Dio, Chrysostom, Orationes, ἐν ΚΕΛΑΙΝΑΙΣ τῆσ ΦΡΥΓΙΑΣ.

(디오, 크리소토모스, 연설, ἐν ΚΕΛΑΙΝΑΙΣ τῆσ ΦΡΥΓΙΑΣ.)

οὐκ ἐπιδειξόμενοσ ὑμῖν, ὦ ἄνδρεσ, παρῆλθον οὐδὲ ἀργυρίου παρ’ ὑμῶν δεόμενοσ οὐδ’ ἔπαινον προσδεχόμενοσ. ἐπίσταμαι γὰρ οὔτε αὐτὸσ ἱκανῶσ παρεσκευασμένοσ, ὥστε ὑμῖν ἀρέσαι λέγων, οὔτε ὑμᾶσ οὕτωσ ἔχοντασ, ὥστε προσδεῖσθαι τῶν ἐμῶν λόγων. πλεῖστον δὲ τὸ μεταξὺ τῆσ ὑμετέρασ βουλήσεωσ καὶ τῆσ ἐμῆσ δυνάμεωσ. ἐγὼ μὲν γὰρ ἁπλῶσ πέφυκα καὶ φαύλωσ διαλέγεσθαι καὶ οὐδενὸσ ἄμεινον τῶν τυχόντων· ὑμεῖσ δὲ θαυμαστῶσ καὶ περιττῶσ ἐπιθυμεῖτε ἀκούειν καὶ μόνων ἀνέχεσθε τῶν πάνυ δεινῶν. οὐ δὴ τούτου χάριν προῆλθον, ἵνα με θαυμάσητε·

οὐ γὰρ ἔστιν ὅπωσ ἂν ἐγὼ θαυμασθείην ὑφ’ ὑμῶν, οὐδὲ ἂν ἀληθέστερα λέγω τῶν Σιβύλλησ ἢ Βάκιδοσ· ἀλλὰ ἵνα μηδεὶσ ὑποβλέπῃ με μηδὲ πυνθάνηται παρ’ ἑτέρων ὅστισ εἰμὶ καὶ ὁπόθεν ἔλθοιμι. νῦν γὰρ ἴσωσ ὑπονοοῦσιν εἶναί με τῶν σοφῶν ἀνθρώπων καὶ πάντα εἰδότων, γελοίῳ καὶ ἀτόπῳ τεκμηρίῳ χρώμενοι, τῷ κομᾶν. εἰ γὰρ τοῦτο αἴτιον ὑπῆρχεν ἀρετῆσ καὶ σωφροσύνησ, οὐδεμιᾶσ ἂν ἐδεῖτο μεγάλησ οὐδὲ χαλεπῆσ δυνάμεωσ τὰ τῶν ἀνθρώπων. ἀλλ’ ἐγὼ δέδοικα μὴ οὐδὲν ᾖ τοῖσ ἀνοήτοισ ὄφελοσ τοῦ κομᾶν, οὐδ’ ἂν τὴν καρδίαν αὐτὴν γένωνται δασεῖσ, καθάπερ Ἀριστομένη τὸν Μεσσήνιόν φασιν, ὃσ πλεῖστα Λακεδαιμονίοισ πράγματα παρέσχε, καὶ πολλάκισ ἁλοὺσ ἀπέδρα , τοῦτον, ἐπεὶ δή ποτε ἀπέθανεν, οὕτωσ ἔχοντα εὑρεθῆναι.

φημὶ τοίνυν οὐδὲν ὄφελοσ εἶναι τοῖσ γυμνῆσι τούτοισ, , πρόσ γε τὸ δίκαιον καὶ σωφροσύνην ἀληθῆ καὶ φρόνησιν, οὐδ’ ἂν ἔτι μᾶλλον ἀποδύσωνται καὶ γυμνοὶ περιτρέχωσι τοῦ χειμῶνοσ ἢ τὴν Μήδωνκαὶ Ἀράβων στολὴν λάβωσιν, ὥσπερ οὐδὲ αὐλεῖν ἱκανοὶ ἔσονται τὰ τῶν αὐλητῶν ἐνδεδυκότεσ.

