Sophocles, episode

(소포클레스, episode)

ἀνειμένη μέν, ὡσ ἐοίκασ, αὖ στρέφει· οὐ γὰρ πάρεστ’ Αἴγισθοσ, ὅσ σ’ ἐπεῖχ’ ἀεὶ μή τοι θυραίαν γ’ οὖσαν αἰσχύνειν φίλουσ· νῦν δ’ ὡσ ἄπεστ’ ἐκεῖνοσ, οὐδὲν ἐντρέπει ἐμοῦ γε· καίτοι πολλὰ πρὸσ πολλούσ με δὴ ἐξεῖπασ ὡσ θρασεῖα καὶ πέρα δίκησ ἄρχω, καθυβρίζουσα καὶ σὲ καὶ τὰ σά· ἐγὼ δ’ ὕβριν μὲν οὐκ ἔχω, κακῶσ δέ σε λέγω κακῶσ κλύουσα πρὸσ σέθεν θαμά. πατὴρ γάρ, οὐδὲν ἄλλο, σοὶ πρόσχημ’ ἀεὶ ὡσ ἐξ ἐμοῦ τέθνηκεν. ἐξ ἐμοῦ· καλῶσ ἔξοιδα· τῶνδ’ ἄρνησισ οὐκ ἔνεστί μοι· ἡ γὰρ Δίκη νιν εἷλεν, οὐκ ἐγὼ μόνη, ᾗ χρῆν σ’ ἀρήγειν, εἰ φρονοῦσ’ ἐτύγχανεσ· ἐπεὶ πατὴρ σὸσ οὗτοσ, ὃν θρηνεῖσ ἀεί, τὴν σὴν ὅμαιμον μοῦνοσ Ἑλλήνων ἔτλη θῦσαι θεοῖσιν, οὐκ ἴσον καμὼν ἐμοὶ λύπησ, ὅσ ἔσπειρ’, ὥσπερ ἡ τίκτουσ’ ἐγώ. εἰε͂ν, δίδαξον δή με τοῦ χάριν, τίνων ἔθυσεν αὐτήν· πότερον Ἀργείων ἐρεῖσ; ἀλλ’ οὐ μετῆν αὐτοῖσι τήν γ’ ἐμὴν κτανεῖν. ἀλλ’ ἀντ’ ἀδελφοῦ δῆτα Μενέλεω κτανὼν τἄμ’, οὐκ ἔμελλε τῶνδέ μοι δώσειν δίκην; πότερον ἐκείνῳ παῖδεσ οὐκ ἦσαν διπλοῖ, οὓσ τῆσδε μᾶλλον εἰκὸσ ἦν θνῄσκειν, πατρὸσ καὶ μητρὸσ ὄντασ, ἧσ ὁ πλοῦσ ὅδ’ ἦν χάριν; ἢ τῶν ἐμῶν Αἵδησ τιν’ ἵμερον τέκνων ἢ τῶν ἐκείνησ ἔσχε δαίσασθαι πλέον; ἢ τῷ πανώλει πατρὶ τῶν μὲν ἐξ ἐμοῦ παίδων πόθοσ παρεῖτο, Μενέλεω δ’ ἐνῆν; οὐ ταῦτ’ ἀβούλου καὶ κακοῦ γνώμην πατρόσ; δοκῶ μέν, εἰ καὶ σῆσ δίχα γνώμησ λέγω· φαίη δ’ ἂν ἡ θανοῦσά γ’, εἰ φωνὴν λάβοι. ἐγὼ μὲν οὖν οὐκ εἰμὶ τοῖσ πεπραγμένοισ δύσθυμοσ· εἰ δὲ σοὶ δοκῶ φρονεῖν κακῶσ, γνώμην δικαίαν σχοῦσα τοὺσ πέλασ ψέγε. ἐρεῖσ μὲν οὐχὶ νῦν γέ μ’ ὡσ ἄρξασά τι λυπηρὸν εἶτα σοῦ τάδ’ ἐξήκουσ’ ὕπο·

ἀλλ’ ἢν ἐφῇσ μοι, τοῦ τεθνηκότοσ θ’ ὕπερ λέξαιμ’ ἂν ὀρθῶσ τῆσ κασιγνήτησ θ’ ὁμοῦ. καὶ μὴν ἐφίημ’· εἰ δέ μ’ ὧδ’ ἀεὶ λόγουσ ἐξῆρχεσ, οὐκ ἂν ἦσθα λυπηρὰ κλύειν. καὶ δὴ λέγω σοι.

