Demosthenes, Speeches 51-61, Πρὸσ Καλλικλέα Περὶ Χωρίου Βλάβης

(데모스테네스, Speeches 51-61, Πρὸσ Καλλικλέα Περὶ Χωρίου Βλάβης)

οὐκ ἦν ἄρ’, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, χαλεπώτερον οὐδὲν ἢ γείτονοσ πονηροῦ καὶ πλεονέκτου τυχεῖν, ὅπερ ἐμοὶ νυνὶ συμβέβηκεν. ἐπιθυμήσασ γὰρ τῶν χωρίων μου Καλλικλῆσ οὕτω διατέθηκέν με συκοφαντῶν, ὥστε πρῶτον μὲν τὸν ἀνεψιὸν τὸν ἑαυτοῦ κατεσκεύασεν ἀμφισβητεῖν μοι τῶν χωρίων, ἐξελεγχθεὶσ δὲ φανερῶσ καὶ περιγενομένου μου τῆσ τούτων σκευωρίασ πάλιν δύο δίκασ ἐρήμουσ μου κατεδιῃτήσατο, τὴν μὲν αὐτὸσ χιλίων δραχμῶν, τὴν δὲ τὸν ἀδελφὸν τουτονὶ πείσασ Καλλικράτην. δέομαι δὴ πάντων ὑμῶν ἀκοῦσαί μου καὶ προσέχειν τὸν νοῦν, οὐχ ὡσ αὐτὸσ δυνησόμενοσ εἰπεῖν, ἀλλ’ ἵν’ ὑμεῖσ ἐξ αὐτῶν τῶν πραγμάτων καταμάθητε, ὅτι φανερῶσ συκοφαντοῦμαι.

ἓν μὲν οὖν, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, πρὸσ ἅπαντασ τοὺσ τούτων λόγουσ ὑπάρχει μοι δίκαιον.

τὸ γὰρ χωρίον τοῦτο περιῳκοδόμησεν ὁ πατὴρ μικροῦ δεῖν πρὶν ἐμὲ γενέσθαι, ζῶντοσ μὲν ἔτι Καλλιππίδου τοῦ τούτων πατρὸσ καὶ γειτνιῶντοσ, ὃσ ἀκριβέστερον ᾔδει δήπου τούτων, ὄντοσ δὲ Καλλικλέουσ ἀνδρὸσ ἤδη καὶ ἐπιδημοῦντοσ Ἀθήνησιν. ἐν δὲ τούτοισ τοῖσ ἔτεσιν ἅπασιν οὔτ’ ἐγκαλῶν οὐδεὶσ πώποτ’ ἦλθεν οὔτε μεμφόμενοσ καίτοι δῆλον ὅτι καὶ τόθ’ ὕδατα πολλάκισ ἐγένετο, οὐδ’ ἐκώλυσεν ἐξ ἀρχῆσ, εἴπερ ἠδίκει τινὰ περιοικοδομῶν ὁ πατὴρ τὸ ἡμέτερον χωρίον, ἀλλ’ οὐδ’ ἀπηγόρευσεν οὐδὲ διεμαρτύρατο, πλέον μὲν ἢ πεντεκαίδεκ’ ἔτη τοῦ πατρὸσ ἐπιβιόντοσ, οὐκ ἐλάττω δὲ τοῦ τούτων πατρὸσ Καλλιππίδου.

καίτοι, ὦ Καλλίκλεισ, ἐξῆν δήπου τόθ’ ὑμῖν, ὁρῶσιν ἀποικοδομουμένην τὴν χαράδραν, ἐλθοῦσιν εὐθὺσ ἀγανακτεῖν καὶ λέγειν πρὸσ τὸν πατέρα Τεισία, τί ταῦτα ποιεῖσ;

ἀποικοδομεῖσ τὴν χαράδραν; εἶτ’ ἐμπεσεῖται τὸ ὕδωρ εἰσ τὸ χωρίον τὸ ἡμέτερον, ἵν’ εἰ μὲν ἐβούλετο παύσασθαι, μηδὲν ἡμῖν ἦν δυσχερὲσ πρὸσ ἀλλήλουσ, εἰ δ’ ὠλιγώρησεν καὶ συνέβη τι τοιοῦτον, μάρτυσιν εἶχεσ τοῖσ τότε παραγενομένοισ χρῆσθαι. καὶ νὴ Δι’ ἐπιδεῖξαί γέ σ’ ἔδει πᾶσιν ἀνθρώποισ χαράδραν οὖσαν, ἵνα μὴ λόγῳ μόνον, ὥσπερ νῦν, ἀλλ’ ἔργῳ τὸν πατέρ’ ἀδικοῦντ’ ἀπέφαινεσ.

