Dio, Chrysostom, Orationes, ΔΙΟΓΕΝΗΣ ἢ περὶ ΑΡΕΤΗΣ.

(디오, 크리소토모스, 연설, ΔΙΟΓΕΝΗΣ ἢ περὶ ΑΡΕΤΗΣ.)

Διογένησ ὁ Σινωπεὺσ ἐκπεσὼν ἐκ τῆσ πατρίδοσ, οὐδενὸσ διαφέρων τῶν πάνυ φαύλων Ἀθήναζε ἀφίκετο, καὶ καταλαμβάνει συχνοὺσ ἔτι τῶν Σωκράτουσ ἑταίρων· καὶ γὰρ Πλάτωνα καὶ Ἀρίστιππον καὶ Αἰσχίνην καὶ Ἀντισθένην καὶ τὸν Μεγαρέα Εὐκλείδην· Ξενοφῶν δὲ ἔφευγε διὰ τὴν μετὰ Κύρου στρατείαν. τῶν μὲν οὖν ἄλλων ταχὺ κατεφρόνησεν, Ἀντισθένει δὲ ἐχρῆτο, οὐκ αὐτὸν οὕτωσ ἐπαινῶν ὡσ τοὺσ λόγουσ οὓσ ἔλεγεν, ἡγούμενοσ μόνουσ εἶναι ἀληθεῖσ καὶ μάλιστα δυναμένουσ ἄνθρωπον ὠφελῆσαι. ἐπεὶ αὐτόν γε τὸν Ἀντισθένην παραβάλλων πρὸσ τοὺσ λόγουσ ἐνίοτε ἤλεγχεν ὡσ πολὺ μαλακώτερον, καὶ ἔφη αὐτὸν εἶναι σάλπιγγα λοιδορῶν·

αὑτοῦ γὰροὐκ ἀκούειν φθεγγομένου μέγιστον. καὶ ὁ Ἀντισθένησ ὑπέμενεν αὐτὸν ταῦτα ἀκούων· πάνυ γὰρ ἐθαύμαζε τοῦ ἀνθρώπου τὴν φύσιν. ἔλεγεν οὖν ἀμυνόμενοσ ἀντὶ τῆσ σάλπιγγοσ τοῖσ σφηξὶν αὐτὸν ὅμοιον εἶναι.

καὶ γὰρ τῶν σφηκῶν εἶναι τὸν μὲν ψόφον τῶν πτερῶν μικρόν, τὸ δὲ κέντρον δριμύτατον. ἔχαιρεν οὖν τῇ παρρησίᾳ τοῦΔιογένουσ, ὥσπερ οἱ ἱππικοί, ὅταν ἵππον θυμοειδῆ λάβωσιν, ἄλλωσ δὲ ἀνδρεῖον καὶ φιλόπονον, οὐδὲν ἧττον ἀποδέχονται τὸ χαλεπὸν τοῦ ἵππου· τοὺσ δὲ νωθροὺσ καὶ βραδεῖσ μισοῦσι καὶ ἀποδοκιμάζουσιν. ἐνίοτε μὲν οὖν ἐπέτεινεν αὐτόν, ἐνίοτε δὲ ἐπειρᾶτο ἀνιέναι, ὥσπερ οἱ χορδοστρόφοι τὰ νεῦρα , προσέχοντεσ μὴ ῥαγῇ.

ἐπεὶ δὲ ἀπέθανεν ὁ Ἀντισθένησ καὶ τῶν ἄλλων οὐδένα ἡγεῖτο συνουσίασ ἄξιον, μετέβη εἰσ Κόρινθον, κἀκεῖ διῆγεν οὔτε οἰκίαν μισθωσάμενοσ οὔτε παρὰ ξένῳ τινὶ καταγόμενοσ, ἀλλ’ ἐν τῷ Κρανείῳ θυραυλῶν. ἑώρα γὰρ ὅτι πλεῖστοι ἄνθρωποι ἐκεῖ συνίασιδιὰ τοὺσ λιμένασ καὶ τὰσ ἑταίρασ, καὶ ὅτι ἡ πόλισ ὥσπερ ἐν τριόδῳ τῆσ Ἑλλάδοσ ἔκειτο. ἐξελέγχοντα καὶ κολάζοντα τὴν ἄνοιαν αὐτῶν.

