Lucian, Dialogi deorum, Ἑρμῆσ, Ἀπόλλων. 2:

(루키아노스, Dialogi deorum, Ἑρμῆσ, Ἀπόλλων. 2:)

Τὸ δὲ καὶ χωλὸν αὐτὸν ὄντα καὶ χαλκέα τὴν τέχνην, ὦ Ἄπολλον, τὰσ καλλίστασ γεγαμηκέναι, τήν τε Ἀφροδίτην καὶ τὴν Χάριν. Εὐποτμία τισ, ὦ Ἑρμῆ· πλὴν ἐκεῖνό γε θαυμάζω, τὸ ἀνέχεσθαι συνούσασ αὐτῷ, καὶ μάλιστα ὅταν ὁρῶσιν ἱδρῶτι ῥεόμενον, ἐσ τὴν κάμινον ἐπικεκυφότα, πολὺν αἴθαλον ἐπὶ τοῦ προσώπου ἔχοντα· καὶ ὅμωσ τοιοῦτον ὄντα περιβάλλουσί τε αὐτὸν καὶ φιλοῦσι καὶ ξυγκαθεύδουσι.

SEARCH

MENU NAVIGATION