Pindar, Odes, nemean odes, nemean 10 ΘΕΑΙῼ ΑΡΓΕΙῼ ΠΑΛΑΙΣΤῌ

(핀다르, Odes, nemean odes, nemean 10 ΘΕΑΙῼ ΑΡΓΕΙῼ ΠΑΛΑΙΣΤῌ)

Δαναοῦ πόλιν ἀγλαοθρόνων τε πεντήκοντα κορᾶν, Χάριτεσ, Ἄργοσ Ἥρασ δῶμα θεοπρεπὲσ ὑμνεῖτε· φλέγεται δ’ ἀρεταῖσ μυρίαισ ἔργων θρασέων ἕνεκεν. μακρὰ μὲν τὰ Περσέοσ ἀμφὶ Μεδοίσασ Γοργόνοσ· πολλὰ δ’ Αἰγύπτῳ καταοίκισθεν ἄστη ταῖσ Ἐπάφου παλάμαισ· οὐδ’ Ὑπερμνήστρα παρεπλάγχθη, μονόψαφον ἐν κολεῷ κατασχοῖσα ξίφοσ.

Διομήδεα δ’ ἄμβροτον ξανθά ποτε Γλαυκῶπισ ἔθηκε θεόν·

γαῖα δ’ ἐν Θήβαισ ὑπέδεκτο κεραυνωθεῖσα Διὸσ βέλεσιν μάντιν Οἰκλείδαν, πολέμοιο νέφοσ· καὶ γυναιξὶν καλλικόμοισιν ἀριστεύει πάλαι· Ζεὺσ ἐπ’ Ἀλκμήναν Δανάαν τε μολὼν τοῦτον κατέφανε λόγον·

πατρὶ δ’ Ἀδράστοιο Λυγκεῖ τε φρενῶν καρπὸν εὐθείᾳ συνάρμοξεν δίκᾳ· θρέψε δ’ αἰχμὰν Ἀμφιτρύωνοσ.

ὁ δ’ ὄλβῳ φέρτατοσ ἵκετ’ ἐσ κείνου γενεάν, ἐπεὶ ἐν χαλκέοισ ὅπλοισ Τηλεβόασ ἔναρεν· τῷ ὄψιν ἐειδόμενοσ ἀθανάτων βασιλεὺσ αὐλὰν ἐσῆλθεν σπέρμ’ ἀδείμαντον φέρων Ἡρακλέοσ· οὗ κατ’ Ὄλυμπον ἄλοχοσ Ἥβα τελείᾳ παρὰ ματέρι βαίνοισ’ ἔστι, καλλίστα θεῶν.

βραχύ μοι στόμα πάντ’ ἀναγήσασθ’, ὅσων Ἀργεῖον ἔχει τέμενοσ μοῖραν ἐσλῶν·

ἔστι δὲ καὶ κόροσ ἀνθρώπων βαρὺσ ἀντιάσαι· ἀλλ’ ὅμωσ εὔχορδον ἔγειρε λύραν, καὶ παλαισμάτων λάβε φροντίδ’· ἀγών τοι χάλκεοσ δᾶμον ὀτρύνει ποτὶ βουθυσίαν Ἥρασ ἀέθλων τε κρίσιν· Οὐλία παῖσ ἔνθα νικάσαισ δὶσ ἔσχεν Θεαῖοσ εὐφόρων λάθαν πόνων. ἐκράτησε δὲ καί ποθ’ Ἕλλανα στρατὸν Πυθῶνι, τύχᾳ τε μολὼν καὶ τὸν Ἰσθμοῖ καὶ Νεμέᾳ στέφανον, Μοίσαισί τ’ ἔδωκ’ ἀρόσαι, τρὶσ μὲν ἐν πόντοιο πύλαισι λαχών, τρὶσ δὲ καὶ σεμνοῖσ δαπέδοισ ἐν Ἀδραστείῳ νόμῳ.

