Sense

1. to bring quite to an end, to accomplish, achieve, to be accomplished

Examples

• ὡσ μὲν ἐξ Ἀπόλλωνοσ τὸ πρῶτον ἡ ψυχή μοι καταπταμένη ἐσ τὴν γῆν ἐνέδυ ἐσ ἀνθρώπου σῶμα ἥντινα τὴν καταδίκην ἐκτελοῦσα, μακρὸν ἂν εἰή λέγειν, ἄλλωσ τε οὐδὲ ὅσιον οὔτε ἐμοὶ εἰπεῖν οὔτε σοὶ ἀκούειν τὰ τοιαῦτα. (Lucian, Gallus, (no name) 16:1)
• ἐπεδήμει δ’ ἐν τοῖσ Ιἑροσολύμοισ εὐχὴν ἐκτελοῦσα τῷ θεῷ· (Flavius Josephus, De bello Judaico libri vii, 411:1)

Similar forms

• ἐκτελέσαι (18)
• ἐκτελέσας (10)
• ἐκτελεῖν (6)
• ἐκτελέουσιν (5)
• ἐκτελοῦσιν (3)
• ἐκτελέσω (3)
• ἐκτελέωμεν (3)
• ἐκτελέεσθαι (3)
• ἐκτελέειν (2)
• ἐκτελέοντα (2)
• ἐκτελέσωσι (2)
• ἐκτελεῖς (2)
• ἐκτελῆ (2)
• ἐκτελέσειν (2)
• ἐκτελέει (2)
• ἐκτελοῦσα (2)
• ἐκτελέσῃ (2)
• ἐκτελέων (2)
• ἐκτελέεις (1)
• ἐκτελέσειεν (1)
• ἐκτελέσωσιν (1)
• ἐκτελέα (1)
• ἐκτελεῖσθαι (1)
• ἐκτελέσει (1)
• ἐκτελοῖτο (1)
• ἐκτελεῖ (1)
• ἐκτελέσαντα (1)
• ἐκτελέσεις (1)
• ἐκτελέσειε (1)
• ἐκτελοῦσι (1)
• ἐκτελέσασαι (1)
• ἐκτελεσθῇ (1)
• ἐκτελέω (1)
• ἐκτελῶν (1)
• ἐκτελειώσας (1)
• ἐκτελέσειας (1)
• ἐκτελέσωμεν (1)

Source: Henry George Liddell. Robert Scott. "A Greek-English Lexicon". revised and augmented throughout by. Sir Henry Stuart Jones.