Sophocles, episode 4:

οὐκ ἂν μακρῶν ἔθ’ ἡμὶν οὐδὲν ἂν λόγων, Πυλάδη, τόδ’ εἰή τοὔργον, ἀλλ’ ὅσον τάχοσ χωρεῖν ἔσω, πατρῷα προσκύσανθ’ ἕδη θεῶν, ὅσοιπερ πρόπυλα ναίουσιν τάδε. ἄναξ Ἄπολλον, ἵλεωσ αὐτοῖν κλύε ἐμοῦ τε πρὸσ τούτοισιν, ἥ σε πολλὰ δὴ ἀφ’ ὧν ἔχοιμι λιπαρεῖ προύστην χερί. νῦν δ’, ὦ Λύκει’ Ἄπολλον, ἐξ οἱών ἔχω αἰτῶ, προπίτνω, λίσσομαι, γενοῦ πρόφρων ἡμῖν ἀρωγὸσ τῶνδε τῶν βουλευμάτων, καὶ δεῖξον ἀνθρώποισι τἀπιτίμια τῆσ δυσσεβείασ οἱᾶ δωροῦνται θεοί.