Pausanias, Description of Greece, Λακωνικά, chapter 12

(파우사니아스, Description of Greece, Λακωνικά, chapter 12)

ἰόντι δὲ ἐκ τῆσ ἀγορᾶσ κατὰ τὴν ὁδὸν ἣν Ἀφεταί̈δα ὀνομάζουσι, τὰ καλούμενα Βοώνητά ἐστι· καί με ὁ λόγοσ ἀπαιτεῖ πρότερα εἰπεῖν τὰ ἐσ τὴν ἐπίκλησιν τῆσ ὁδοῦ. τοῖσ μνηστῆρσιν Ἰκάριον τῆσ Πηνελόπησ φασὶν ἀγῶνα προθεῖναι δρόμου· καὶ ὅτι μὲν Ὀδυσσεὺσ ἐκράτει, δῆλά ἐστιν, ἀφεθῆναι δὲ αὐτοὺσ λέγουσιν ἐσ τὸν δρόμον διὰ τῆσ ὁδοῦ τῆσ Ἀφεταί̈δοσ. δοκεῖν δ’ ἐμοὶ δρόμου Ἰκάριοσ τὸ ἀγώνισμα ἐποίησε μιμούμενοσ Δαναόν.

Δαναῷ γὰρ τοῦτο ἐπὶ ταῖσ θυγατράσιν εὑρέθη, καὶ ὡσ γυναῖκα οὐδεὶσ ἤθελεν ἐξ αὐτῶν διὰ τὸ μίασμα ἀγαγέσθαι, διέπεμπε δὴ ὁ Δαναὸσ ἕδνων ἄνευ δώσειν ᾗ ἂν ἕκαστοσ κατὰ κάλλοσ ἀρέσκηται· ἀφικομένοισ δὲ ἀνδράσιν οὐ πολλοῖσ ἀγῶνα δρόμου κατέστησε, καὶ πρώτῳ τε ἐλθόντι ἐγένετο ἑλέσθαι πρώτῳ τῶν ἄλλων καὶ μετ’ ἐκεῖνον τῷ δευτέρῳ καὶ ἤδη κατὰ τὰ αὐτὰ ἄχρι τοῦ τελευταίου· τὰσ δὲ ὑπολειφθείσασ μένειν ἔφοδον ἄλλην μνηστήρων ἔδει καὶ ἀγῶνα ἄλλον δρόμου.

Λακεδαιμονίοισ δὲ κατὰ τὴν ὁδὸν ταύτην ἐστίν, ὡσ ἤδη λέλεκταί μοι, τὰ ὀνομαζόμενα Βοώνητα, Πολυδώρου ποτὲ οἰκία τοῦ βασιλέωσ·

ἀποθανόντοσ δὲ παρὰ τοῦ Πολυδώρου τῆσ γυναικὸσ ἐπρίαντο ἀντιδόντεσ βοῦσ. ἀργύρου γὰρ οὐκ ἦν πω τότε οὐδὲ χρυσοῦ νόμισμα, κατὰ τρόπον δὲ ἔτι τὸν ἀρχαῖον ἀντεδίδοσαν βοῦσ καὶ ἀνδράποδα καὶ ἀργὸν τὸν ἄργυρον καὶ χρυσόν· οἱ δὲ ἐσ τὴν Ἰνδικὴν ἐσπλέοντεσ φορτίων φασὶν Ἑλληνικῶν τοὺσ Ἰνδοὺσ ἀγώγιμα ἄλλα ἀνταλλάσσεσθαι, νόμισμα δὲ οὐκ ἐπίστασθαι, καὶ ταῦτα χρυσοῦ τε ἀφθόνου καὶ χαλκοῦ παρόντοσ σφίσι.