πατέρα φὴσ κτεῖναι. τίσ ἂν τούτου λόγοσ γένοιτ’ ἂν αἰσχίων ἔτι, εἴτ’ οὖν δικαίωσ εἴτε μή; λέξω δέ σοι ὡσ οὐ δίκῃ γ’ ἔκτεινασ, ἀλλά σ’ ἔσπασεν πειθὼ κακοῦ πρὸσ ἀνδρόσ, ᾧ τανῦν ξύνει. ἐροῦ δὲ τὴν κυναγὸν Ἄρτεμιν, τίνοσ ποινὰσ τὰ πολλὰ πνεύματ’ ἔσχ’ ἐν Αὐλίδι· ἢ ’γὼ φράσω· κείνησ γὰρ οὐ θέμισ μαθεῖν. πατήρ ποθ’ οὑμόσ, ὡσ ἐγὼ κλύω, θεᾶσ παίζων κατ’ ἄλσοσ ἐξεκίνησεν ποδοῖν στικτὸν κεράστην ἔλαφον, οὗ κατὰ σφαγὰσ ἐκκομπάσασ ἔποσ τι τυγχάνει βαλών. κἀκ τοῦδε μηνίσασα Λητῴα κόρη κατεῖχ’ Ἀχαιούσ, ὡσ πατὴρ ἀντίσταθμον τοῦ θηρὸσ ἐκθύσειε τὴν αὑτοῦ κόρην. ὧδ’ ἦν τὰ κείνησ θύματ’· οὐ γὰρ ἦν λύσισ ἄλλη στρατῷ πρὸσ οἶκον οὐδ’ εἰσ Ἴλιον. ἀνθ’ ὧν, βιασθεὶσ πολλὰ κἀντιβάσ, μόλισ ἔθυσεν αὐτήν, οὐχὶ Μενέλεω χάριν. εἰ δ’ οὖν, ἐρῶ γὰρ καὶ τὸ σόν, κεῖνον θέλων ἐπωφελῆσαι ταῦτ’ ἔδρα, τούτου θανεῖν χρῆν αὐτὸν οὕνεκ’ ἐκ σέθεν; ποίῳ νόμῳ; ὁρ́α τιθεῖσα τόνδε τὸν νόμον βροτοῖσ μὴ πῆμα σαυτῇ καὶ μετάγνοιαν τιθῇσ. εἰ γὰρ κτενοῦμεν ἄλλον ἀντ’ ἄλλου, σύ τοι πρώτη θάνοισ ἄν, εἰ δίκησ γε τυγχάνοισ. ἀλλ’ εἰσόρα μὴ σκῆψιν οὐκ οὖσαν τίθησ. εἰ γὰρ θέλεισ, δίδαξον ἀνθ’ ὅτου τανῦν αἴσχιστα πάντων ἔργα δρῶσα τυγχάνεισ, ἥτισ ξυνεύδεισ τῷ παλαμναίῳ, μεθ’ οὗ πατέρα τὸν ἀμὸν πρόσθεν ἐξαπώλεσασ, καὶ παιδοποιεῖσ, τοὺσ δὲ πρόσθεν εὐσεβεῖσ κἀξ εὐσεβῶν βλαστόντασ ἐκβαλοῦσ’ ἔχεισ. πῶσ ταῦτ’ ἐπαινέσαιμ’ ἄν; ἢ καὶ ταῦτ’ ἐρεῖσ ὡσ τῆσ θυγατρὸσ ἀντίποινα λαμβάνεισ; αἰσχρῶσ δ’, ἐάν περ καὶ λέγῃσ· οὐ γὰρ καλὸν ἐχθροῖσ γαμεῖσθαι τῆσ θυγατρὸσ οὕνεκα. ἀλλ’ οὐ γὰρ οὐδὲ νουθετεῖν ἔξεστί σε, ἣ πᾶσαν ἱήσ γλῶσσαν ὡσ τὴν μητέρα κακοστομοῦμεν. καί σ’ ἔγωγε δεσπότιν ἢ μητέρ’ οὐκ ἔλασσον εἰσ ἡμᾶσ νέμω, ἣ ζῶ βίον μοχθηρόν, ἔκ τε σοῦ κακοῖσ πολλοῖσ ἀεὶ ξυνοῦσα τοῦ τε συννόμου· ὃ δ’ ἄλλοσ ἔξω, χεῖρα σὴν μόλισ φυγών, τλήμων Ὀρέστησ δυστυχῆ τρίβει βίον· ὃν πολλὰ δή με σοὶ τρέφειν μιάστορα ἐπῃτιάσω· καὶ τόδ’, εἴπερ ἔσθενον, ἔδρων ἄν, εὖ τοῦτ’ ἴσθι· τοῦδέ γ’ οὕνεκα κήρυσσέ μ’ εἰσ ἅπαντασ, εἴτε χρῇσ κακὴν εἴτε στόμαργον εἴτ’ ἀναιδείασ πλέαν. εἰ γὰρ πέφυκα τῶνδε τῶν ἔργων ἴδρισ, σχεδόν τι τὴν σὴν οὐ καταισχύνω φύσιν. ὁρῶ μένοσ πνέουσαν·