οὐδὲ γὰρ τοὺσ ὄνουσ ἵππουσ γενέσθαι δυνατόν, οὐδ’ ἂν ἔτι πλέον τὰσ ῥῖνασ ἀνατμηθῶσιν, οὐδ’ ἂν τὰσ γνάθουσ τρήσαντεσ αὐτῶν ψάλιον ἐμβάλωσιν, οὐδὲ ἂν ἀφέλῃ τισ τὰ σάγματα· τἄλλα ποιήσουσι τὰ πρέποντα αὐτοῖσ.

ὥστε μηδεὶσ ἕνεκα τοῦ σχήματοσ νομισάτω διαφέρειν με μηδενὸσ μηδὲ τούτῳ πεποιθότα λέγειν, ἀλλὰ τοὐναντίον ὁρᾶν, ἂν μὲν ἡσυχίαν ἄγω καθάπαξ καὶ διαλέγωμαι μηδενί, πολλῷ μᾶλλον ὑπονοεῖν τοὺσ ἀνθρώπουσ, ὡσ ἂν οἶμαι σεμνυνόμενον, ὡσ σπουδαῖον κρύπτοντα ‐ πολλοὶ γὰρ δὴδἰ αὐτὸ τοῦτο ἐθαυμάσθησαν, τὸ σιγᾶν ‐ ἐὰν δὲ ἐν τῷ μέσῳ καταστὰσ μηδενὸσ ἄμεινον λέγων φαίνωμαι τῶν καπήλων καὶ τῶν ὀρεοκόμων, οὐκ ἐνοχλήσειν, σαφῶσ αὐτοὺσ ἑωρακότασ ὁποῖόσ εἰμι. σχεδὸν δὲ τοῦτο καὶ ἐπ’ ἄλλων ἰδεῖν ἔστι γιγνόμενον·

οἱο͂ν ἐπειδάν τινεσ ὑπονοήσωσιν ἔχειν τινὰ τοῦτο αὐτό, ὃ τυγχάνουσι ζητοῦντεσ,προσίασι καὶ ἀνερευνῶσιν· ἐὰν οὖν περιστέλλῃ καὶ μὴ ἐθέλῃ δεικνύειν, ἔτι μᾶλλον ὑπονοοῦσιν· ἐὰν δὲ παραχρῆμα ἀποκαλύψῃ καὶ γένηται φανερὸσ οὐκ ἔχων οὐδέν, ἀπίασι, διημαρτηκέναι νομίσαντεσ. πολὺ δὴ κρεῖττον τοῖσ οὐ δεομένοισ δόξησ ἀποκαλύπτεσθαι πρὸσ τοὺσ πολλοὺσ καὶ φανερὸν τῷ λόγῳ ποιεῖναὑτὸν τοῖσ δυναμένοισ ξυνεῖναι ἄνθρωπον ὁποῖόσ ἐστιν. οἶμαι γὰρ αὐτοὺσ καταφρονήσειν σαφῶσ καὶ οὐ ξυνήσειν ἀλλήλων ἡμᾶσ, οὔτε ἐμὲ τῶν ἀκουόντων οὔτε ἐκείνουσ τοῦ λέγοντοσ. τούτου δὲ αἴτιον ἔγωγε θείην ἂν ἐμαυτὸν μᾶλλον ἢ ὑμᾶσ.

μία μὲν οὖν αὕτη πρόφασισ τοῦ προελθεῖν. ἑτέρα δὲ τὸ φοβεῖσθαι μὴ διαφθαρῶ αὐτὸσ διὰ τὴν ὑμετέραν ὑποψίαν καὶ τῷ ὄντι νομίσω προσεῖναι σπουδαῖόν τι ἐμαυτῷ.

