Sophocles, episode

(소포클레스, episode)

τὰ μὲν περισσεύοντα τῶν λόγων ἄφεσ, καὶ μήτε μήτηρ ὡσ κακὴ δίδασκέ με, μήθ’ ὡσ πατρῴαν κτῆσιν Αἴγισθοσ δόμων ἀντλεῖ, τὰ δ’ ἐκχεῖ, τὰ δὲ διασπείρει μάτην· χρόνου γὰρ ἄν σοι καιρὸν ἐξείργοι λόγοσ. ἃ δ’ ἁρμόσει μοι τῷ παρόντι νῦν χρόνῳ σήμαιν’, ὅπου φανέντεσ ἢ κεκρυμμένοι γελῶντασ ἐχθροὺσ παύσομεν τῇ νῦν ὁδῷ. οὕτω δ’ ὅπωσ μήτηρ σε μὴ ’πιγνώσεται φαιδρῷ προσώπῳ νῷν ἐπελθόντοιν δόμουσ· ἀλλ’ ὡσ ἐπ’ ἄτῃ τῇ μάτην λελεγμένῃ στέναζ’· ὅταν γὰρ εὐτυχήσωμεν, τότε χαίρειν παρέσται καὶ γελᾶν ἐλευθέρωσ. ἀλλ’ ὦ κασίγνηθ’, ὧδ’ ὅπωσ καὶ σοὶ φίλον καὶ τοὐμὸν ἔσται τῇδ’· ἐπεὶ τὰσ ἡδονὰσ πρὸσ σοῦ λαβοῦσα κοὐκ ἐμὰσ ἐκτησάμην, κοὐδ’ ἄν σε λυπήσασα δεξαίμην βραχὺ αὐτὴ μέγ’ εὑρεῖν κέρδοσ· οὐ γὰρ ἂν καλῶσ ὑπηρετοίην τῷ παρόντι δαίμονι. ἀλλ’ οἶσθα μὲν τἀνθένδε, πῶσ γὰρ οὔ; κλύων ὁθούνεκ’ Αἴγισθοσ μὲν οὐ κατὰ στέγασ, μήτηρ δ’ ἐν οἴκοισ· ἣν σὺ μὴ δείσῃσ ποθ’ ὡσ γέλωτι τοὐμὸν φαιδρὸν ὄψεται κάρα. μῖσόσ τε γὰρ παλαιὸν ἐντέτηκέ μοι, κἀπεί σ’ ἐσεῖδον, οὔ ποτ’ ἐκλήξω χαρᾷ δακρυρροοῦσα· πῶσ γὰρ ἂν λήξαιμ’ ἐγώ, ἥτισ μιᾷ σε τῇδ’ ὁδῷ θανόντα τε καὶ ζῶντ’ ἐσεῖδον; εἴργασαι δέ μ’ ἄσκοπα· ὥστ’ εἰ πατήρ μοι ζῶν ἵκοιτο, μηκέτ’ ἂν τέρασ νομίζειν αὐτό, πιστεύειν δ’ ὁρᾶν. ὅτ’ οὖν τοιαύτην ἡμὶν ἐξήκεισ ὁδόν, ἄρχ’ αὐτὸσ ὥσ σοι θυμόσ· ὡσ ἐγὼ μόνη οὐκ ἂν δυοῖν ἥμαρτον· ἢ γὰρ ἂν καλῶσ ἔσωσ’ ἐμαυτὴν ἢ καλῶσ ἀπωλόμην. σιγᾶν ἐπῄνεσ’ ὡσ ἐπ’ ἐξόδῳ κλύω τῶν ἔνδοθεν χωροῦντοσ.

εἴσιτ’, ὦ ξένοι, ἄλλωσ τε καὶ φέροντεσ οἷ’ ἂν οὔτε τισ δόμων ἀπώσαιτ’ οὔτ’ ἂν ἡσθείη λαβών. ὦ πλεῖστα μῶροι καὶ φρενῶν τητώμενοι, πότερα παρ’ οὐδὲν τοῦ βίου κήδεσθ’ ἔτι ἢ νοῦσ ἔνεστιν οὔτισ ὑμὶν ἐγγενήσ, ὅτ’ οὐ παρ’ αὐτοῖσ, ἀλλ’ ἐν αὐτοῖσιν κακοῖσ τοῖσιν μεγίστοισ ὄντεσ οὐ γιγνώσκετε; ἀλλ’ εἰ σταθμοῖσι τοῖσδε μὴ ’κύρουν ἐγὼ πάλαι φυλάσσων, ἦν ἂν ὑμὶν ἐν δόμοισ τὰ δρώμεν’ ὑμῶν πρόσθεν ἢ τὰ σώματα· νῦν δ’ εὐλάβειαν τῶνδε προυθέμην ἐγώ. καὶ νῦν ἀπαλλαχθέντε τῶν μακρῶν λόγων καὶ τῆσ ἀπλήστου τῆσδε σὺν χαρᾷ βοῆσ εἴσω παρέλθεθ’, ὡσ τὸ μὲν μέλλειν κακὸν ἐν τοῖσ τοιούτοισ ἔστ’, ἀπηλλάχθαι δ’ ἀκμή. πῶσ οὖν ἔχει τἀντεῦθεν εἰσιόντι μοι;

