Septuagint, Liber Psalmorum 42:

Ψαλμὸσ τῷ Δαυί̈δ. ‐ ̀ρ̀ν̀ρ̀ν̀ρ̀ν̀ρ̀νΚΡΙΝΟΝ με, ὁ Θεόσ, καὶ δίκασον τὴν δίκην μου ἐξ ἔθνουσ οὐχ ὁσίου. ἀπὸ ἀνθρώπου ἀδίκου καὶ δολίου ῥῦσαί με. ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεὸσ κραταίωμά μου. ἱνατί ἀπώσω με̣ καὶ ἱνατί σκυθρωπάζων πορεύομαι ἐν τῷ ἐκθλίβειν τὸν ἐχθρόν μου̣ ἐξαπόστειλον τὸ φῶσ σου καὶ τὴν ἀλήθειάν σου. αὐτά με ὡδήγησαν καὶ ἤγαγόν με εἰσ ὄροσ ἅγιόν σου καὶ εἰσ τὰ σκηνώματά σου. καὶ εἰσελεύσομαι πρὸσ τὸ θυσιαστήριον τοῦ Θεοῦ, πρὸσ τὸν Θεὸν τὸν εὐφραίνοντα τὴν νεότητά μου. ἐξομολογήσομαί σοι ἐν κιθάρᾳ, ὁ Θεόσ, ὁ Θεόσ μου. ἱνατί περίλυποσ εἶ, ἡ ψυχή μου̣ καὶ ἱνατί συνταράσσεισ με̣ ἔλπισον ἐπὶ τὸν Θεόν, ὅτι ἐξομολογήσομαι αὐτῷ. σωτήριον τοῦ προσώπου μου καὶ ὁ Θεόσ μου.