αἵματοσ μέντοι παντὸσ εἰσ τροφὴν ἀπηγόρευσε τὴν χρῆσιν ψυχὴν αὐτὸ καὶ πνεῦμα νομίζων, καὶ κρέωσ τοῦ τεθνηκότοσ αὐτομάτωσ ζῴου τὴν βρῶσιν διεκώλυσεν, ἐπίπλου τε καὶ στέατοσ αἰγείου καὶ προβατείου καὶ τοῦ τῶν βοῶν ἀπέχεσθαι προεῖπεν.