τούτων τοίνυν οὐδὲν πώποτ’ οὐδεὶσ ποιεῖν ἠξίωσεν. οὐ γὰρ ἂν οὔτ’ ἐρήμην, ὥσπερ ἐμοῦ νῦν, κατεδιῃτήσασθε, οὔτε πλέον ἂν ἦν ὑμῖν συκοφαντοῦσιν οὐδέν, ἀλλ’ εἰ ἠνέγκατε τότε μάρτυρα καὶ ἐπεμαρτύρασθε, νῦν ἀπέφαινεν ἂν ἐκεῖνοσ εἰδὼσ ἀκριβῶσ ὅπωσ εἶχεν ἕκαστα τούτων, καὶ τοὺσ ῥᾳδίωσ τούτουσ μαρτυροῦντασ ἐξήλεγχεν. ἀνθρώπου δ’ οἶμαι τηλικούτου καὶ ἀπείρου τῶν πραγμάτων ἅπαντεσ καταπεφρονήκατέ μου.

ἀλλ’ ἐγὼ πρὸσ ἅπαντασ τούτουσ, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, τὰσ αὐτῶν πράξεισ ἰσχυροτάτασ μαρτυρίασ παρέχομαι. διὰ τί γὰρ οὐδεὶσ οὔτ’ ἐπεμαρτύρατ’ οὔτ’ ἐνεκάλεσεν, ἀλλ’ οὐδ’ ἐμέμψατο πώποτε, ἀλλ’ ἐξήρκει ταῦτ’ αὐτοῖσ ἠδικημένοισ περιορᾶν; ἐγὼ τοίνυν ἱκανὰ μὲν ἡγοῦμαι καὶ ταῦτ’ εἶναι πρὸσ τὴν τούτων ἀναίδειαν·

ἵνα δ’ εἰδῆτ’, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, καὶ περὶ τῶν ἄλλων, ὡσ οὔθ’ ὁ πατὴρ οὐδὲν ἠδίκει περιοικοδομῶν τὸ χωρίον οὗτοί τε κατεψευσμένοι πάντ’ εἰσὶν ἡμῶν, ἔτι σαφέστερον ὑμᾶσ πειράσομαι διδάσκειν. τὸ μὲν γὰρ χωρίον ὁμολογεῖται καὶ παρ’ αὐτῶν τούτων ἡμέτερον ἴδιον εἶναι· τούτου δ’ ὑπάρχοντοσ, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, μάλιστα μὲν ᾔδειτ’ ἂν ἰδόντεσ τὸ χωρίον ὅτι συκοφαντοῦμαι.

διὸ καὶ τοῖσ εἰδόσιν ἐπιτρέπειν ἐβουλόμην ἐγώ, τοῖσ ἴσοισ. ἀλλ’ οὐχ οὗτοι, καθάπερ νυνὶ λέγειν ἐπιχειροῦσιν· δῆλον δ’ ὑμῖν καὶ τοῦτ’ αὐτίκ’ ἔσται πᾶσιν. ἀλλὰ προσέχετ’, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, πρὸσ Διὸσ καὶ θεῶν τὸν νοῦν. τοῦ γὰρ χωρίου τοῦ τ’ ἐμοῦ καὶ τοῦ τούτων τὸ μέσον ὁδόσ ἐστιν, ὄρουσ δὲ περιέχοντοσ κύκλῳ τοῖσ χωρίοισ τὸ καταρρέον ὕδωρ τῇ μὲν εἰσ τὴν ὁδόν, τῇ δ’ εἰσ τὰ χωρία συμβαίνει φέρεσθαι.

καὶ δὴ καὶ τούτου τὸ εἰσπῖπτον εἰσ τὴν ὁδόν, ᾗ μὲν ἂν εὐοδῇ, φέρεται κάτω κατὰ τὴν ὁδόν, ᾗ δ’ ἂν ἐνστῇ τι, τηνικαῦτα τοῦτ’ εἰσ τὰ χωρί’ ὑπεραίρειν ἀναγκαῖον ἤδη. καὶ δὴ κατὰ τοῦτο τὸ χωρίον, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, γενομένησ ἐπομβρίασ συνέβη τὸ ὕδωρ ἐμβαλεῖν·

ἀμεληθὲν δ’ οὔπω τοῦ πατρὸσ ἔχοντοσ αὐτό, ἀλλ’ ἀνθρώπου δυσχεραίνοντοσ ὅλωσ τοῖσ τόποισ καὶ μᾶλλον ἀστικοῦ, δὶσ καὶ τρὶσ ἐμβαλὸν τὸ ὕδωρ τά τε χωρί’ ἐλυμήνατο καὶ μᾶλλον ὡδοποίει. διὸ δὴ ταῦθ’ ὁ πατὴρ ὁρῶν, ὡσ ἐγὼ τῶν εἰδότων ἀκούω, καὶ τῶν γειτόνων ἐπινεμόντων ἅμα καὶ βαδιζόντων διὰ τοῦ χωρίου, τὴν αἱμασιὰν περιῳκοδόμησεν ταύτην. καὶ ὡσ ταῦτ’ ἀληθῆ λέγω, παρέξομαι μὲν καὶ μάρτυρασ ὑμῖν τοὺσ εἰδότασ, πολὺ δ’, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, τῶν μαρτύρων ἰσχυρότερα τεκμήρια.

