Sophocles, Trachiniae, choral 5:

τί δ’ οἶδ’ ἐγώ, τί δ’ ἄν με καὶ κρίνοισ; ἴσωσ γέννημα τῶν ἐκεῖθεν οὐκ ἐν ὑστάτοισ. μὴ τῶν τυράννων; Εὐρύτου σπορά τισ ἦν; οὐκ οἶδα· καὶ γὰρ οὐδ’ ἀνιστόρουν μακράν. οὐδ’ ὄνομα πρόσ του τῶν ξυνεμπόρων ἔχεισ; ἥκιστα· σιγῇ τοὐμὸν ἔργον ἤνυτον. εἴπ’, ὦ τάλαιν’, ἀλλ’ ἡμὶν ἐκ σαυτῆσ, ἐπεὶ καὶ ξυμφορά τοι μὴ εἰδέναι σέ γ’ ἥτισ εἶ. οὔ τἄρα τῷ γε πρόσθεν οὐδὲν ἐξ ἴσου χρόνῳ διήσει γλῶσσαν, ἥτισ οὐδαμὰ προύφηνεν οὔτε μείζον’ οὔτ’ ἐλάσσονα, ἀλλ’ αἰὲν ὠδίνουσα συμφορᾶσ βάροσ δακρυρροεῖ δύστηνοσ, ἐξ ὅτου πάτραν διήνεμον λέλοιπεν· ἡ δέ τοι τύχη κακὴ μὲν αὐτῇ γ’, ἀλλὰ συγγνώμην ἔχει. ἡ δ’ οὖν ἐάσθω, καὶ πορευέσθω στέγασ οὕτωσ ὅπωσ ἥδιστα, μηδὲ πρὸσ κακοῖσ τοῖσ οὖσιν ἄλλην πρόσ γ’ ἐμοῦ λύπην λάβῃ· ἅλισ γὰρ ἡ παροῦσα. πρὸσ δὲ δώματα χωρῶμεν ἤδη πάντεσ, ὡσ σύ θ’ οἷ θέλεισ σπεύδῃσ, ἐγώ τε τἄνδον ἐξαρκῆ τιθῶ.