Plutarch, Marcus Cato, chapter 2 2:

ἐνταῦθα πρὸσ ἐσχάρᾳ καθήμενον αὐτὸν ἕψοντα γογγυλίδασ εὑρόντεσ οἱ Σαυνιτῶν πρέσβεισ ἐδίδοσαν πολὺ χρυσίον· ὁ δ’ ἀπεπέμψατο φήσασ οὐδὲν χρυσίου δεῖν ᾧ δεῖπνον ἀρκεῖ τοιοῦτον, αὐτῷ μέντοι τοῦ χρυσίον ἔχειν κάλλιον εἶναι τὸ νικᾶν τοὺσ ἔχοντασ. ταῦθ’ ὁ Κάτων ἐνθυμούμενοσ ἀπῄει, καὶ τὸν αὑτοῦ πάλιν οἶκον ἐφορῶν καὶ χωρία καὶ θεράποντασ καὶ δίαιταν ἐπέτεινε τὴν αὐτουργίαν καὶ περιέκοπτε τὴν πολυτέλειαν.