Lucian, Ἑρμότιμοσ, Λυκῖνος 164:

ἢ γὰρ ἄλλα ἐστὶν ἃ πράττετε, ὦ Ἑρμότιμε, πάντεσ ἑώθεν εἰσ ἑσπέραν; Οὔκ, ἀλλὰ ταῦτα. Ἢ οὖν οὐχὶ καὶ ὀρθῶσ τισ φαίη τὴν σκιὰν ὑμᾶσ θηρεύειν ἐάσαντασ τὸ σῶμα ἢ τοῦ ὄφεωσ τὸ σύφαρ ἀμελήσαντασ τοῦ ὁλκοῦ, μᾶλλον δὲ τὸ ὅμοιον ποιεῖν ὥσπερ εἴ τισ ἐσ ὅλμον ὕδωρ ἐκχέασ ὑπέρῳ σιδηρῷ πτίττοι πράττειν ἀναγκαῖόν τι καὶ προὔργου οἰόμενοσ, οὐκ εἰδὼσ ὅτι ἂν ἀποβάλῃ, φασί, τοὺσ ὤμουσ πτίττων, ὕδωρ ὁμοίωσ τὸ ὕδωρ μένει;