Plutarch, Galba, chapter 13

ὁ γὰρ Νυμφίδιοσ εὐθὺσ ἐπανελθόντοσ τοῦ Γελλιανοῦ πρὸσ αὐτόν, ὃν ἔπεμψε τοῦ Γάλβᾳ τρόπον τινὰ κατάσκοπον, ἀκούσασ τῆσ μὲν αὐλῆσ καὶ τῶν δορυφόρων ἔπαρχον ἀποδεδεῖχθαι Κορνήλιον Λάκωνα, τὸ δὲ σύμπαν εἶναι τοῦ Οὐινίου κράτοσ, αὐτῷ δὲ μηδέποτε τοῦ Γάλβᾳ στῆναι πλησίον ἐγγεγονέναι μηδὲ ἐντυχεῖν ἰδίᾳ, πάντων αὐτὸν ὑφορωμένων καὶ διαφυλαττόντων, ἐθορυβήθη καὶ συναγαγὼν τοὺσ ἡγεμόνασ τοῦ στρατεύματοσ ἔφη Γάλβαν μὲν αὐτὸν εἶναι πρεσβύτην ἐπιεικῆ καὶ μέτριον, ἐλάχιστα δὲ τοῖσ αὑτοῦ χρώμενον λογισμοῖσ ὑπὸ Οὐινίου καὶ Λάκωνοσ οὐκ εὖ διοικεῖσθαι. πρὶν οὖν λαθεῖν αὐτοὺσ ἣν ἔσχε Τιγελλῖνοσ ἰσχὺν ἐν τοῖσ πράγμασι κτησαμένουσ, πεμπτέον εἶναι πρὸσ τὸν ἡγεμόνα πρέσβεισ ἀπὸ στρατοπέδου τοὺσ διδάξοντασ ὅτι τῶν φίλων δύο μόνουσ τούτουσ ἀποσκευασάμενοσ ἡδίων παρέσται πᾶσι καὶ ποθεινότεροσ.

ἐπεὶ δὲ ταῦτα λέγων οὐκ ἔπειθεν, ἀλλ’ ἄτοπον ἐδόκει καὶ ἀλλόκοτον ἡγεμόνα πρεσβύτην, ὥσπερ ἄρτι γευόμενον ἐξουσίασ μειράκιον, οἷσ χρήσεται φίλοισ ἢ μή, ῥυθμίζειν, ἑτέραν ὁδὸν τραπόμενοσ ἔγραφε τῷ Γάλβᾳ δεδιττόμενοσ, νῦν μὲν ὡσ ὕπουλα καὶ μετέωρα πολλὰ τῆσ πόλεωσ ἐχούσησ, νῦν δὲ Κλώδιον Μάκρον ἐν Λιβύῃ τὰ σιτηγὰ κατέχειν, αὖθισ δὲ παρακινεῖν τὰ Γερμανικὰ τάγματα, καὶ περὶ τῶν ἐν Συρίᾳ καὶ Ιοὐδαίᾳ δυνάμεων ὅμοια πυνθάνεσθαι.

τοῦ δὲ Γάλβᾳ μὴ πάνυ τὸν νοῦν προσέχοντοσ αὐτῷ μηδὲ πιστεύοντοσ ἔγνω προεπιχειρεῖν καίτοι Κλώδιοσ Κέλσοσ Ἀντιοχεύσ, ἀνὴρ ἔμφρων, εὔνουσ δὲ ἐκείνῳ καὶ πιστόσ, ἀπηγόρευε, λέγων οὐκ ἂν οἰέσθαι μίαν ἐν Ῥώμῃ συνοικίαν Καίσαρα προσειπεῖν Νυμφίδιον.

ἀλλὰ πολλοὶ κατεγέλων, καὶ Μιθριδάτησ ὁ Ποντικὸσ ἐπισκώπτων τὴν φαλακρότητα καὶ ῥυσσότητα τοῦ Γάλβᾳ νῦν ἔφη τινὰ δοκεῖν εἶναι Ῥωμαίοισ, ὀφθέντα δὲ φανεῖσθαι τῶν ἡμερῶν τούτων ἃσ καλεῖται Καῖσαρ, ὄνειδοσ.