εἰ δὲ σὺν δίκῃ ξύνεστι, τοῦδε φροντίδ’ οὐκέτ’ εἰσορῶ. ποίασ δ’ ἐμοὶ δεῖ πρόσ γε τήνδε φροντίδοσ, ἥτισ τοιαῦτα τὴν τεκοῦσαν ὕβρισεν, καὶ ταῦτα τηλικοῦτοσ; ἆρά σοι δοκεῖ χωρεῖν ἂν εἰσ πᾶν ἔργον αἰσχύνησ ἄτερ; εὖ νυν ἐπίστω τῶνδέ μ’ αἰσχύνην ἔχειν, κεἰ μὴ δοκῶ σοι· μανθάνω δ’ ὁθούνεκα ἔξωρα πράσσω κοὐκ ἐμοὶ προσεικότα. ἀλλ’ ἡ γὰρ ἐκ σοῦ δυσμένεια καὶ τὰ σὰ ἔργ’ ἐξαναγκάζει με ταῦτα δρᾶν βίᾳ· αἰσχροῖσ γὰρ αἰσχρὰ πράγματ’ ἐκδιδάσκεται. ὦ θρέμμ’ ἀναιδέσ, ἦ σ’ ἐγὼ καὶ τἄμ’ ἔπη καὶ τἄργα τἀμὰ πόλλ’ ἄγαν λέγειν ποεῖ. σύ τοι λέγεισ νιν, οὐκ ἐγώ· σὺ γὰρ ποεῖσ τοὔργον· τὰ δ’ ἔργα τοὺσ λόγουσ εὑρίσκεται. ἀλλ’ οὐ μὰ τὴν δέσποιναν Ἄρτεμιν θράσουσ τοῦδ’ οὐκ ἀλύξεισ, εὖτ’ ἂν Αἴγισθοσ μόλῃ. ὁρᾷσ; πρὸσ ὀργὴν ἐκφέρει, μεθεῖσά μοι λέγειν ἃ χρῄζοιμ’, οὐδ’ ἐπίστασαι κλύειν. οὔκουν ἐάσεισ οὐδ’ ὑπ’ εὐφήμου βοῆσ θῦσαί μ’, ἐπειδὴ σοί γ’ ἐφῆκα πᾶν λέγειν; ἐῶ, κελεύω, θῦε· μηδ’ ἐπαιτιῶ τοὐμὸν στόμ’, ὡσ οὐκ ἂν πέρα λέξαιμ’ ἔτι. ἔπαιρε δὴ σὺ θύμαθ’ ἡ παροῦσά μοι πάγκαρπ’, ἄνακτι τῷδ’ ὅπωσ λυτηρίουσ εὐχὰσ ἀνάσχω δειμάτων, ἃ νῦν ἔχω.

