Plato, Euthydemus, Protagoras, Gorgias, Meno, Εὐθύδημος 372:

πότερον δὲ ὁρῶσιν, ἔφη ὁ Εὐθύδημοσ, καὶ Σκύθαι τε καὶ οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι τὰ δυνατὰ ὁρᾶν ἢ τὰ ἀδύνατα; τὰ δυνατὰ δήπου. οὐκοῦν καὶ σύ, ἔφη; κἀγώ. ὁρᾷσ οὖν τὰ ἡμέτερα ἱμάτια; ναί. δυνατὰ οὖν ὁρᾶν ἐστὶν ταῦτα. ὑπερφυῶσ, ἔφη ὁ Κτήσιπποσ. τί δέ; ἦ δ’ ὅσ. μηδέν. σὺ δὲ ἴσωσ οὐκ οἰεί αὐτὰ ὁρᾶν· οὕτωσ ἡδὺσ εἶ. ἀλλά μοι δοκεῖσ, Εὐθύδημε, οὐ καθεύδων ἐπικεκοιμῆσθαι καί, <εἰ> οἱο͂́ν τε λέγοντα μηδὲν λέγειν, καὶ σὺ τοῦτο ποιεῖν.