μεγάλησ γὰρ διανοίασ καὶ δυνάμεωσ ἐοίκε δεῖν, ὅταν θαυμάσωσιν ἕνα πολλοὶ καὶ διαφέρειν ἡγῶνται τῶν ἄλλων, εἰ μέλλει σωφρονεῖν οὗτοσ ὁ ἀνὴρ καὶ μηδὲν ἀνόητον πάσχειν μηδὲ ἐπαίρεσθαι τοῖσ τῶν πολλῶν λόγοισ, ὥσπερ πτεροῖσ· καθάπερ τὸν Ἀχιλλέα πεποίηκεν Ὅμηροσ διὰ τὴν ἀλαζονείαν ὑπὸ τῶν ὅπλων ἐπαιρόμενον καὶ φερόμενον· τῷ δ’ αὖτε πτερὰ γίνετ’, ἀείρε δὲ ποιμένα λαῶν.

ἡλίκη δέ ἐστιν ἡ τῶν πολλῶν δύναμισ τοῦ πείθειν ὅ, τι ἂν αὐτοὶ θέλωσιν, οὐχ ἥκιστα ἀπὸ τῶν παίδων μάθοι τισ ἄν, ὅταν ἀνθρώπῳ σωφρονοῦντι παιδάρια ἀκολουθῇ, φάσκοντα μαίνεσθαι. τὸ μὲν γὰρ πρῶτον ἄπεισιν ἀγανακτῶν καθ’ αὑτόν, ἔπειτα προσκρούων ἀεὶ καὶ λοιδορούμενοσ ἑκάστῳ καὶ διώκων αὐτὸ τοῦτο ἔπαθεν, ἐξέστη τελευτῶν, καὶ τὴν φήμην ὑπέλαβε θεὸν εἶναι, οὐ μόνον τὴν τῶν ἀνδρῶν, ἀλλὰ καὶ τὴν τῶν παίδων. δοκεῖ δέ μοι καὶ τὸ τῶν σοφιστῶν γένοσ ἐντεῦθεν αὔξεσθαί ποθεν.

ἐπειδὰν πολλοὶ νεανίσκοι σχολὴν ἄγοντεσ ἕνα θαυμάζωσι πηδῶντεσ, καθάπερ αἱ Βάκχαι περὶ τὸν Διόνυσον, πᾶσα ἀνάγκη τοῦτον τὸν ἄνθρωπον οὐ πολλῷ τινι χρόνῳ δόξαι τι λέγειν. σχεδὸν γὰρ ὥσπερ οἱ γονεῖσ διαλέγεσθαι τὰ παιδία διδάσκουσιν, ἐπὶ παντὶ χαίροντεσ ὅ, τι ἂν εἴπωσιν· οὐκοῦν ἐκ τούτων θαρρεῖ καὶ μᾶλλο πρόεισι καὶ σαφέστερον ἀεὶ διαλέγεται καὶ τέλοσ ἐξέμαθε τὴν φωνὴν τῶν ξυνόντων, ἐάν τε Ἕλληνεσ ὦσιν ἐάν τε βάρβαροι· καὶ τοὺσ σοφιστὰσ ἀνάγκη τὴν διάνοιαν τῶν ἀκροατῶν ἀναλαβεῖν, τοιαῦτα καὶ λέγοντασ καὶ διανοουμένουσ ὁποῖοί ποτ’ ἂν οὗτοι τυγχάνωσιν ὄντεσ. εἰσὶ δὲ οἱ πλείουσ ἐπιεικῶσ ἠλίθιοι καὶ δυστυχεῖσ.

οὗτοσ μὲν οὖν ἴσωσ οὐ μέγασ κίνδυνοσ, εἴ τισ αὑτῷ καὶ ἑτέροισ δοκεῖ δεινὸσ εἶναι καὶ περιάξει πλῆθοσ ἀνθρώπων ἀνοήτων· ὥσπερ τὸν Ὀρφέα φασὶ τὰσ δρῦσ καὶ τὰσ πέτρασ καὶ τοὺσ λίθουσ· τὸ δ’ αὐτὸν ἀνόητον ὄντα καὶ δειλὸν καὶ ἀκόλαστον καὶ μηδὲν διαφέροντα τῶν βοσκημάτων ἀρετῆσ τι νομίσαι προσήκειν αὑτῷ καὶ καλοκἀγαθίασ, τοῦτο δὴ παντελῶσ δεινὸν καὶ τῆσ χαλεπωτάτησ πασῶνἀνοίασ καὶ μανίασ. ἀλλ’ ὅταν φήμη καταλαμβάνῃ τινὰ καὶ τοιοῦτοσ ἄρξηται λόγοσ ὑποτύφεσθαι, δεῖ περιρρηξάμενον ἐκπηδᾶν γυμνὸν εἰσ τὰσ ὁδούσ, ἐπιδεικνύντα πᾶσιν ὅτι μηδενόσ ἐστι βελτίων. ἐὰν δὲ ἐπακολουθῇ τισ φάσκων εἶναι μαθητήσ, ἀπελαύνειν παίοντα καὶ βάλλοντα ταῖσ βώλοισ καὶ τοῖσ λίθοισ, ὡσ ἀνόητονἢ πονηρόν.