τοὺσ ἐκ Διὸσ γὰρ εἰκόσ ἐστι πάνθ’ ὁρᾶν. κλύοισ ἂν ἤδη, Φοῖβε προστατήριε, κεκρυμμένην μου βάξιν· οὐ γὰρ ἐν φίλοισ ὁ μῦθοσ, οὐδὲ πᾶν ἀναπτύξαι πρέπει πρὸσ φῶσ παρούσησ τῆσδε πλησίασ ἐμοί, μὴ σὺν φθόνῳ τε καὶ πολυγλώσσῳ βοῇ σπείρῃ ματαίαν βάξιν εἰσ πᾶσαν πόλιν. ἀλλ’ ὧδ’ ἄκουε· τῇδε γὰρ κἀγὼ φράσω. ἃ γὰρ προσεῖδον νυκτὶ τῇδε φάσματα δισσῶν ὀνείρων, ταῦτά μοι, Λύκει’ ἄναξ, εἰ μὲν πέφηνεν ἐσθλά, δὸσ τελεσφόρα, εἰ δ’ ἐχθρά, τοῖσ ἐχθροῖσιν ἔμπαλιν μέθεσ· καὶ μή με πλούτου τοῦ παρόντοσ εἴ τινεσ δόλοισι βουλεύουσιν ἐκβαλεῖν, ἐφῇσ, ἀλλ’ ὧδέ μ’ αἰεὶ ζῶσαν ἀβλαβεῖ βίῳ δόμουσ Ἀτρειδῶν σκῆπτρά τ’ ἀμφέπειν τάδε, φίλοισί τε ξυνοῦσαν οἷσ ξύνειμι νῦν εὐημεροῦσαν καὶ τέκνων ὅσων ἐμοὶ δύσνοια μὴ πρόσεστιν ἢ λύπη πικρά. ταῦτ’, ὦ Λύκει’ Ἄπολλον, ἵλεωσ κλύων δὸσ πᾶσιν ἡμῖν ὥσπερ ἐξαιτούμεθα. τὰ δ’ ἄλλα πάντα καὶ σιωπώσησ ἐμοῦ ἐπαξιῶ σε δαίμον’ ὄντ’ ἐξειδέναι· ξέναι γυναῖκεσ, πῶσ ἂν εἰδείην σαφῶσ εἰ τοῦ τυράννου δώματ’ Αἰγίσθου τάδε;

τάδ’ ἐστίν, ὦ ξέν’· αὐτὸσ ᾔκασασ καλῶσ. ἦ καὶ δάμαρτα τήνδ’ ἐπεικάζων κυρῶ κείνου; πρέπει γὰρ ὡσ τύραννοσ εἰσορᾶν. μάλιστα πάντων· ἥδε σοι κείνη πάρα. ὦ χαῖρ’, ἄνασσα· σοὶ φέρων ἥκω λόγουσ ἡδεῖσ φίλου παρ’ ἀνδρὸσ Αἰγίσθῳ θ’ ὁμοῦ. ἐδεξάμην τὸ ῥηθέν· εἰδέναι δέ σου πρώτιστα χρῄζω τίσ σ’ ἀπέστειλεν βροτῶν. Φανοτεὺσ ὁ Φωκεύσ, πρᾶγμα πορσύνων μέγα. τὸ ποῖον, ὦ ξέν’; εἰπέ· παρὰ φίλου γὰρ ὢν ἀνδρόσ, σάφ’ οἶδα, προσφιλεῖσ λέξεισ λόγουσ. τέθνηκ’ Ὀρέστησ· ἐν βραχεῖ ξυνθεὶσ λέγω. οἲ ’γὼ τάλαιν’, ὄλωλα τῇδ’ ἐν ἡμέρᾳ. τί φήσ, τί φήσ, ὦ ξεῖνε; μὴ ταύτησ κλύε. θανόντ’ Ὀρέστην νῦν τε καὶ πάλαι λέγω. ἀπωλόμην δύστηνοσ, οὐδέν εἰμ’ ἔτι. σὺ μὲν τὰ σαυτῆσ πρᾶσσ’, ἐμοὶ δὲ σύ, ξένε, τἀληθὲσ εἰπέ, τῷ τρόπῳ διόλλυται; κἀπεμπόμην πρὸσ ταῦτα καὶ τὸ πᾶν φράσω.