Ζεῦ πάτερ, τῶν μὰν ἔραται φρενί, σιγᾷ οἱ στόμα· πᾶν δὲ τέλοσ ἐν τὶν ἔργων·

οὐδ’, ἀμόχθῳ καρδίᾳ προσφέρων τόλμαν, παραιτεῖται χάριν· γνώτ’ ἀείδω οἷ τε καὶ ὅστισ ἁμιλλᾶται περὶ ἐσχάτων ἄθλων κορυφαῖσ·

ὕπατον δ’ ἔσχεν Πίσα Ἡρακλέοσ τεθμόν·

ἁδεῖαί γε μὲν ἀμβολάδαν ἐν τελεταῖσ δὶσ Ἀθαναίων νιν ὀμφαὶ κώμασαν· γαίᾳ δὲ καυθείσᾳ πυρὶ καρπὸσ ἐλαίασ ἔμολεν Ἥρασ τὸν εὐάνορα λαὸν ἐν ἀγγέων ἑρ́κεσιν παμποικίλοισ. ἕπεται δέ, Θεαῖε, ματρώων πολύγνωτον γένοσ ὑμετέρων εὐάγων τιμὰ Χαρίτεσσί τε καὶ <σὺν> Τυνδαρίδαισ θαμάκισ.

ἀξιωθείην κεν, ἐὼν Θρασύκλου Ἀντία τε ξύγγονοσ, Ἄργει μὴ κρύπτειν φάοσ ὀμμάτων. νικαφορίαισ γὰρ ὅσαισ Προίτοιο τόδ’ ἱπποτρόφον ἄστυ θάλησεν Κορίνθου τ’ ἐν μυχοῖσ καὶ Κλεωναίων πρὸσ ἀνδρῶν τετράκισ· Σικυωνόθε δ’ ἀργυρωθέντεσ σὺν οἰνηραῖσ φιάλαισ ἐπέβαν, ἐκ δὲ Πελλάνασ ἐπιεσσάμενοι νῶτον μαλακαῖσι κρόκαισ·

ἀλλὰ χαλκὸν μυρίον οὐ δυνατὸν ἐξελέγχειν· μακροτέρασ γὰρ ἀριθμῆσαι σχολᾶσ· καὶ Λύκαιον πὰρ Διὸσ θῆκε δρόμῳ, σὺν ποδῶν χειρῶν τε νικᾶσαι σθένει.

Κάστοροσ δ’ ἐλθόντοσ ἐπὶ ξενίαν πὰρ Παμφάη καὶ κασιγνήτου Πολυδεύκεοσ, οὐ θαῦμα σφίσιν ἐγγενὲσ ἔμμεν ἀεθληταῖσ ἀγαθοῖσιν·

ἐπεὶ εὐρυχόρου ταμίαι Σπάρτασ ἀγώνων μοῖραν Ἑρμᾷ καὶ σὺν Ἡρακλεῖ διέποντι θάλειαν, μάλα μὲν ἀνδρῶν δικαίων περικαδόμενοι. καὶ μὰν θεῶν πιστὸν γένοσ.

μεταμειβόμενοι δ’ ἐναλλὰξ ἁμέραν τὰν μὲν παρὰ πατρὶ φίλῳ Δὶ νέμονται, τὰν δ’ ὑπὸ κεύθεσι γαίασ ἐν γυάλοισ Θεράπνασ, πότμον ἀμπιπλάντεσ ὁμοῖον·

εἵλετ’ αἰῶνα φθιμένου Πολυδεύκησ Κάστοροσ ἐν πολέμῳ.

τὸν γὰρ Ἴδασ ἀμφὶ βουσίν πωσ χολωθεὶσ ἔτρωσεν χαλκέασ λόγχασ ἀκμᾷ. ἀπὸ Ταϋγέτου πεδαυγάζων ἴδεν Λυγκεὺσ δρυὸσ ἐν στελέχει ἡμένουσ.

