέξει μετατιθέναι δεῖ καὶ στρέφειν, οἱο͂ν ὅτι οὐ δεῖ μέγα φρονεῖν ἐπὶ τοῖσ διὰ τύχην ἀλλὰ τοῖσ δι’ αὑτόν. οὕτω μὲν οὖν λεχθὲν ὑποθήκην δύναται, ὡδὶ δ’ ἔπαινον "μέγα φρονῶν οὐκ <ἐπὶ> τοῖσ διὰ τύχην ὑπάρχουσιν ἀλλὰ τοῖσ δι’ αὑτόν" . ὥστε ὅταν ἐπαινεῖν βούλῃ, ὁρ́α τί ἂν ὑπόθοιο· καὶ ὅταν ὑποθέσθαι, ὁρ́α τί ἂν ἐπαινέσειασ.