ἐπεὶ δὲ ἧκεν ὁ τῶνἸσθμίων χρόνοσ καὶ πάντεσ ἦσαν ἐν Ἰσθμῷ, κατέβη καὶ αὐτόσ. εἰώθει γὰρ ἐπισκοπεῖν ἐν ταῖσ πανηγύρεσι τὰσ σπουδὰσ τῶν ἀνθρώπων καὶ τὰσ ἐπιθυμίασ καὶ ὧν ἕνεκα ἀδημονοῦσι καὶ ἐπὶ τίσι μέγα φρονοῦσι. παρέσχε δὲ καὶ αὑτὸν τῷ βουλομένῳ ἐντυγχάνειν, καὶ ἔλεγε θαυμάζειν ὅτι εἰ μὲν ἔφη ὀδόντασ ἰᾶσθαι, πάντεσ ἂν αὐτῷ προσῇσαν οἱ δεόμενοι ὀδόντα ἐξελέσθαι, καὶ νὴ Δία εἰ ὑπέσχετο ὀφθαλμοὺσ θεραπεύειν, πάντεσ ἂν οἱ ὀφθαλμιῶντεσ αὑτοὺσ ἐπεδείκνυον·

ὁμοίωσ δέ, εἰ σπληνὸσ ἢ ποδάγρασ ἢ κορύζησ εἰδέναι φάρμακον· ἐπεὶ δὲ ἔφη παύσειν τοὺσ πεισομένουσ αὐτῷ ἀγνοίασ καὶ πονηρίασ καὶ ἀκολασίασ, οὐδεὶσ αὐτῷ προσεῖχεν οὐδὲ ἐκέλευεν ἰᾶσθαι αὑτόν, οὐδ’ ἂν εἰ πολὺ προσλήψεσθαι ἀργύριον ἔμελλεν, ὡσ ἧ̣̔

̣ ̓τον ὑπὸ τούτων ἐνοχλούμενοσ ἢ χαλεπώτερον ἀνθρώπῳ σπληνὸσ ἀνέχεσθαι οἰδοῦντοσ καὶ διεφθαρμένου ὀδόντοσ ἢ ψυχῆσ ἄφρονοσ καὶ ἀμαθοῦσ καὶ δειλῆσ καὶ θρασείασ καὶ φιληδόνου καὶ ἀνελευθέρου καὶ ὀργίλησ καὶ λυπηρᾶσ καὶ πανούργου καὶ πάντα τρόπον διεφθαρμένησ. καὶ δὴ καὶ τότε ἦν περὶ τὸν νεὼν τοῦ Ποσειδῶνοσ ἀκούειν πολλῶν μὲν σοφιστῶν κακοδαιμόνων βοώντων καὶ λοιδορουμένων ἀλλήλοισ, καὶ τῶν λεγομένων μαθητῶν ἄλλου ἄλλῳ μαχομένων, πολλῶν δὲ συγγραφέων ἀναγιγνωσκόντων ἀναίσθητα συγγράμματα, πολλῶν δὲ ποιητῶν ποιήματα ᾀδόντων, καὶ τούτουσ ἐπαινούντων ἑτέρων, πολλῶν δὲ θαυματοποιῶν θαύματα ἐπιδεικνύντων, πολλῶν δὲ τερατοσκόπων τέρατα κρινόντων, μυρίων δὲ ῥητόρων δίκασ στρεφόντων, οὐκ ὀλίγων δὲ καπήλων διακαπηλευόντων ὅ,τι τύχοιεν ἕκαστοσ.

εὐθὺσ οὖν καὶ αὐτῷ τινεσ προσῆλθον, τῶν μὲν Κορινθίων οὐδείσ·

οὐδὲ γὰρ ᾤοντο οὐδὲν ὠφεληθήσεσθαι, ὅτι καθ’ ἡμέραν ἑώρων αὐτὸν ἐν Κορίνθῳ· τῶν δὲ ξένων ἦσαν οἱ προσιόντεσ, καὶ τούτων ἕκαστοσ βραχύ τι εἰπὼν ἢ ἀκούσασ ἀπῄει, φοβούμενοσ τὸν ἔλεγχον. διὰ δὴ τοῦτο ἔφη ὁ Διογένησ προσεοικέναι τοῖσ κυσὶ τοῖσ Λάκωσι·

