Aristotle, Politics, Book 7 25:

ὅσοι τε τὸν τυραννικὸν βίον μάλιστα τιμῶσιν, οὗτοι καὶ πόλιν τὴν πλείστων ἄρχουσαν εὐδαιμονεστάτην ἂν εἶναι φαῖεν· εἴ τέ τισ τὸν ἕνα δι’ ἀρετὴν ἀποδέχεται, καὶ πόλιν εὐδαιμονεστέραν φήσει τὴν σπουδαιοτέραν. ἀλλὰ ταῦτ’ ἤδη δύο ἐστὶν ἃ δεῖται σκέψεωσ, ἓν μὲν πότεροσ αἱρετώτεροσ βίοσ, ὁ διὰ τοῦ συμπολιτεύεσθαι καὶ κοινωνεῖν πόλεωσ ἢ μᾶλλον ὁ ξενικὸσ καὶ τῆσ πολιτικῆσ κοινωνίασ ἀπολελυμένοσ, ἔτι δὲ τίνα πολιτείαν θετέον καὶ ποίαν διάθεσιν πόλεωσ ἀρίστην, εἴτε πᾶσιν ὄντοσ αἱρετοῦ <τοῦ> κοινωνεῖν πόλεωσ εἴτε καὶ τισὶ μὲν μὴ τοῖσ δὲ πλείστοισ.