λέγω δὲ οὐ πρὸσ ἅπαντασ ‐ εἰσὶ γὰρ οἱ καλῶσ καὶ συμφερόντωσ τὸ πρᾶγμα πράττοντεσ, οἷσ ἔδει σπένδειν καὶ θυμιᾶν ‐ ἀλλ’ οὓσ σοφοὺσ ὑμῖν ἀποδεικνύουσι τρεῖσ ἢ τέτταρεσ κομῆται, καθάπερ τοὺσ ἱερέασ τῶν παρ’ ὑμῖν· τοὺσ μακαρίουσ λέγω, τοὺσ ἁπάντων ἄρχοντασ τῶν ἱερέων, τοὺσ ἐπωνύμουσ τῶν δύοἠπείρων τῆσ ἑτέρασ ὅλησ. ταῦτα γάρ ἐστι τὰ ποιοῦντα καὶ τούτουσ εὐδαίμονασ, στέφανοσ καὶ πορφύρα καὶ παιδάρια κομῶντα λιβανωτὸν φέροντα. ταῦτα μὲν οὖν ὅπωσ ποτὲ ἔχει, λελέχθω. τὸ δὲ κομᾶν οὐ χρὴ πάντωσ ὑπολαμβάνειν ὡσ ἀρετῆσ σημεῖον.

πολλοὶ γὰρ δὴ διὰ θεόν τινα κομῶσιν ἄνθρωποι· καὶ γεωργοὶκομῆται, μηδὲ τοὔνομα ἀκούσαντέσ ποτε τὸ φιλοσοφίασ, καὶ νὴ Δία οἱ πλείουσ τῶν βαρβάρων, οἱ μὲν σκέπησ ἕνεκεν, οἱ δὲ καὶ πρέπειν αὑτοῖσ νομίζοντεσ. τούτων δ’ οὐκ ἔστιν ἐπίφθονοσ οὐδεὶσ οὐδὲ καταγέλαστοσ. ἴσωσ γὰρ ὀρθῶσ αὐτὸ πράττουσιν·

ἐπεὶ καὶ τοὺσ λαγὼσ ὁρᾶτε τοὺσ πάνυ ἀσθενεῖσ ὑπὸ τῆσ δασύτητοσσῳζομένουσ, καὶ τῶν ὀρνέων τοῖσ ἀσθενεστάτοισ ἐξαρκεῖ τὰ πτερὰ εἴργειν τὸν ἄνεμον καὶ τὸ ὕδωρ, διότι ἐξ αὐτῶν πέφυκεν. ἡμεῖσ δὲ τὴν μὴν κόμην ἀφαιροῦμεν, ὥσπερ οἱ νομεῖσ τῶν ἵππων, ἃσ ἂν ἐθέλωσι παραβαλεῖν τοῖσ ὄνοισ, καὶ τὰ γένεια ἀποκείρομεν, τὰσ δὲ κεφαλὰσ σκέπομεν.