καὶ γὰρ τούτουσ, ὅταν στῶσιν εἰσ τὰσ πανηγύρεισ, πολλοὺσ μὲν εἶναι τοὺσ καταψήχοντασ καὶ προσπαίζοντασ, μηδένα δὲ ὠνεῖσθαι ῥᾳδίωσ, διὰ τὸ μὴ ἐπίστασθαι χρῆσθαι. πυθομένου δέ τινοσ εἰ καὶ αὐτὸσ ἥκοι τὸν ἀγῶνα θεασόμενοσ, οὐκ, ἔφη, ἀλλ’ ἀγωνιούμενοσ. καὶ ὃσ ἐγέλασέ τε καὶ ἤρετο αὐτὸν τίνασ ἔχοι τοὺσ ἀνταγωνιστάσ. ὁ δὲ ὥσπερ εἰώθει ὑποβλέψασ, Τοὺσ χαλεπωτάτουσ, εἶπε, καὶ ἀμαχωτάτουσ, οἷσ οὐδεὶσ δύναται ἀντιβλέψαι τῶν Ἑλλήνων, οὐ μέντοι διατρέχοντασ ἢ παλαίοντασ ἢ διαπηδῶντασ οὐδὲ πυκτεύοντασ καὶ ἀκοντίζοντασ καὶ δισκεύοντασ .

τίνασ μήν;

ἤρετο. τοὺσ πόνουσ, ἔφη, μάλα ἰσχυρούσ τε καὶ ἀνικήτουσ ὑπὸ ἀνθρώπων ἐμπεπλησμένων καὶ τετυφωμένων καὶ τὰσ μὲν ἡμέρασ ὅλασ ἐσθιόντων, ἐν δὲ ταῖσ νυξὶ ῥεγκόντων, ὑπὸ δὲ ἀνδρῶν ἡττωμένουσ λεπτῶν τε καὶ ἀσάρκων καὶ τῶν σφηκῶν τὰσ γαστέρασ μᾶλλον ἐντετμημένων. εὐωχεῖσθαι, καθάπερ οἶμαι τὰ τῶν κητῶν κρέα, τοὺσ νοῦν ἔχοντασ, ἕψοντασ ἁλσὶ καὶ θαλάσσῃ, τὴν δὲ πιμελὴν τήξαντασ, ὥσπερ ἐν Πόντῳ παρ’ ἡμῖν τὸ τῶν δελφίνων στέαρ, ἀλείφεσθαι τοὺσ δεομένουσ.

οἶμαι γὰρ αὐτοὺσ τῶν ὑῶν ἥττονα ψυχὴν ἔχειν.

ὁ δὲ ἀνὴρ ὁ γενναῖοσ ἡγεῖται τοὺσ πόνουσ ἀνταγωνιστὰσ μεγίστουσ, καὶ τούτοισ ἀεὶ φιλεῖ μάχεσθαι καὶ τὴν νύκτα καὶ τὴν ἡμέραν, οὐχ ὑπὲρ σελίνου, ὥσπερ αἱ αἶγεσ, οὐδὲ κοτίνου καὶ πίτυοσ, ἀλλὰ ὑπὲρ εὐδαιμονίασ καὶ ἀρετῆσ παρὰ πάντα τὸν βίον, οὐχ ὅταν Ἠλεῖοι προείπωσινἢ Κορίνθιοι ἢ τὸ κοινὸν Θετταλῶν, μηδένα αὐτῶν φοβούμενον μηδὲ εὐχόμενον ἄλλῳ λαχεῖν, ἀλλὰ προκαλούμενον ἐφεξῆσ ἅπαντασ, καὶ λιμῷ φιλονεικοῦντα καὶ ψύχει καὶ δίψοσ ὑπομένοντα, κἂν δέῃ μαστιγούμενον καρτερεῖν καὶ τεμνόμενον καὶ καόμενον μηδὲν μαλακὸν ἐνδιδόντα· πενίαν δὲ καὶ φυγὴν καὶ ἀδοξίαν καὶ τὰ τοιαῦταμηδὲν ἡγεῖσθαι δεινὸν αὑτῷ, ἀλλὰ πάνυ κοῦφα, καὶ πολλάκισ παίζειν ἐν αὐτοῖσ τὸν ἄνδρα τὸν τέλειον, ὥσπερ οἱ παῖδεσ τοῖσ ἀστραγάλοισ καὶ ταῖσ σφαίραισ ταῖσ ποικίλαισ.

