Sophocles, Oedipus Tyrannus, episode 2:

ἀλλ’ ὦ κρατύνων Οἰδίπουσ χώρασ ἐμῆσ, ὁρᾷσ μὲν ἡμᾶσ ἡλίκοι προσήμεθα βωμοῖσι τοῖσ σοῖσ· οἱ μὲν οὐδέπω μακρὰν πτέσθαι σθένοντεσ, οἱ δὲ σὺν γήρᾳ βαρεῖσ, ἱερῆσ, ἐγὼ μὲν Ζηνόσ, οἵδε τ’ ᾐθέων λεκτοί· τὸ δ’ ἄλλο φῦλον ἐξεστεμμένον ἀγοραῖσι θακεῖ πρόσ τε Παλλάδοσ διπλοῖσ ναοῖσ, ἐπ’ Ἰσμηνοῦ τε μαντείᾳ σποδῷ. πόλισ γάρ, ὥσπερ καὐτὸσ εἰσορᾷσ, ἄγαν ἤδη σαλεύει κἀνακουφίσαι κάρα βυθῶν ἔτ’ οὐχ οἱά τε φοινίου σάλου, φθίνουσα μὲν κάλυξιν ἐγκάρποισ χθονόσ, φθίνουσα δ’ ἀγέλαισ βουνόμοισ τόκοισί τε ἀγόνοισ γυναικῶν· ἐν δ’ ὁ πυρφόροσ θεὸσ σκήψασ ἐλαύνει, λοιμὸσ ἔχθιστοσ, πόλιν, ὑφ’ οὗ κενοῦται δῶμα Καδμεῖον, μέλασ δ’ Αἵδησ στεναγμοῖσ καὶ γόοισ πλουτίζεται. θεοῖσι μέν νυν οὐκ ἰσούμενόν σ’ ἐγὼ οὐδ’ οἵδε παῖδεσ ἑζόμεσθ’ ἐφέστιοι, ἀνδρῶν δὲ πρῶτον ἔν τε συμφοραῖσ βίου κρίνοντεσ ἔν τε δαιμόνων συναλλαγαῖσ· ὅσ γ’ ἐξέλυσασ ἄστυ Καδμεῖον μολὼν σκληρᾶσ ἀοιδοῦ δασμὸν ὃν παρείχομεν, καὶ ταῦθ’ ὑφ’ ἡμῶν οὐδὲν ἐξειδὼσ πλέον οὐδ’ ἐκδιδαχθείσ, ἀλλὰ προσθήκῃ θεοῦ λέγει νομίζει θ’ ἡμὶν ὀρθῶσαι βίον· νῦν τ’, ὦ κράτιστον πᾶσιν Οἰδίπου κάρα, ἱκετεύομέν σε πάντεσ οἵδε πρόστροποι ἀλκήν τιν’ εὑρεῖν ἡμίν, εἴτε του θεῶν φήμην ἀκούσασ εἴτ’ ἀπ’ ἀνδρὸσ οἶσθά του· ὡσ τοῖσιν ἐμπείροισι καὶ τὰσ ξυμφορὰσ ζώσασ ὁρῶ μάλιστα τῶν βουλευμάτων. ἴθ’, ὦ βροτῶν ἄριστ’, ἀνόρθωσον πόλιν, ἴθ’, εὐλαβήθηθ’· ὡσ σὲ νῦν μὲν ἥδε γῆ σωτῆρα κλῄζει τῆσ πάροσ προθυμίασ· ἀρχῆσ δὲ τῆσ σῆσ μηδαμῶσ μεμνώμεθα στάντεσ τ’ ἐσ ὀρθὸν καὶ πεσόντεσ ὕστερον. ἀλλ’ ἀσφαλείᾳ τήνδ’ ἀνόρθωσον πόλιν· ὄρνιθι γὰρ καὶ τὴν τότ’ αἰσίῳ τύχην παρέσχεσ ἡμῖν, καὶ τανῦν ἴσοσ γενοῦ. ὡσ εἴπερ ἄρξεισ τῆσδε γῆσ, ὥσπερ κρατεῖσ, ξὺν ἀνδράσιν κάλλιον ἢ κενῆσ κρατεῖν· ὡσ οὐδέν ἐστιν οὔτε πύργοσ οὔτε ναῦσ ἔρημοσ ἀνδρῶν μὴ ξυνοικούντων ἔσω.