Plutarch, Marcus Cato, chapter 24 2:

ἦν οὖν ἐν οἰκίᾳ μικρᾷ νύμφην ἐχούσῃ τοῦ πράγματοσ αἴσθησισ· καί ποτε τοῦ γυναίου θρασύτερον παρασοβῆσαι παρὰ τὸ δωμάτιον δόξαντοσ ὁ νεανίασ εἶπε μὲν οὐδέν, ἐμβλέψασ δέ πωσ πικρότερον καὶ διατραπεὶσ οὐκ ἔλαθε τὸν πρεσβύτην. ὡσ οὖν ἔγνω τὸ πρᾶγμα δυσχεραινόμενον ὑπ’ αὐτῶν, οὐδὲν ἐγκαλέσασ οὐδὲ μεμψάμενοσ, ἀλλὰ καταβαίνων, ὥσπερ εἰώθει, μετὰ φίλων εἰσ ἀγοράν Σαλώνιόν τινα τῶν ὑπογεγραμματευκότων αὐτῷ παρόντα καὶ συμπροπέμποντα μεγάλῃ φωνῇ προσαγορεύσασ ἠρώτησεν, εἰ τὸ θυγάτριον συνήρμοκε νυμφίῳ.