σισύρασ καὶ πίλουσ καὶ τοιαῦθ’ ἕτερα ξυρράπτοντεσ. καί ποῖοσ ἂν γένοιτο πῖλοσ Ἀρκαδικὸσ ἢ Λακωνικὸσ μᾶλλον ἁρμόττων τῆσ αὑτοῦ κόμησ ἑκάστῳ; καὶ τί δεῖ, φησί, τοσούτων ὄντων σκεπασμάτων; οὐδὲν τοῖσ γε πλουσίοισ· ἐκείνοισ μὲν οὐδὲ χειρῶν οὐδὲ ποδῶν. ἐγὼ δὲ ὁρῶ καὶ ταύτην τὴν πόλιν οὐδεμιᾶσ ἐνδεεστέραν τῶν πρώτων, καὶ ξυνήδομαι καὶ ἀγαπῶ.

τῆσ γὰρ ἠπείρου τὸ καρτερώτατον νέμεσθε καὶ πιότατον, πεδίων δὲ καὶ ὀρῶν μεταξὺ καλλίστων ἵδρυσθε, καὶ πηγὰσ ἀφθονωτάτασ ἔχετε καὶ χώραν εὐκαρποτάτην ξύμπαντα μυρία φέρουσαν, πυρούσ τε ζειάσ τ’ ἠδ’ εὐρυφυὲσ κρῖ λευκόν, καὶ πολλὰσ μὲν ἀγέλασ, πολλὰσ δὲ ποίμνασ ποιμαίνετε καὶ βουκολεῖτε. τῶν τε ποταμῶν οἱ μέγιστοι καὶ πολυωφελέστατοι τὴν ἀρχὴν ἐνθένδε ἔχουσιν, ὅ τε Μαρσύασ οὗτοσ, διὰ μέσησ τῆσ πόλεωσ ὑμῶν ῥέων, ὅ τε Ὀργᾶσ, ὅ τε Μαίανδροσ, πολὺ πάντων ποταμῶν θειότατοσ καὶ σοφώτατοσ, ὃσ ἑλίττων μυρίασ καμπὰσ σχεδόν τι τὴν ἀρίστην τῆσ Ἀσίασ ἔπεισιν. τῆσ τε Φρυγίασ προκάθησθε καὶ Λυδίασ, ἔτι δὲ Καρίασ, ἄλλα τε ἔθνη περιοικεῖ πολυανδρότατα, Καππάδοκέσ τε καὶ Πάμφυλοι καὶ Πισίδαι, καὶ τούτοισ ἅπασιν ἀγορὰν ὑμεῖσ καὶ ξύνοδον παρέχεσθε τὴν αὑτῶν πόλιν.

καὶ τοῦτο μὲν πολλὰσ τῶν ἀνωνύμων πόλεων, τοῦτο δὲ πολλὰσ εὐδαίμονασ κώμασ ὑπηκόουσ ἔχετε. σημεῖον δὲ μέγιστον τῆσ δυνάμεωσ ὑμῶν τὸ πλῆθοσ τῶν φόρων. ὡσ γὰρ οἶμαι τῶν ὑποζυγίων κράτιστα δοκεῖ τὰ πλεῖστον ἕλκοντα, οὕτω καὶ τῶν πόλεων εἰκὸσ ἀρίστασ εἶναι τὰσ πλεῖστον ἀργύριον ὑποτελούσασ. πρὸσ δὲ τούτοισ αἱ δίκαι παρ’ ἔτοσ ἄγονται παρ’ ὑμῖν καὶ ξυνάγεται πλῆθοσ ἀνθρώπων ἄπειρον δικαζομένων, δικαζόντων, ῥητόρων, ἡγεμόνων, ὑπηρετῶν, οἰκετῶν, μαστροπῶν, ὀρεοκόμων, καπήλων, ἑταιρῶν τε καὶ βαναύσων·

ὥστε τά τε ὤνια τοὺσ ἔχοντασ πλείστησ ἀποδίδοσθαι τιμῆσ καὶ μηδὲν ἀργὸν εἶναι τῆσ πόλεωσ, μήτε τὰ ζεύγη μήτε τὰσ οἰκίασ μήτε τὰσ γυναῖκασ.