καὶ γὰρ δοκοῦσι μέν, ἔφη, δεινοὶ καὶ ἀνυπόστατοι πᾶσι τοῖσ κακοῖσ οἱ ἀνταγωνισταὶ οὗτοι·

ἐὰν δέ τισ αὐτῶν καταφρονήσῃ καὶ προσίῃ θαρρῶν δειλοὺσ καὶ ἀδυνάτουσ ἄνδρασ ἰσχυροὺσ κρατῆσαι, μάλιστα τοῖσ κυσὶν ὁμοίουσ, οἳ τοὺσ μὲν φεύγοντασ ἐπιδιώκουσι καὶ δάκνουσι καὶ διέσπασαν ἔστιν οὓσ καταλαβόντεσ, τοὺσ δὲ ἐπιόντασ καὶ μαχομένουσ φοβοῦνται καὶ ἀναχωροῦσι, τελευτῶντεσ δὲ σαίνουσιν, ἐπειδὰν συνήθεισ γένωνται. οἱ δὲ πολλοὶ ἄνθρωποι ἐκπεπληγμένοι αὐτοὺσ καὶ ἀεί ποτε φεύγοντεσ κρίνουσιν, οὐδέποτε ἐναντίον βλέποντεσ.

καὶ γὰρ δή, ὥσπερ οἱ πυκτεύειν εἰδότεσ, ἐὰν μὲν προλάβωσι τὸν ἀνταγωνιστήν, οὐ παίονται τὴν ἀρχήν, πολλάκισ δὲ ἀπέβησαν αὐτοὶ καταβαλόντεσ· ἐὰν δὲ ὑποχωρῶσι φοβούμενοι, τότ’ ἰσχυροτάτασ πληγὰσ λαμβάνουσιν· οὕτωσ ἐὰν μέν τισ τοὺσ πόνουσ δέχηται καταφρονῶν καὶ πλησιάζῃ προθύμωσ, οὐ πάνυ ἰσχύουσι πρὸσ αὐτόν· ἐὰν δὲ ἀφιστῆται καὶ ἀναχωρῇ, τῷ παντὶ μείζουσ καὶ σφοδρότεροι δοκοῦσι.

τοῦτο δ’ ἂν ἴδοισ καὶ ἐπὶ τοῦ πυρὸσ γιγνόμενον·

ἐὰν μὲν σφόδρα ἐπιβῇσ, ἔσβεσασ τὸ πῦρ· ἐὰν δὲ ὑποπτεύων καὶ δεδοικώσ, σφόδρα ἐκαύθησ· ὥσπερ ἐνίοτε παίζοντεσ οἱ παῖδεσ τῇ γλώττῃ τὸ πῦρ σβεννύουσιν. οὗτοι μὲν οὖν οἱ ἀνταγωνισταὶ σχεδὸν ὅμοιοί εἰσι τοῖσ παμμάχοισ, παίοντέσ τε καὶ ἄγχοντεσ καὶ διασπῶντεσ καὶ ἀποκτιννύντεσ ἐνίοτε. ἑτέρα δὲ δεινοτέρα μάχη καὶ ἀγών ἐστιν οὐ μικρόσ, ἀλλὰ πολὺ τούτου μείζων καὶ ἐπικινδυνότεροσ ὁ πρὸσ τὴν ἡδονήν, οὐχ οἱάν Ὅμηρόσ φησιν, αὖθισ δὲ δριμεῖα μάχη παρὰ νηυσὶν ἐτύχθη.