τοῦ δὲ τῶν Βιδιαίων ἀρχείου πέραν ἐστὶν Ἀθηνᾶσ ἱερόν·

Ὀδυσσεὺσ δὲ ἱδρύσασθαι τὸ ἄγαλμα λέγεται καὶ ὀνομάσαι Κελεύθειαν, τοὺσ Πηνελόπησ μνηστῆρασ τῷ δρόμῳ νικήσασ. ἱδρύσατο δὲ τῆσ Κελευθείασ ἱερὰ ἀριθμῷ τρία διεστηκότα ἀπ’ ἀλλήλων. προϊόντων δὲ κατὰ τὴν Ἀφεταί̈δα ἡρῷά ἐστιν Ιὄπόσ τε κατὰ Λέλεγα ἢ Μύλητα γενέσθαι δοκοῦντοσ καὶ Ἀμφιαράου τοῦ Οἰκλέουσ·

τοῦτο δὲ <τοὺσ> Τυνδάρεω παῖδασ νομίζουσιν ἅτε ἀνεψιῷ τῷ Ἀμφιαράῳ ποιῆσαι· καὶ αὐτοῦ Λέλεγόσ ἐστιν ἡρῷον, τούτων δὲ οὐ πόρρω τέμενοσ Ποσειδῶνοσ Ταιναρίου ‐ Ταινάριον δὲ ἐπονομάζουσιν ‐ οὐ μακρὰν δὲ Ἀθηνᾶσ ἄγαλμα, ὃ τοὺσ ἐσ Ἰταλίαν τε καὶ Τάραντα ἀποικισθέντασ ἀναθεῖναι λέγουσι. τὸ δὲ χωρίον, ὃ καλοῦσιν Ἑλλήνιον, ἐστὶν εἰρημένον ὡσ οἱ τῶν Ἑλλήνων Ξέρξην διαβαίνοντα ἐσ τὴν Εὐρώπην παρεσκευάζοντο ἀμυνούμενοι, κατὰ τοῦτο τὸ χωρίον βουλευσάμενοι τρόπον ὅντινα ἀνθέξουσιν.

ὁ δὲ ἕτεροσ τῶν λόγων τοὺσ Μενελάου χάριτι στρατεύσαντασ ἐπὶ Ἴλιον βουλεύσασθαί φησιν ἐνταῦθα ὅπωσ ἀναπλεῦσαί τε ἐσ Τροίαν καὶ δίκασ δυνήσονται παρὰ Ἀλεξάνδρου λαβεῖν τῆσ Ἑλένησ ἁρπαγῆσ.

τοῦ δὲ Ἑλληνίου πλησίον Ταλθυβίου μνῆμα ἀποφαίνουσι·

δεικνύουσι δὲ καὶ Ἀχαιῶν Αἰγιεῖσ ἐπὶ τῆσ ἀγορᾶσ, Ταλθυβίου καὶ οὗτοι φάμενοι μνῆμα εἶναι. Ταλθυβίου δὲ τούτου μήνιμα ἐπὶ τῷ φόνῳ τῶν κηρύκων, οἳ παρὰ βασιλέωσ Δαρείου γῆν τε καὶ ὕδωρ αἰτήσοντεσ ἐσ τὴν Ἑλλάδα ἐπέμφθησαν, Λακεδαιμονίοισ μὲν ἐπεσήμαινεν ἐσ τὸ δημόσιον, ἐν Ἀθήναισ δὲ ἰδίᾳ τε καὶ ἐσ ἑνὸσ οἶκον ἀνδρὸσ κατέσκηψε Μιλτιάδου τοῦ Κίμωνοσ· ἐγεγόνει δὲ καὶ τῶν κηρύκων τοῖσ ἐλθοῦσιν ἐσ τὴν Ἀττικὴν ὁ Μιλτιάδησ ἀποθανεῖν αἴτιοσ ὑπὸ Ἀθηναίων. Λακεδαιμονίοισ δὲ ἔστι μὲν Ἀπόλλωνοσ Ἀκρίτα βωμόσ, ἔστι δ’ ἐπονομαζόμενον Γάσηπτον ἱερὸν Γῆσ·