κείνου γὰρ ἐπιχθονίων πάντων γένετ’ ὀξύτατον ὄμμα. λαιψηροῖσ δὲ πόδεσσιν ἄφαρ ἐξικέσθαν, καὶ μέγα ἔργον ἐμήσαντ’ ὠκέωσ, καὶ πάθον δεινὸν παλάμαισ Ἀφαρητίδαι Διόσ. αὐτίκα γὰρ ἦλθε Λήδασ παῖσ διώκων· τοὶ δ’ ἔναντα στάθεν τύμβῳ σχεδὸν πατρωί̈ῳ·

ἔνθεν ἁρπάξαντεσ ἄγαλμ’ Αἴ̈δα, ξεστὸν πέτρον, ἔμβαλον στέρνῳ Πολυδεύκεοσ·

ἀλλ’ οὔ νιν φλάσαν, οὐδ’ ἀνέχασσαν· ἐφορμαθεὶσ δ’ ἄρ’ ἄκοντι θοῷ ἤλασε Λυγκέοσ ἐν πλευραῖσι χαλκόν.

Ζεὺσ δ’ ἐπ’ Ἴδᾳ πυρφόρον πλᾶξε ψολόεντα κεραυνόν· ἅμα δ’ ἐκαίοντ’ ἔρημοι. χαλεπὰ δ’ ἔρισ ἀνθρώποισ ὁμιλεῖν κρεσσόνων. ταχέωσ δ’ ἐπ’ ἀδελφεοῦ βίαν πάλιν χώρησεν ὁ Τυνδαρίδασ, καί νιν οὔπω τεθναότ’, ἄσθματι δὲ φρίσσοντα πνοὰσ ἔκιχεν.

θερμὰ δὴ τέγγων δάκρυα στοναχαῖσ ὄρθιον φώνασε·

"πάτερ Κρονίων, τίσ δὴ λύσισ ἔσσεται πενθέων; καὶ ἐμοὶ θάνατον σὺν τῷδ’ ἐπίτειλον, ἄναξ. οἴχεται τιμὰ φίλων τατωμένῳ φωτί· παῦροι δ’ ἐν πόνῳ πιστοὶ βροτῶν καμάτου μεταλαμβάνειν. " ὣσ ἔννεπε·

Ζεὺσ δ’ ἀντίοσ ἤλυθέ οἱ καὶ τόδ’ ἐξαύδασ’ ἔποσ· "ἐσσί μοι υἱόσ·

τόνδε δ’ ἔπειτα πόσισ σπέρμα θνατὸν ματρὶ τεᾷ πελάσαισ στάξεν ἡρ́ωσ. ἀλλ’ ἄγε τῶνδέ τοι ἔμπαν αἱρ́εσιν παρδίδωμ’· εἰ μὲν θάνατόν τε φυγὼν καὶ γῆρασ ἀπεχθόμενον αὐτὸσ Οὔλυμπον θέλεισ <ναίειν ἐμοὶ> σύν τ’ Ἀθαναίᾳ κελαινεγχεῖ τ’ Ἄρει, ἔστι τοι τούτων λάχοσ· εἰ δὲ κασιγνήτου πέρι μάρνασαι, πάντων δὲ νοεῖσ ἀποδάσσασθαι ἴσον, ἥμισυ μέν κε πνέοισ γαίασ ὑπένερθεν ἐών, ἥμισυ δ’ οὐρανοῦ ἐν χρυσέοισ δόμοισιν.

" ὣσ ἄρ’ αὐδάσαντοσ οὐ γνώμᾳ διπλόαν θέτο βουλάν. ἀνὰ δ’ ἔλυσεν μὲν ὀφθαλμόν, ἔπειτα δὲ φωνὰν χαλκομίτρα Κάστοροσ.

SEARCH

MENU NAVIGATION