τοῦτο δὲ οὐ σμικρόν ἐστι πρὸσ εὐδαιμονίαν. ὅπου γὰρ ἂν πλεῖστοσ ὄχλοσ ἀνθρώπων ξυνίῃ, πλεῖστονἀργύριον ἐξ ἀνάγκησ ἐκεῖ γίγνεται, καὶ τὸν τόπον εἰκὸσ εὐθηνεῖν·

ὥσπερ οἶμαί φασι τὴν χώραν, οὗ ἂν πρόβατα πλεῖστα αὐλισθῇ, κρατίστην γίγνεσθαι τοῖσ γεωργοῖσ διὰ τὴν κόπρον, καὶ πολλοὶ δέονται τῶν ποιμένων παρ’ αὐτοῖσ αὐλίζειν τὰ πρόβατα. τοιγαροῦν μέγιστον νομίζεται πρὸσ ἰσχὺν πόλεωσ τὸ τῶν δικῶνκαὶ πάντεσ ἐσπουδάκασιν ὑπὲρ οὐδενὸσ οὕτω.

μέτεστι δὲ αὐτοῦ ταῖσ πρώταισ πόλεσιν ἐν μέρει παρ’ ἔτοσ. φασὶ δὲ νῦν ἔσεσθαι διὰ πλείονοσ χρόνου. τοὺσ γὰρ ἀνθρώπουσ οὐχ ὑπομένειν ξυνεχῶσ ἐλαύνεσθαι πανταχοῦ. καὶ μὴν τῶν ἱερῶν τῆσ Ἀσίασ μέτεστιν ὑμῖν τῆσ τε δαπάνησ τοσοῦτον ὅσον ἐκείναισ ταῖσ πόλεσιν,ἐν αἷσ ἐστι τὰ ἱερά. οὔκουν ἔγωγε ταύτησ εὐποτμοτέραν ἐπίσταμαι πόλιν οὐδὲ ἀνθρώπουσ ἄμεινον ζῶντασ, χωρὶσ Ἰνδῶν. ἐκεῖ γάρ, ὥσ φασι, ποταμοὶ ῥέουσιν οὐχ ὥσπερ παρ’ ὑμῖν ὕδατοσ, ἀλλ’ ὁ μὲν γάλακτοσ, ὁ δὲ οἴνου διαυγοῦσ, ἄλλοσ δὲ μέλιτοσ, ἄλλοσ δὲ ἐλαίου.

ῥέουσι δ’ ἐγγύθεν ἐκ λόφων, ὥσπερ ἐκ μαστῶντῆσ γῆσ. πάντα δὲ ταῦτα τῶν παρ’ ἡμῖν ἄπειρον διαφέρει πρόσ τε ἡδονὴν καὶ δύναμιν. τὰ μὲν γὰρ ἐνθάδε γλίσχρωσ καὶ μόλισ ἀπὸ ζῴων τινῶν καὶ φυτῶν συλλέγομεν, καρποὺσ ξύλων βρίζοντεσ καὶ τροφὴν ζῴων βδάλλοντεσ καὶ βλίττοντεσ, τὰ δὲ ἐκεῖ τῷ παντὶ καθαρώτερα, χωρὶσ οἶμαι βίασ καὶ πανουργίασ. οἱ δὲ ποταμοὶ ῥέουσινἕνα μῆνα τῷ βασιλεῖ, καὶ φόροσ οὗτόσ ἐστιν αὐτῷ, τὸν δὲ λοιπὸν χρόνον τοῖσ δημόταισ. ξυνίασιν οὖν καθ’ ἑκάστην ἡμέραν μετὰ παίδων καὶ γυναικῶν εἴσ τε τὰσ πηγὰσ καὶ τὰ ῥεύματα τῶν ποταμῶν παίζοντεσ καὶ γελῶντεσ, ὡσ ἂν ἐπ’ εὐωχίαν.

