Plato, Euthydemus, Protagoras, Gorgias, Meno, Εὐθύδημος 65:

τί δέ; ἦ δ’ ὅσ, οὐκ ἐπίστασαι σὺ γράμματα; ναί, ἔφη. οὐκοῦν ἅπαντα; ὡμολόγει. ὅταν οὖν τισ ἀποστοματίζῃ ὁτιοῦν, οὐ γράμματα ἀποστοματίζει; ὡμολόγει. οὐκοῦν ὧν τι σὺ ἐπίστασαι, ἔφη, ἀποστοματίζει, εἴπερ πάντα ἐπίστασαι; καὶ τοῦτο ὡμολόγει. τί οὖν; ἦ δ’ ὅσ, ἆρα σὺ <οὐ> μανθάνεισ ἅττ’ ἂν ἀποστοματίζῃ τισ, ὁ δὲ μὴ ἐπιστάμενοσ γράμματα μανθάνει; οὔκ, ἀλλ’, ἦ δ’ ὅσ, μανθάνω. οὐκοῦν ἃ ἐπίστασαι, ἦ δ’ ὅσ, μανθάνεισ, εἴπερ γε ἅπαντα τὰ γράμματα ἐπίστασαι.