ἄλλου τῶν τοιούτων, ἃ καθ’ ἡμέραν ἀπαντῶντα καὶ δυσωποῦντα μικρὰν καὶ στενὴν καὶ ἀνέξοδον καὶ ἀμείλικτον καὶ ψοφοδεῆ ποιεῖ τὴν διάνοιαν, ὡσ οὔτε γέλωτοσ αὐτῇ μετὸν οὔτε φωτὸσ οὔτε φιλανθρώπου τραπέζησ, τοιαῦτα περικειμένῃ καὶ μεταχειριζομένῃ διὰ τὸ πένθοσ.