ὀξέσι δὴ πελέκεσσι καὶ ἀξίναισ ἐμάχοντο καὶ ξίφεσιν μεγάλοισιν οὐχ οὗτοσ ὁ τρόποσ τῆσ μάχησ·

ἀλλ’ ὥσπερ Ὅμηρόσ φησι τὴν Κίρκην τοὺσ τοῦ Ὀδυσσέωσ ἑταίρουσ καταφαρμάξαι, κἄπειτα τοὺσ μὲν σῦσ αὐτῶν, τοὺσ δὲ λύκουσ γενέσθαι, τοὺσ δὲ ἄλλ’ ἄττα θηρία, τοιοῦτόν ἐστι τὸ χρῆμα τῆσ ἡδονῆσ, οὐχ ἁπλῶσ ἐπιβουλευούσησ, ἀλλὰ πάντα τρόπον, διά τε τῆσ ὄψεωσ καὶ ἀκοῆσ ἢ ὀσφρήσεωσ ἢ γεύσεωσ ἢ ἁφῆσ, ἔτι δὲ σιτίοισ καὶ ποτοῖσ καὶ ἀφροδισίοισ διαφθεῖραι πειρωμένησ, ὁμοίωσ μὲν ἐγρηγορότασ, ὁμοίωσ δὲκοιμωμένουσ. τὰ μὲν αὐτῷ τῷ ὕπνῳ μαραίνουσα καὶ δουλουμένη, τὰ δὲ ἐπιπέμπουσα ὀνείρατα πανοῦργα καὶ ἐπίβουλα, ἀναμιμνῄσκοντα αὐτῆσ.

πόνοσ διὰ τῆσ ἁφῆσ ἐπιγίγνεται ὡσ τὸ πολὺ καὶ ταύτῃ πρόσεισιν, ἡδὲ ἡδονὴ κατὰ πᾶσαν αἴσθησιν ὁπόσασ ἄνθρωποσ αἰσθήσεισ ἔχει, καὶ δεῖ τοῖσ μὲν πόνοισ ἀπαντᾶν καὶ συμπλέκεσθαι, τὴν δὲ ἡδονὴν φεύγειν ὡσ πορρωτάτω καὶ μηδὲν ὅλωσ ἢ τἀναγκαῖα ὁμιλεῖν.

καὶ ἐνταῦθα ὁ κράτιστοσ ἀνήρ σχεδόν, ὃσ ἂν δύνηται πλεῖστον ἀποφεύγειν τὰσ ἡδονάσ· οὐδὲ γὰρ ἔστιν ἡδονῇ συνόντα ἢ καὶ πειρώμενονσυνεχῶσ μὴ οὐ πάντωσ ἁλῶναι.

πλήξασα ῥᾳδίωσ τῇ ῥάβδῳ εἰσ συφεόν τινα ἐλαύνει καὶ καθείργνυσι καὶ τὸ λοιπὸν ἀπ’ ἐκείνου ἤδη ὁ ἄνθρωποσ διατελεῖ σῦσ ὢν ἢ λύκοσ, γίγνονται δὲ καὶ ὄφεισ ὑφ’ ἡδονῆσ ποικίλοι καὶὀλέθριοι καὶ ἄλλ’ ἄττα ἑρπετά, καὶ θεραπεύουσιν ἐκείνην ἀεὶ περὶ τὰσ θύρασ ὄντεσ καὶ ἐπιθυμοῦντεσ μὲν τῆσ ἡδονῆσ καὶ λατρεύοντεσ ἐκείνῃ, μυρίουσ δὲ ἄλλωσ πόνουσ ἔχοντεσ.

ἡ γὰρ ἡδονὴ κρατήσασα αὐτῶν καὶ παραλαβοῦσα τοῖσ πόνοισ παραδίδωσι τοῖσ ἐχθίστοισ καὶ χαλεπωτάτοισ.

τοῦτον δὴ τὸν ἀγῶνα ἐμοὶ καρτεροῦντι καὶπαραβαλλομένῳ πρὸσ ἡδονὴν καὶ πόνον οὐδεὶσ προσέχει τῶν ἀθλίων ἀνθρώπων, ἀλλὰ τοῖσ ἀνδραπόδοισ τοῖσ πηδῶσι καὶ τρέχουσι καὶ χορεύουσιν.