κεῖνοσ γὰρ ἐλθὼν εἰσ τὸ κλεινὸν Ἑλλάδοσ πρόσχημ’ ἀγῶνοσ Δελφικῶν ἄθλων χάριν, ὅτ’ ᾔσθετ’ ἀνδρὸσ ὀρθίων κηρυγμάτων δρόμον προκηρύξαντοσ, οὗ πρώτη κρίσισ, εἰσῆλθε λαμπρόσ, πᾶσι τοῖσ ἐκεῖ σέβασ· δρόμου δ’ ἰσώσασ τἀφέσει τὰ τέρματα νίκησ ἔχων ἐξῆλθε πάντιμον γέρασ. χὤπωσ μὲν ἐν πολλοῖσι παῦρά σοι λέγω οὐκ οἶδα τοιοῦδ’ ἀνδρὸσ ἔργα καὶ κράτη· ἓν δ’ ἴσθ’· ὅσων γὰρ εἰσεκήρυξαν βραβῆσ δρόμων διαύλων πένταθλ’ ἃ νομίζεται, τούτων ἐνεγκὼν πάντα τἀπινίκια ὠλβίζετ’, Ἀργεῖοσ μὲν ἀνακαλούμενοσ, ὄνομα δ’ Ὀρέστησ, τοῦ τὸ κλεινὸν Ἑλλάδοσ Ἀγαμέμνονοσ στράτευμ’ ἀγείραντόσ ποτε. καὶ ταῦτα μὲν τοιαῦθ’· ὅταν δέ τισ θεῶν βλάπτῃ, δύναιτ’ ἂν οὐδ’ ἂν ἰσχύων φυγεῖν. κεῖνοσ γὰρ ἄλλησ ἡμέρασ, ὅθ’ ἱππικῶν ἦν ἡλίου τέλλοντοσ ὠκύπουσ ἀγών, εἰσῆλθε πολλῶν ἁρματηλατῶν μέτα. εἷσ ἦν Ἀχαιόσ, εἷσ ἀπὸ Σπάρτησ, δύο Λίβυεσ ζυγωτῶν ἁρμάτων ἐπιστάται· κἀκεῖνοσ ἐν τούτοισι, Θεσσαλὰσ ἔχων ἵππουσ, ὁ πέμπτοσ· ἕκτοσ ἐξ Αἰτωλίασ ξανθαῖσι πώλοισ· ἕβδομοσ Μάγνησ ἀνήρ· ὁ δ’ ὄγδοοσ λεύκιπποσ, Αἰνιὰν γένοσ· ἔνατοσ Ἀθηνῶν τῶν θεοδμήτων ἄπο· Βοιωτὸσ ἄλλοσ, δέκατον ἐκπληρῶν ὄχον. στάντεσ δ’ ἵν’ αὐτοὺσ οἱ τεταγμένοι βραβῆσ κλήροισ ἔπηλαν καὶ κατέστησαν δίφρουσ, χαλκῆσ ὑπαὶ σάλπιγγοσ ᾖξαν· οἱ δ’ ἅμα ἵπποισ ὁμοκλήσαντεσ ἡνίασ χεροῖν ἔσεισαν· ἐν δὲ πᾶσ ἐμεστώθη δρόμοσ κτύπου κροτητῶν ἁρμάτων· κόνισ δ’ ἄνω φορεῖθ’· ὁμοῦ δὲ πάντεσ ἀναμεμιγμένοι φείδοντο κέντρων οὐδέν, ὡσ ὑπερβάλοι χνόασ τισ αὐτῶν καὶ φρυάγμαθ’ ἱππικά. ὁμοῦ γὰρ ἀμφὶ νῶτα καὶ τροχῶν βάσεισ ἤφριζον, εἰσέβαλλον ἱππικαὶ πνοαί. κεῖνοσ δ’ ὑπ’ αὐτὴν ἐσχάτην στήλην ἔχων ἔχριμπτ’ ἀεὶ σύριγγα, δεξιὸν δ’ ἀνεὶσ σειραῖον ἵππον εἶργε τὸν προσκείμενον. καὶ πρὶν μὲν ὀρθοὶ πάντεσ ἕστασαν δίφροι· ἔπειτα δ’ Αἰνιᾶνοσ ἀνδρὸσ ἄστομοι πῶλοι βίᾳ φέρουσιν· ἐκ δ’ ὑποστροφῆσ τελοῦντεσ ἕκτον ἕβδομόν τ’ ἤδη δρόμον μέτωπα συμπαίουσι Βαρκαίοισ ὄχοισ· κἀντεῦθεν ἄλλοσ ἄλλον ἐξ ἑνὸσ κακοῦ ἔθραυε κἀνέπιπτε, πᾶν δ’ ἐπίμπλατο ναυαγίων Κρισαῖον ἱππικῶν πέδον. γνοὺσ δ’ οὑξ Ἀθηνῶν δεινὸσ ἡνιοστρόφοσ ἔξω παρασπᾷ κἀνακωχεύει παρεὶσ κλύδων’ ἔφιππον ἐν μέσῳ κυκώμενον.

