Septuagint, Liber Psalmorum 22:

Ψαλμὸσ τῷ Δαυί̈δ. ‐ ̀ρ̀ν̀ρ̀ν̀ρ̀ν̀ρ̀ν ΚΥΡΙΟΣ ποιμαίνει με καὶ οὐδέν με ὑστερήσει. εἰσ τόπον χλόησ, ἐκεῖ με κατεσκήνωσεν, ἐπὶ ὕδατοσ ἀναπαύσεωσ ἐξέθρεψέ με, τὴν ψυχήν μου ἐπέστρεψεν. ὡδήγησέ με ἐπὶ τρίβουσ δικαιοσύνησ ἕνεκεν τοῦ ὀνόματοσ αὐτοῦ. ἐὰν γὰρ καὶ πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιᾶσ θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι σὺ μετ̓ ἐμοῦ εἶ. ἡ ράβδοσ σου καὶ ἡ βακτηρία σου, αὗταί με παρεκάλεσαν. ἡτοίμασασ ἐνώπιόν μου τράπεζαν, ἐξεναντίασ τῶν θλιβόντων με. ἐλίπανασ ἐν ἐλαίῳ τὴν κεφαλήν μου, καὶ τὸ ποτήριόν σου μεθύσκον με ὡσεὶ κράτιστον. καὶ τὸ ἔλεόσ σου καταδιώξει με πάσασ τὰσ ἡμέρασ τῆσ ζωῆσ μου, καὶ τὸ κατοικεῖν με ἐν οἴκῳ Κυρίου εἰσ μακρότητα ἡμερῶν.