Ἀπόλλων δὲ ὑπὲρ αὐτὸ ἵδρυται Μαλεάτησ. ἐπὶ δὲ τῷ πέρατι <τῆσ> Ἀφεταί̈δοσ, ἐγγύτατα ἤδη τοῦ τείχουσ, Δικτύννησ ἐστὶν ἱερὸν καὶ βασίλειοι τάφοι τῶν καλουμένων Εὐρυπωντιδῶν· παρὰ δὲ τὸ Ἑλλήνιον Ἀρσινόησ ἱερόν, Λευκίππου τε θυγατρὸσ καὶ γυναικῶν τῶν Πολυδεύκουσ καὶ Κάστοροσ ἀδελφῆσ. προελθοῦσιν ὀλίγον πεποίηται μνῆμα τοῖσ ἐξ Ἤλιδοσ μάντεσι, καλουμένοισ δὲ Ιἀμίδαισ.

καὶ Μάρωνόσ ἐστιν ἱερὸν καὶ Ἀλφειοῦ·

Λακεδαιμονίων δὲ τῶν ἐσ Θερμοπύλασ στρατευσαμένων λόγου μάλιστα ἀξίωσ μαχέσασθαι μετά γε αὐτὸν δοκοῦσι Λεωνίδαν. τοῦ δὲ Τροπαίου Διὸσ τὸ ἱερὸν ἐποίησαν οἱ Δωριεῖσ πολέμῳ τούσ τε ἄλλουσ Ἀχαιούσ, οἳ γῆν τὴν Λακωνικὴν τηνικαῦτα εἶχον, καὶ τοὺσ Ἀμυκλαιεῖσ κρατήσαντεσ. τὸ δὲ ἱερὸν τῆσ Μεγάλησ μητρὸσ τιμᾶται περισσῶσ δή τι. μετὰ δὲ αὐτὸ ἡρῷα Ἱππολύτου τέ ἐστι τοῦ Θησέωσ καὶ Αὐλῶνοσ Ἀρκάδοσ, υἱοῦ δὲ Τλησιμένουσ· Τλησιμένη<ν> δὲ Παρθενοπαίου τοῦ Μελανίωνοσ ἀδελφόν, οἱ δὲ παῖδα εἶναι λέγουσιν. ἑτέρα δὲ ἐκ τῆσ ἀγορᾶσ ἐστιν ἔξοδοσ, καθ’ ἣν πεποίηταί σφισιν ἡ καλουμένη Σκιάσ, ἔνθα καὶ νῦν ἔτι ἐκκλησιάζουσι.

ταύτην τὴν Σκιάδα Θεοδώρου τοῦ Σαμίου φασὶν εἶναι ποίημα, ὃσ πρῶτοσ διαχέαι σίδηρον εὑρ͂ε καὶ ἀγάλματα ἀπ’ αὐτοῦ πλάσαι. ἐνταῦθα ἐκρέμασαν οἱ Λακεδαιμόνιοι τὴν Τιμοθέου τοῦ Μιλησίου κιθάραν, καταγνόντεσ ὅτι χορδαῖσ ἑπτὰ ταῖσ ἀρχαίαισ ἐφεῦρεν ἐν τῇ κιθαρῳδίᾳ τέσσαρασ χορδάσ. πρὸσ δὲ τῇ Σκιάδι οἰκοδόμημά ἐστι περιφερέσ, ἐν δὲ αὐτῷ Διὸσ καὶ Ἀφροδίτησ ἀγάλματα ἐπίκλησιν Ὀλυμπίων·

τοῦτο Ἐπιμενίδην κατασκευάσαι λέγουσιν, οὐχ ὁμολογοῦντεσ τὰ ἐσ αὐτὸν Ἀργείοισ, ὅπου μηδὲ πολεμῆσαί φασι πρὸσ Κνωσσίουσ.

SEARCH

MENU NAVIGATION