Aristotle, Rhetoric, Book 1, chapter 15 14:

περὶ μὲν οὖν τῶν γενομένων οἱ τοιοῦτοι μάρτυρεσ, περὶ δὲ τῶν ἐσομένων καὶ οἱ χρησμολόγοι, οἱο͂ν Θεμιστοκλῆσ ὅτι ναυμαχητέον, τὸ ξύλινον τεῖχοσ λέγων. ἔτι καὶ αἱ παροιμίαι, ὥσπερ εἴρηται, μαρτύριά εἰσιν, οἱο͂ν εἴ τισ συμβουλεύει μὴ ποιεῖσθαι φίλον γέροντα, τούτῳ μαρτυρεῖ ἡ παροιμία, μήποτ’ εὖ ἔρδειν γέροντα, καὶ τὸ τοὺσ υἱοὺσ ἀναιρεῖν ὧν καὶ τοὺσ πατέρασ, νήπιοσ ὃσ πατέρα κτείνασ υἱοὺσ καταλείπει.