Plato, Euthydemus, Protagoras, Gorgias, Meno, Εὐθύδημος 126:

εἰσὶν μέντοι, ἔφη, οἱ καλοί τε κἀγαθοὶ καὶ οἱ τἀληθῆ λέγοντεσ. ὧν σύ, ἐάν μοι πείθῃ, εὐλαβήσῃ εἶναι, ἵνα μή σε οἱ ἀγαθοὶ κακῶσ λέγωσιν. τί οὖν; ἦ δ’ ὅσ· τἀγαθὰ οὐκ εὖ, ἔφη, ἔχει, τὰ δὲ κακὰ κακῶσ; συνεχώρει. τοὺσ δὲ καλούσ τε καὶ ἀγαθοὺσ ὁμολογεῖσ λέγειν ὡσ ἔχει τὰ πράγματα; ὁμολογῶ. κακῶσ ἄρα, ἔφη, λέγουσιν, ὦ Κτήσιππε, οἱ ἀγαθοὶ τὰ κακά, εἴπερ ὡσ ἔχει λέγουσιν. ναὶ μὰ Δία, ἦ δ’ ὅσ, σφόδρα γε, τοὺσ γοῦν κακοὺσ ἀνθρώπουσ·