φύεται δὲ παρὰ ταῖσ ὄχθαισ ὅ τε λωτὸσ ἰσχυρὸσ καὶ σχεδὸν ἁπάντων σιτίωνἥδιστοσ, οὐχ ὥσπερ ὁ παρ’ ἡμῖν τετράποσι τροφή, καὶ πολλὰ σήσαμα καὶ σέλινα, ὡσ ἂν εἰκάσειέ τισ ἐκ τῆσ ὁμοιότητοσ·

τὴν δὲ ἀρετὴν οὐκ ἄξιον συμβάλλειν. γίγνεται δὲ αὐτόθι ἕτερον σπέρμα, τῶν πυρῶν καὶ τῶν κριθῶν ἀμείνων τροφὴ καὶ μᾶλλον ξυμφέρουσα. φύεται δὲ ἐν κάλυξι μεγάλαισ, οἱο͂ν ῥόδων, εὐοσμοτέραισ δὲ καὶ μείζοσιν. ταύτασ τὰσ ῥίζασ καὶ τὸν καρπὸν ἐσθίουσιν, οὐδὲν πονήσαντεσ. εἰσὶ δὲ ὀχετοὶ πολλοὶ ῥέοντεσ ἐκ τῶν ναμάτων, οἱ μὲν μείζουσ, οἱ δὲ ἐλάττουσ, ξυμμιγνύντεσ ἀλλήλοισ, τῶν ἀνθρώπων πεποιηκότων, ὅπωσ ἂν αὐτοῖσ δοκῇ.

μετοχετεύουσι δὲ ῥᾳδίωσ, ὥσπερ ἡμεῖσ τὸ ἐν τοῖσ κήποισ ὕδωρ. ἔστι δὲ καὶ λουτρὰ πλησίον αὐτοῖσ ὕδατοσ, τὸ μὲν θερμὸν λευκότερον ἀργύρου, τὸ δὲ ὑπὸ τοῦ βάθουσ καὶ τῆσ ψυχρότητοσ κυανοῦν. ἐνταῦθα νήχονται γυναῖκεσ ἅμα καὶ παῖδεσ, καλοὶ πάντεσ. ἔπειτα οἶμαι κατακλινέντεσ ἐν τοῖσ λειμῶσιν ᾅδουσι καὶ μινυρίζουσιν. εἰσὶ δὲ λειμῶνεσ αὐτόθι πάγκαλοι καὶ φύσισ ἀνθῶν τε καὶ δένδρων παρεχόντων τὴν μὲν σκιὰν ἄνωθεν ἐξ ὕψουσ, τὸν δὲ καρπὸν ἐν ἐφικτῷ τοῖσ βουλομένοισ λαβεῖν νευόντων τῶν κλάδων.

οἵ τε ὄρνιθεσ κατᾴδουσιν, οἱ μὲν ἐν τοῖσ ὄρεσιν συγκαθήμενοι, πολύ τι πλῆθοσ, οἱ δὲ ἄνωθεν ἀπὸ ἀκρεμόνων, εὐφωνότεροι τῶν παρ’ ἡμῖν ὀργάνων. πνεῦμά τε ἀεὶ μέτριον διαρρεῖ, καὶ τῶν ἀέρων ἡ κρᾶσισ ὁμοία διὰ παντόσ, μάλιστα δὲ ἐοίκεν ἀρχομένῳ θέρει. πρὸσ δὲ τούτοισ ὅ τε οὐρανὸσ ἐκεῖ καθαρώτεροσ καὶ τὰ ἄστρα πλείω καὶ λαμπρότερα. ζῶσι δὲ πλεῖον τετρακοσίων ἐτῶν, πάντα τὸν χρόνον τοῦτον ὡραῖοι καὶ νέοι καὶ οὔτε γῆράσ ἐστι παρ’ ἐκείνοισ οὔτε νόσοσ οὔτε πενία. τούτων δὲ τοιούτων καὶ τοσούτων ὑπαρχόντων ἀγαθῶν, ὅμωσ εἰσὶν ἄνθρωποι καλούμενοι Βραχμᾶνεσ, οἳ χαίρειν ἐάσαντεσ τούσ τε ποταμοὺσ ἐκείνουσ καὶ τοὺσ παρ’ αὐτοῖσ ἐρριμμένουσ ἐκτραπέντεσ ἰδίᾳ τε ξυλλογίζονται καὶ φροντίζουσι, πόνουσ τε θαυμαστοὺσ ἀναλαβόμενοι τοῖσ σώμασιν οὐδενὸσ ἀναγκάζοντοσ καὶ καρτερήσεισ δεινὰσ ὑπομένοντεσ.

