Sophocles, Philoctetes, episode 1:

ἀκτὴ μὲν ἥδε τῆσ περιρρύτου χθονὸσ Λήμνου, βροτοῖσ ἄστιπτοσ οὐδ’ οἰκουμένη, ἔνθ’, ὦ κρατίστου πατρὸσ Ἑλλήνων τραφεὶσ Ἀχιλλέωσ παῖ Νεοπτόλεμε, τὸν Μηλιᾶ Ποίαντοσ υἱὸν ἐξέθηκ’ ἐγώ ποτε, ταχθεὶσ τόδ’ ἔρδειν τῶν ἀνασσόντων ὕπο, νόσῳ καταστάζοντα διαβόρῳ πόδα· ὅτ’ οὔτε λοιβῆσ ἡμὶν οὔτε θυμάτων παρῆν ἑκήλοισ προσθιγεῖν, ἀλλ’ ἀγρίαισ κατεῖχ’ ἀεὶ πᾶν στρατόπεδον δυσφημίαισ, βοῶν, στενάζων. ἀλλὰ ταῦτα μὲν τί δεῖ λέγειν; ἀκμὴ γὰρ οὐ μακρῶν ἡμῖν λόγων, μὴ καὶ μάθῃ μ’ ἥκοντα κἀκχέω τὸ πᾶν σόφισμα, τῷ νιν αὐτίχ’ αἱρήσειν δοκῶ. ἀλλ’ ἔργον ἤδη σὸν τὰ λοίφ’ ὑπηρετεῖν σκοπεῖν θ’ ὅπου ’στ’ ἐνταῦθα δίστομοσ πέτρα τοιάδ’, ἵν’ ἐν ψύχει μὲν ἡλίου διπλῆ πάρεστιν ἐνθάκησισ, ἐν θέρει δ’ ὕπνον δι’ ἀμφιτρῆτοσ αὐλίου πέμπει πνοή· βαιὸν δ’ ἔνερθεν ἐξ ἀριστερᾶσ τάχ’ ἂν ἴδοισ ποτὸν κρηναῖον, εἴπερ ἐστὶ σῶν. ἅ μοι προσελθὼν σῖγα σήμαιν’ εἴτ’ ἐκεῖ χῶρον τὸν αὐτὸν τόνδ’ ἔτ’ εἴτ’ ἄλλῃ κυρεῖ, ὡσ τἀπίλοιπα τῶν λόγων σὺ μὲν κλύῃσ, ἐγὼ δὲ φράζω, κοινὰ δ’ ἐξ ἀμφοῖν ἰῄ.