Dio, Chrysostom, Orationes, ΤΑΡΣΙΚΟΣ ΠΡΩΤΟΣ. 45:

(디오, 크리소토모스, 연설, ΤΑΡΣΙΚΟΣ ΠΡΩΤΟΣ. 45:)

εἰ δή τισ ὑπῆρχε τοιαύτη πόλισ, ὥστε ἀεὶ θρηνούντων ἐν αὐτῇ ἀκούειν καὶ μηδένα δύνασθαι δίχα τῆσ δυσφημίασ ταύτησ προελθεῖν μηδὲ ἐπ’ ὀλίγον, πρὸσ τοῦ Διὸσ ἔστιν ὅστισ ἂν ἡδέωσ ἐπεδήμησεν; καίτοι τὸ μὲν θρηνεῖν, ὡσ ἂν εἴποι τισ, ἀτυχίασ ἐστὶ σημεῖον, τὸ δὲ τοιοῦτον ἀναισχυντίασ, ἀσελγείασ τῆσ ἐσχάτησ. οὐκοῦν εἰκὸσ ἐν δυστυχέσι μᾶλλον ἀνθρώποισ ἐθέλειν διατρίβειν ἢ ἀκολάστοισ. ἐγὼ μὲν γὰρ οὐκ ἂν ἑλοίμην ἀκούειν οὐδὲ αὐλούντων διηνεκῶσ· ἀλλ’ εἴ τισ ἔστι τοιοῦτοσ τόποσ, ἐν ᾧ συνεχήσ ἐστιν ἦχοσ εἴτε αὐλῶν εἴτε ᾠδῆσ εἴτε κιθάρασ, οἱο͂ν δή φασι τὸν τῶν Σειρήνων εἶναι σκόπελον ἀεὶ μελῳδούμενον, οὐκ ἂν δυναίμην ἐκεῖσε ἐλθὼν διάγειν.

SEARCH

MENU NAVIGATION