οὐδὲ γὰρ τὸν Ἡρακλέα ἑώρων ἀγωνιζόμενον καὶ πονοῦντα, οὐδὲ ἔμελεν αὐτοῖσ, ἀλλὰ καὶ τότε ἴσωσ ἀθλητάσ τινασ ἐθαύμαζον, Ζήτην καὶ Κάλαϊν καὶ Πηλέα καὶ ἄλλουσ τοιούτουσ δρομέασ τινὰσ καὶ παλαιστάσ· καὶ τοὺσ μὲν ἐπὶ κάλλει, τοὺσ δὲ ἐπὶ πλούτῳ ἐθαύμαζον, καθάπερ Ιἀσίωνα καὶ Κινύραν· περὶ δὲ τοῦ Πέλοποσ ἔλεγον ὅτι καὶ τὸν ὦμον ἐλεφάντινον ἔχοι, ὥσπερ τι ὄφελοσ ἀνθρώπου χρυσῆν χεῖρα ἢ ἐλεφαντίνην ἔχοντοσ ἢ ὀφθαλμοὺσ ἀδάμαντοσ ἢ σμαράγδου·

τὴν δὲ ψυχὴν οὐκ ἐγίγνωσκον αὐτοῦ ὁποίαν τινὰ εἶχεν. τὸν δὲ Ἡρακλέα πονοῦντα μὲν καὶ ἀγωνιζόμενον ἠλέουν, καὶ ἔφασαν αὐτὸν ἀνθρώπων ἀθλιώτατον·

καὶ διὰ τοῦτο ἄθλουσ ἐκάλουν τοὺσ πόνουσ αὐτοῦ καὶ τὰ ἔργα, ὡσ τὸν ἐπίπονον βίον ἄθλιον ὄντα· ἀποθανόντα δὲ πάντων σσσμάλιστα τιμῶσι καὶ θεὸν νομίζουσι καί φασιν Ἥβῃ συνοικεῖν, καὶ τούτῳ πάντεσ εὔχονται, ὅπωσ αὐτοὶ μὴ ἔσονται ἄθλιοι, τῷ πλεῖστα ἀθλήσαντι. τὸν δὲ Εὐρυσθέα οἰόνται κρατεῖν τούτου καὶ ἐπιτάττειν, ὃν οὐδενὸσ ἄξιον νενομίκασιν, οὐδὲ εὔξατο οὐδὲ ἔθυσεν οὐδέποτε οὐδεὶσ Εὐρυσθεῖ.

πλὴν ὅ γε Ἡρακλῆσ περιῄει τὴν Εὐρώπην καὶ τὴν Ἀσίαν ἅπασαν, οὐδὲν ὢν τούτοισ ὅμοιοσ τοῖσ ἀθληταῖσ ‐ ποῦ γὰρ ἂν ἠδυνήθη προελθεῖν σάρκασ τοσαύτασ ἔχων ἢ τοσούτων κρεῶν δεόμενοσ ἢ βαθὺν οὕτωσ ὕπνον καθεύδων; ‐ ἀλλ’ ἄγρυπνοσ καὶ λεπτόσ, ὥσπερ οἱ λέοντεσ, ὀξὺ βλέπων, ὀξὺ ἀκούων, οὔτε χειμῶνοσ οὔτε καύματοσ φροντίζων, οὐδὲν δεόμενοσ στρωμάτων ἢ χλανίδων ἢ ταπήτων, ἀλλὰ δέρμα ἀμπεχόμενοσ ῥυπαρόν, λιμοῦ πνέων, τοῖσ ἀγαθοῖσ βοηθῶν, τοὺσ κακοὺσ κολάζων.

καὶ Διομήδην δὲ τὸν Θρᾷκα, ὅτι ποικίλην εἶχεν ἐσθῆτα καὶ καθῆστο ἐπὶ θρόνου πίνων δι’ ἡμέρασ καὶ τρυφῶν, καὶ τοὺσ ξένουσ ἠδίκει καὶ τοὺσ ὑφ’ αὑτῷ, πολλὴν ἵππον τρέφων, τῷ ῥοπάλῳ παίων διήραξεν ὥσπερ πίθον παλαιόν.

καὶ τὸν Γηρυόνην, πλείστουσ βοῦσ ἔχοντα καὶ τῶν πρὸσ ἑσπέρασ ἁπάντων πλουσιώτατον ὄντα καὶ ὑπερηφανώτατον, αὐτόν τε ἀπέκτεινε καὶ τοὺσ ἀδελφοὺσ καὶ τὰσ βοῦσ ἀπήλασε. τὸν δὲ Βούσιριν εὑρὼν πάνυ ἐπιμελῶσ ἀθλοῦντα καὶ δι’ ὅλησ ἡμέρασ ἐσθίοντα καὶ φρονοῦντα μέγιστον ἐπὶ πάλῃ, διέρρηξεν ἐπὶ τὴν γῆν καταβαλὼν ὥσπερ τοὺσ θυλάκουσ τοὺσ σφόδρα γέμοντασ.

