Lucian, Dipsades 6:

τὸ δὲ δὴ πάντων ἑρπετῶν δεινότατον ὧν ἡ ψάμμοσ τρέφει, ἡ διψάσ ἐστιν, ὄφισ οὐ πάνυ μέγασ, ἐχίδνῃ ὅμοιοσ, τὸ δῆγμα βίαιοσ, τὸν ἰὸν ταχύσ, ὀδύνασ μὲν ἀλήκτουσ ἐπάγων εὐθύσ· ἐκκαίει τε γὰρ καὶ σήπει καὶ πίμπρασθαι ποιεῖ, καὶ βοῶσιν ὥσπερ οἱ ἐν πυρᾷ κείμενοι. τὸ δὲ μάλιστα καταπονοῦν καὶ κατατρῦχον αὐτοὺσ ἐκεῖνό ἐστιν, ὁμώνυμον πάθοσ τῷ ἑρπετῷ· διψῶσι γὰρ εἰσ ὑπερβολήν, καὶ τὸ παραδοξότατον, ὅσῳπερ ἂν πίνωσι, τοσούτῳ μᾶλλον ὀρέγονται τοῦ ποτοῦ, καὶ ἡ ἐπιθυμία πολὺ πλέον ἐπιτείνεται αὐτοῖσ·