ἤλαυνε δ’ ἔσχατοσ μέν, ὑστέρασ δ’ ἔχων πώλουσ Ὀρέστησ, τῷ τέλει πίστιν φέρων· ὅπωσ δ’ ὁρᾷ μόνον νιν ἐλλελειμμένον, ὀξὺν δι’ ὤτων κέλαδον ἐνσείσασ θοαῖσ πώλοισ διώκει, κἀξισώσαντε ζυγὰ ἠλαυνέτην, τότ’ ἄλλοσ, ἄλλοθ’ ἅτεροσ κάρα προβάλλων ἱππικῶν ὀχημάτων. καὶ τοὺσ μὲν ἄλλουσ πάντασ ἀσφαλεῖσ δρόμουσ ὡρμᾶθ’ ὁ τλήμων ὀρθὸσ ἐξ ὀρθῶν δίφρων· ἔπειτα λύων ἡνίαν ἀριστερὰν κάμπτοντοσ ἵππου λανθάνει στήλην ἄκραν παίσασ· ἔθραυσε δ’ ἄξονοσ μέσασ χνόασ κἀξ ἀντύγων ὤλισθεν· ἐν δ’ ἑλίσσεται τμητοῖσ ἱμᾶσι· τοῦ δὲ πίπτοντοσ πέδῳ πῶλοι διεσπάρησαν ἐσ μέσον δρόμον. στρατὸσ δ’ ὅπωσ ὁρᾷ νιν ἐκπεπτωκότα δίφρων, ἀνωλόλυξε τὸν νεανίαν, οἷ’ ἔργα δράσασ οἱᾶ λαγχάνει κακά, φορούμενοσ πρὸσ οὖδασ, ἄλλοτ’ οὐρανῷ σκέλη προφαίνων, ἔσ τέ νιν διφρηλάται, μόλισ κατασχεθόντεσ ἱππικὸν δρόμον, ἔλυσαν αἱματηρόν, ὥστε μηδένα γνῶναι φίλων ἰδόντ’ ἂν ἄθλιον δέμασ. καί νιν πυρᾷ κέαντεσ εὐθὺσ ἐν βραχεῖ χαλκῷ μέγιστον σῶμα δειλαίασ σποδοῦ φέρουσιν ἄνδρεσ Φωκέων τεταγμένοι, ὅπωσ πατρῴασ τύμβον ἐκλάχῃ χθονόσ. τοιαῦτά σοι ταῦτ’ ἐστίν, ὡσ μὲν ἐν λόγῳ ἀλγεινά, τοῖσ δ’ ἰδοῦσιν, οἵπερ εἴδομεν, μέγιστα πάντων ὧν ὄπωπ’ ἐγὼ κακῶν. φεῦ φεῦ·

τὸ πᾶν δὴ δεσπόταισι τοῖσ πάλαι πρόρριζον, ὡσ ἐοίκεν, ἔφθαρται γένοσ. ὦ Ζεῦ, τί ταῦτα, πότερον εὐτυχῆ λέγω, ἢ δεινὰ μέν, κέρδη δέ; λυπηρῶσ δ’ ἔχει, εἰ τοῖσ ἐμαυτῆσ τὸν βίον σῴζω κακοῖσ. τί δ’ ὧδ’ ἀθυμεῖσ, ὦ γύναι, τῷ νῦν λόγῳ; δεινὸν τὸ τίκτειν ἐστίν· οὐδὲ γὰρ κακῶσ πάσχοντι μῖσοσ ὧν τέκῃ προσγίγνεται. μάτην ἄρ’ ἡμεῖσ, ὡσ ἐοίκεν, ἥκομεν. οὔτοι μάτην γε· πῶσ γὰρ ἂν μάτην λέγοισ, εἴ μοι θανόντοσ πίστ’ ἔχων τεκμήρια προσῆλθεσ, ὅστισ τῆσ ἐμῆσ ψυχῆσ γεγώσ, μαστῶν ἀποστὰσ καὶ τροφῆσ ἐμῆσ, φυγὰσ ἀπεξενοῦτο καί μ’, ἐπεὶ τῆσδε χθονὸσ ἐξῆλθεν, οὐκέτ’ εἶδεν, ἐγκαλῶν δέ μοι φόνουσ πατρῴουσ δείν’ ἐπηπείλει τελεῖν; ὥστ’ οὔτε νυκτὸσ ὕπνον οὔτ’ ἐξ ἡμέρασ ἐμὲ στεγάζειν ἡδύν, ἀλλ’ ὁ προστατῶν χρόνοσ διῆγέ μ’ αἰὲν ὡσ θανουμένην. νῦν δ’ ‐ ἡμέρᾳ γὰρ τῇδ’ ἀπήλλαγμαι φόβου πρὸσ τῆσδ’ ἐκείνου θ’· ἥδε γὰρ μείζων βλάβη ξύνοικοσ ἦν μοι, τοὐμὸν ἐκπίνουσ’ ἀεὶ ψυχῆσ ἄκρατον αἷμα ‐ νῦν δ’ ἕκηλά που τῶν τῆσδ’ ἀπειλῶν οὕνεχ’ ἡμερεύσομεν. οἴμοι τάλαινα·

