Sophocles, episode 8:

φεῦ φεῦ· τὸ πᾶν δὴ δεσπόταισι τοῖσ πάλαι πρόρριζον, ὡσ ἐοίκεν, ἔφθαρται γένοσ. ὦ Ζεῦ, τί ταῦτα, πότερον εὐτυχῆ λέγω, ἢ δεινὰ μέν, κέρδη δέ; λυπηρῶσ δ’ ἔχει, εἰ τοῖσ ἐμαυτῆσ τὸν βίον σῴζω κακοῖσ. τί δ’ ὧδ’ ἀθυμεῖσ, ὦ γύναι, τῷ νῦν λόγῳ; δεινὸν τὸ τίκτειν ἐστίν· οὐδὲ γὰρ κακῶσ πάσχοντι μῖσοσ ὧν τέκῃ προσγίγνεται. μάτην ἄρ’ ἡμεῖσ, ὡσ ἐοίκεν, ἥκομεν. οὔτοι μάτην γε· πῶσ γὰρ ἂν μάτην λέγοισ, εἴ μοι θανόντοσ πίστ’ ἔχων τεκμήρια προσῆλθεσ, ὅστισ τῆσ ἐμῆσ ψυχῆσ γεγώσ, μαστῶν ἀποστὰσ καὶ τροφῆσ ἐμῆσ, φυγὰσ ἀπεξενοῦτο καί μ’, ἐπεὶ τῆσδε χθονὸσ ἐξῆλθεν, οὐκέτ’ εἶδεν, ἐγκαλῶν δέ μοι φόνουσ πατρῴουσ δείν’ ἐπηπείλει τελεῖν; ὥστ’ οὔτε νυκτὸσ ὕπνον οὔτ’ ἐξ ἡμέρασ ἐμὲ στεγάζειν ἡδύν, ἀλλ’ ὁ προστατῶν χρόνοσ διῆγέ μ’ αἰὲν ὡσ θανουμένην. νῦν δ’ ‐ ἡμέρᾳ γὰρ τῇδ’ ἀπήλλαγμαι φόβου πρὸσ τῆσδ’ ἐκείνου θ’· ἥδε γὰρ μείζων βλάβη ξύνοικοσ ἦν μοι, τοὐμὸν ἐκπίνουσ’ ἀεὶ ψυχῆσ ἄκρατον αἷμα ‐ νῦν δ’ ἕκηλά που τῶν τῆσδ’ ἀπειλῶν οὕνεχ’ ἡμερεύσομεν.