καὶ τῆσ Ἀμαζόνοσ ἔλυσε τὴν ζώνην, θρυπτομένησ αὐτῷ καὶ νομιζούσησ ὅτι τῷ κάλλει κρατήσει, συγγενόμενοσ δ’ ἀπῄει δείξασ ὅτι οὐκ ἄν ποτε ἡττηθείη κάλλουσ οὐδ’ ἂν μείνειε χάριν γυναικὸσ πόρρω τῶν αὑτοῦ κτημάτων οὐδέποτε. τὸν δὲ Προμηθέα, σοφιστήν τινα, ἐμοὶ δοκεῖν, καταλαβὼν ὑπὸ δόξησ ἀπολλύμενον, νῦν μὲν οἰδοῦντοσ αὐτῷ καὶ αὔξοντοσ τοῦ ἥπατοσ, ὁπότε ἐπαινοῖτο, πάλιν δὲ φθίνοντοσ, ὁπότε ψέγοιεν αὐτόν,ἐλεήσασ καὶ φοβήσασ ἔπαυσε τοῦ τύφου καὶ τῆσ φιλονικίασ·

καὶ οὕτωσ ᾤχετο ὑγιᾶ ποιήσασ. ταῦτα μὲν οὖν ἔπραττεν οὐδὲν Εὐρυσθεῖ χαριζόμενοσ. τὰ δὲ μῆλα τὰ χρυσᾶ ἃ ἐκόμισε λαβὼν ἔδωκεν ἐκείνῳ, τὰ τῶν Ἑσπερίδων·

οὐδὲν γὰρ αὐτῶν ἐδεῖτο, ἀλλ’ ἐκέλευσε κλάειν ἔχοντα. μηδὲν γὰρ ὄφελοσ εἶναι ἀνθρώπῳ χρυσῶν μήλων· μηδὲγὰρ ταῖσ Ἑσπερίσι γενέσθαι. πέρασ δέ, ἐπεὶ βραδύτεροσ ἐγίγνετο καὶ ἀσθενέστεροσ αὑτοῦ, φοβούμενοσ μὴ οὐ δύνηται ζῆν ὁμοίωσ, ἔπειτα οἶμαι νόσου τινὸσ καταλαβούσησ κάλλιστα ἀνθρώπων ἐθεράπευσεν αὑτόν, πυρὰν νήσασ ἐν τῇ αὐλῇ ξύλων ὡσ ξηροτάτων καὶ δείξασ ὅτι οὐδὲν ἄξιον ἐφρόντιζε τοῦ πυρετοῦ. πρότερον δέ,ἵνα μὴ δοκῇ σεμνὰ μόνον καὶ μεγάλα ἔργα διαπράττεσθαι, τὴν κόπρον ἀπελθὼν τὴν κειμένην παρ’ Αὐγέᾳ, πολύ τι χρῆμα πολλῶν ἐτῶν, ἐκείνην ἐξεφόρει καὶ ἐκάθαιρεν.

ἡγεῖτο γὰρ οὐχ ἧττον αὑτῷ διαμαχητέον εἶναι καὶ πολεμητέον πρὸσ τὴν δόξαν ἢ τὰ θηρία καὶ τῶν ἀνθρώπων τοὺσ κακούργουσ. ταῦτα δὲ λέγοντοσ τοῦ Διογένουσ, περιίσταντο πολλοὶ καὶ πάνυ ἡδέωσ ἠκροῶντο τῶν λόγων.

ἐννοήσασ δὲ οἶμαι τὸ τοῦ Ἡρακλέουσ, τοὺσ μὲν λόγουσ ἀφῆκε, χαμαὶ δὲ καθεζόμενοσ ἐποίει τι τῶν ἀδόξων. εὐθὺσ οὖν οἱ πολλοὶ κατεφρόνουν αὐτοῦ καὶ μαίνεσθαι ἔφασαν, καὶ πάλιν ἐθορύβουν σοφισταί, καθάπερ ἐν τέλματι βάτραχοι τὸνὕδρον οὐχ ὁρῶντεσ.

SEARCH

MENU NAVIGATION