νῦν γὰρ οἰμῶξαι πάρα, Ὀρέστα, τὴν σὴν ξυμφοράν, ὅθ’ ὧδ’ ἔχων πρὸσ τῆσδ’ ὑβρίζει μητρόσ. ἆρ’ ἔχει καλῶσ; οὔτοι σύ· κεῖνοσ δ’ ὡσ ἔχει καλῶσ ἔχει. ἄκουε, Νέμεσι τοῦ θανόντοσ ἀρτίωσ. ἤκουσεν ὧν δεῖ κἀπεκύρωσεν καλῶσ. ὕβριζε· νῦν γὰρ εὐτυχοῦσα τυγχάνεισ. οὔκουν Ὀρέστησ καὶ σὺ παύσετον τάδε. πεπαύμεθ’ ἡμεῖσ, οὐχ ὅπωσ σὲ παύσομεν. πολλῶν ἂν ἥκοισ, ὦ ξέν’, ἄξιοσ τυχεῖν, εἰ τήνδ’ ἔπαυσασ τῆσ πολυγλώσσου βοῆσ. οὐκοῦν ἀποστείχοιμ’ ἄν, εἰ τάδ’ εὖ κυρεῖ. ἥκιστ’· ἐπείπερ οὔτ’ ἐμοῦ κατάξι’ ἂν πράξειασ οὔτε τοῦ πορεύσαντοσ ξένου. ἀλλ’ εἴσιθ’ εἴσω· τήνδε δ’ ἔκτοθεν βοᾶν ἐά τά θ’ αὑτῆσ καὶ τὰ τῶν φίλων κακά. ἆρ’ ὑμὶν ὡσ ἀλγοῦσα κὠδυνωμένη δεινῶσ δακρῦσαι κἀπικωκῦσαι δοκεῖ τὸν υἱὸν ἡ δύστηνοσ ὧδ’ ὀλωλότα;

ἀλλ’ ἐγγελῶσα φροῦδοσ· ὦ τάλαιν’ ἐγώ. Ὀρέστα φίλταθ’, ὥσ μ’ ἀπώλεσασ θανών. ἀποσπάσασ γὰρ τῆσ ἐμῆσ οἴχει φρενὸσ αἵ μοι μόναι παρῆσαν ἐλπίδων ἔτι, σὲ πατρὸσ ἥξειν ζῶντα τιμωρόν ποτε κἀμοῦ ταλαίνησ. νῦν δὲ ποῖ με χρὴ μολεῖν; μόνη γάρ εἰμι, σοῦ τ’ ἀπεστερημένη καὶ πατρόσ. ἤδη δεῖ με δουλεύειν πάλιν ἐν τοῖσιν ἐχθίστοισιν ἀνθρώπων ἐμοὶ φονεῦσι πατρόσ. ἆρά μοι καλῶσ ἔχει; ἀλλ’ οὔ τι μὴν ἔγωγε τοῦ λοιποῦ χρόνου ξύνοικοσ, εἴσειμ’, ἀλλὰ τῇδε πρὸσ πύλῃ παρεῖσ’ ἐμαυτὴν ἄφιλοσ αὐανῶ βίον. πρὸσ ταῦτα καινέτω τισ, εἰ βαρύνεται, τῶν ἔνδον ὄντων· ὡσ χάρισ μέν, ἢν κτάνῃ, λύπη δ’, ἐὰν ζῶ· τοῦ βίου δ’ οὐδεὶσ πόθοσ.

SEARCH

MENU NAVIGATION