συνθήκη
First declension Noun; Feminine
자동번역
Transliteration:
Principal Part:
συνθήκη
συνθήκης
Structure:
συνθηκ
(Stem)
+
η
(Ending)
Sense
- a compounding, especially of words and sentences
- convention, compact, article of a compact or treaty
Declension
First declension
The inflection forms above were generated by rules and some usages of them were not attested.
Due to a bug of system, some forms may display wrong accents.
- Συνθήκη τὰ μὲν το[ίν]υν πεπραγμένα, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, καθ’ ἓν ἕκαστον ἀκηκόατε. (Hyperides, Speeches, 12:8)
- καὶ μὴν καὶ συνθήκῃ τῶν ὀνομάτων εὐκράτῳ καὶ μέσῃ χρηστέον, οὔτε ἄγαν ἀφιστάντα καὶ ἀπαρτῶντα ‐ τραχὺ γάρ ‐ οὔτε ῥυθμῷ παῤ ὀλίγον, ὡσ οἱ πολλοί, συνάπτοντα· (Lucian, Quomodo historia conscribenda sit, chapter 461)
- ἔστι γάρ τι ὃ μαντεύονται πάντεσ, φύσει κοινὸν δίκαιον καὶ ἄδικον, κἂν μηδεμία κοινωνία πρὸσ ἀλλήλουσ ᾖ μηδὲ συνθήκη, οἱο͂ν καὶ ἡ Σοφοκλέουσ Ἀντιγόνη φαίνεται λέγουσα, ὅτι δίκαιον ἀπειρημένου θάψαι τὸν Πολυνείκη, ὡσ φύσει ὂν τοῦτο δίκαιον· (Aristotle, Rhetoric, Book 1, chapter 13 2:2)
- ἡ γὰρ συνθήκη νόμοσ ἐστὶν ἴδιοσ καὶ κατὰ μέροσ, καὶ αἱ μὲν συνθῆκαι οὐ ποιοῦσι τὸν νόμον κύριον, οἱ δὲ νόμοι τὰσ κατὰ νόμουσ συνθήκασ, καὶ ὅλωσ αὐτὸσ ὁ νόμοσ συνθήκη τίσ ἐστιν, ὥστε ὅστισ ἀπιστεῖ ἢ ἀναιρεῖ συνθήκην τοὺσ νόμουσ ἀναιρεῖ. (Aristotle, Rhetoric, Book 1, chapter 15 21:4)