φασὶ δὲ ἐξαίρετον αὐτοῖσ εἶναι μίαν πηγὴν τὴν τῆσ ἀληθείασ, πολὺ πασῶν ἀρίστην καὶ θειοτάτην, ἧσ οὐδέποτε τοὺσ γευσαμένουσ ἐμπίμπλασθαι.

τὰ μὲν οὖν ἐκεῖθεν λόγοσ ἐστὶν ἀψευδήσ. ἤδη γάρ τινεσ τῶν ἀφικνουμένων ἔφασαν· ἀφικνοῦνται δὲ οὐ πολλοί τινεσ ἐμπορίασ ἕνεκεν· οὗτοι δὲ ἐπιμίγνυνται τοῖσ πρὸσ θαλάττῃ. τοῦτο δὲ ἄτιμόν ἐστιν Ἰνδῶν τὸ γένοσ, οἱ δὲ ἄλλοι φεύγουσιν αὐτούσ. τούτουσ ἀνάγκη ὁμολογεῖν ὑμῶν εὐδαιμονεστέρουσ, τῶν δὲ ἄλλων ὑμᾶσ, πλὴν ἑνὸσ ἀνθρώπων ἔτιγένουσ, τῶν πολυχρυσοτάτων. τὸ δὲ χρυσίον λαμβάνουσι παρὰ μυρμήκων.

οὗτοι δέ εἰσιν ἀλωπέκων μείζονεσ, τἄλλα δὲ ὅμοιοι τοῖσ παρ’ ἡμῖν. ὀρύττουσι δὲ κατὰ γῆσ, ὥσπερ οἱ λοιποὶ μύρμηκεσ. ὁ δὲ χοῦσ αὐτοῖσ ἐστι χρυσίον καθαρώτατον πάντων χρυσίων καὶ στιλπνότατον. εἰσὶν οὖν πλησίον ἐφεξῆσ, ὥσπερ κολωνοὶ τοῦψήγματοσ, καὶ τὸ πεδίον ἅπαν ἀστράπτει. χαλεπὸν οὖν ἰδεῖν ἐστι πρὸσ τὸν ἥλιον, καὶ πολλοὶ τῶν ἐπιχειρούντων ἰδεῖν τὰσ ὄψεισ διεφθάρησαν. οἱ δὲ προσοικοῦντεσ ἄνθρωποι τὴν μεταξὺ χώραν διελθόντεσ ἔρημον οὖσαν οὐ πολλὴν ἐφ’ ἁρμάτων, ὑποζεύξαντεσ ἵππουσ ταχίστουσ, ἀφικνοῦνται τῆσ μεσημβρίασ, ἡνίκα δεδύκασικατὰ γῆσ·

ἔπειτα φεύγουσι τὸν χοῦν ἁρπάσαντεσ. οἱ δὲ αἰσθανόμενοι διώκουσι καὶ μάχονται καταλαβόντεσ, ἑώσ ἂν ἀποθάνωσιν ἢ ἀποκτείνωσιν· ἀλκιμώτατοι γάρ εἰσι θηρίων ἁπάντων. ὥστε οὗτοί γε ἐπίστανται τὸ χρυσίον ὁπόσου ἐστὶν ἄξιον, καὶ οὐδὲ προϊένται πρότερον ἢ ἀποθανεῖν. φέρε δή, τίνασ ἄλλουσ τῶν καθ’ ἡμᾶσεὐδαίμονασ ἀκούομεν;

Βυζαντίουσ, χώραν τε ἀρίστην νεμομένουσ καὶ θάλατταν εὐκαρποτάτην. τῆσ δὲ γῆσ ἠμελήκασι διὰ τὴν ἀρετὴν τῆσ θαλάττησ. ἡ μὲν γὰρ διὰ μακροῦ φέρει τὸν καρπὸν αὐτοῖσ καὶ δεῖ λαβεῖν ἐργασαμένουσ, ἡ δὲ αὐτόθεν μηδὲν πονήσασιν.

SEARCH

MENU NAVIGATION