καλῶσ· ὑπάρχει γάρ σε μὴ γνῶναί τινα. ἤγγειλασ, ὡσ ἐοίκεν, ὡσ τεθνηκότα. εἷσ τῶν ἐν Αἵδου μάνθαν’ ἐνθάδ’ ὢν ἀνήρ. χαίρουσιν οὖν τούτοισιν; ἢ τίνεσ λόγοι; τελουμένων εἴποιμ’ ἄν· ὡσ δὲ νῦν ἔχει, καλῶσ τὰ κείνων πάντα, καὶ τὰ μὴ καλῶσ. τίσ οὗτόσ ἐστ’, ἀδελφέ; πρὸσ θεῶν φράσον. οὐχὶ ξυνίησ; οὐδέ γ’ ἐσ θυμὸν φέρω. οὐκ οἶσθ’ ὅτῳ μ’ ἔδωκασ εἰσ χέρασ ποτέ; ποίῳ; τί φωνεῖσ; οὗ τὸ Φωκέων πέδον ὑπεξεπέμφθην σῇ προμηθίᾳ χεροῖν. ἦ κεῖνοσ οὗτοσ, ὅν ποτ’ ἐκ πολλῶν ἐγὼ μόνον προσηῦρον πιστὸν ἐν πατρὸσ φόνῳ; ὅδ’ ἐστί· μή μ’ ἔλεγχε πλείοσιν λόγοισ. ὦ φίλτατον φῶσ, ὦ μόνοσ σωτὴρ δόμων Ἀγαμέμνονοσ, πῶσ ἦλθεσ;

ἦ σὺ κεῖνοσ εἶ, ὃσ τόνδε κἄμ’ ἔσωσασ ἐκ πολλῶν πόνων; ὦ φίλταται μὲν χεῖρεσ, ἥδιστον δ’ ἔχων ποδῶν ὑπηρέτημα, πῶσ οὕτω πάλαι ξυνών μ’ ἔληθεσ οὐδ’ ἔφαινεσ, ἀλλά με λόγοισ ἀπώλλυσ, ἔργ’ ἔχων ἥδιστ’ ἐμοί; χαῖρ’, ὦ πάτερ· πατέρα γὰρ εἰσορᾶν δοκῶ· χαῖρ’· ἴσθι δ’ ὡσ μάλιστά σ’ ἀνθρώπων ἐγὼ ἤχθηρα κἀφίλησ’ ἐν ἡμέρᾳ μιᾷ. ἀρκεῖν δοκεῖ μοι· τοὺσ γὰρ ἐν μέσῳ λόγουσ πολλαὶ κυκλοῦνται νύκτεσ ἡμέραι τ’ ἴσαι, αἳ ταῦτά σοι δείξουσιν, Ἠλέκτρα, σαφῆ. σφῷν δ’ ἐννέπω γε τοῖν παρεστώτοιν ὅτι νῦν καιρὸσ ἔρδειν· νῦν Κλυταιμνήστρα μόνη, νῦν οὔτισ ἀνδρῶν ἔνδον· εἰ δ’ ἐφέξετον, φροντίζεθ’ ὡσ τούτοισ τε καὶ σοφωτέροισ ἄλλοισι τούτων πλείοσιν μαχούμενοι. οὐκ ἂν μακρῶν ἔθ’ ἡμὶν οὐδὲν ἂν λόγων, Πυλάδη, τόδ’ εἰή τοὔργον, ἀλλ’ ὅσον τάχοσ χωρεῖν ἔσω, πατρῷα προσκύσανθ’ ἕδη θεῶν, ὅσοιπερ πρόπυλα ναίουσιν τάδε.

ἄναξ Ἄπολλον, ἵλεωσ αὐτοῖν κλύε ἐμοῦ τε πρὸσ τούτοισιν, ἥ σε πολλὰ δὴ ἀφ’ ὧν ἔχοιμι λιπαρεῖ προύστην χερί. νῦν δ’, ὦ Λύκει’ Ἄπολλον, ἐξ οἱών ἔχω αἰτῶ, προπίτνω, λίσσομαι, γενοῦ πρόφρων ἡμῖν ἀρωγὸσ τῶνδε τῶν βουλευμάτων, καὶ δεῖξον ἀνθρώποισι τἀπιτίμια τῆσ δυσσεβείασ οἱᾶ δωροῦνται θεοί.

SEARCH

MENU NAVIGATION