Καλλικλῆσ μὲν γάρ φησιν τὴν χαράδραν ἀποικοδομήσαντα βλάπτειν ἔμ’ αὑτόν· ἐγὼ δ’ ἀποδείξω χωρίον ὂν τοῦτο, ἀλλ’ οὐ χαράδραν. εἰ μὲν οὖν μὴ συνεχωρεῖθ’ ἡμέτερον ἴδιον εἶναι, τάχ’ ἂν τοῦτ’ ἠδικοῦμεν, εἴ τι τῶν δημοσίων ᾠκοδομοῦμεν·

νυνὶ δ’ οὔτε τοῦτ’ ἀμφισβητοῦσιν, ἔστιν τ’ ἐν τῷ χωρίῳ δένδρα πεφυτευμένα, ἄμπελοι καὶ συκαῖ. καίτοι τίσ ἂν ἐν χαράδρᾳ ταῦτα φυτεύειν ἀξιώσειεν; οὐδείσ γε. τίσ δὲ πάλιν τοὺσ αὑτοῦ προγόνουσ θάπτειν; οὐδὲ τοῦτ’ οἶμαι.

ταῦτα τοίνυν ἀμφότερ’, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, συμβέβηκεν· καὶ γὰρ τὰ δένδρα πεφύτευται πρότερον ἢ τὸν πατέρα περιοικοδομῆσαι τὴν αἱμασιάν, καὶ τὰ μνήματα παλαιὰ καὶ πρὶν ἡμᾶσ κτήσασθαι τὸ χωρίον γεγενημέν’ ἐστίν. καίτοι τούτων ὑπαρχόντων τίσ ἂν ἔτι λόγοσ ἰσχυρότεροσ, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, γένοιτο; τὰ γὰρ ἔργα φανερῶσ ἐξελέγχει. καί μοι λαβὲ πάσασ νυνὶ τὰσ μαρτυρίασ, καὶ λέγε. ἀκούετ’, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, τῶν μαρτυριῶν.

ἆρ’ ὑμῖν δοκοῦσι διαρρήδην μαρτυρεῖν, καὶ χωρίον εἶναι δένδρων μεστὸν καὶ μνήματ’ ἔχειν τινὰ καὶ τἄλλ’ ἅπερ καὶ τοῖσ ἄλλοισ χωρίοισ συμβέβηκεν, καὶ πάλιν ὅτι περιῳκοδομήθη τὸ χωρίον ζῶντοσ μὲν ἔτι τοῦ τούτων πατρόσ, οὐκ ἀμφισβητούντων δ’ οὔτε τούτων οὔτ’ ἄλλου τῶν γειτόνων οὐδενόσ; ἄξιον δ’, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, καὶ περὶ τῶν ἄλλων ὧν εἴρηκε Καλλικλῆσ ἀκοῦσαι.

καὶ σκέψασθε πρῶτον μέν, εἴ τισ ὑμῶν ἑόρακεν ἢ ἀκήκοεν πώποτε παρ’ ὁδὸν χαράδραν οὖσαν. οἶμαι γὰρ ἐν πάσῃ τῇ χώρᾳ μηδεμίαν εἶναι· τοῦ γὰρ ἕνεκ’ <ἄν>, ὃ διὰ τῆσ ὁδοῦ τῆσ δημοσίασ ἔμελλεν βαδιεῖσθαι φερόμενον, τούτῳ διὰ τῶν ἰδίων χωρίων χαράδραν ἐποίησέν τισ; ἔπειτα τίσ ἂν ὑμῶν εἴτ’ ἐν ἀγρῷ νὴ Δί’ εἴτ’ ἐν ἄστει τὸ διὰ τῆσ ὁδοῦ ῥέον ὕδωρ εἰσ τὸ χωρίον ἢ τὴν οἰκίαν δέξαιτ’ ἂν αὑτοῦ;

ἀλλ’ οὐκ αὐτὸ τοὐναντίον, κἂν βιάσηταί ποτε, ἀποφράττειν ἅπαντεσ καὶ παροικοδομεῖν εἰώθαμεν; οὗτοσ τοίνυν ἀξιοῖ μ’ ἐκ τῆσ ὁδοῦ τὸ ὕδωρ εἰσδεξάμενον εἰσ τὸ ἐμαυτοῦ χωρίον, ὅταν τὸ τούτου παραλλάξῃ χωρίον, πάλιν εἰσ τὴν ὁδὸν ἐξαγαγεῖν. οὐκοῦν πάλιν ὁ μετὰ τοῦτόν μοι γεωργῶν τῶν γειτόνων ἐγκαλεῖ· τὸ γὰρ ὑπὲρ τούτου δίκαιον δῆλον ὅτι κἀκείνοισ ὑπάρξει πᾶσι λέγειν. ἀλλὰ μὴν εἴ γ’ εἰσ τὴν ὁδὸν ὀκνήσω τὸ ὕδωρ ἐξάγειν, ἦ που σφόδρα θαρρῶν εἰσ τὸ τοῦ πλησίον χωρίον ἀφιείην ἄν.

ὅπου γὰρ δίκασ ἀτιμήτουσ φεύγω διότι τὸ ἐκ τῆσ ὁδοῦ ῥέον ὕδωρ εἰσ τὸ τούτου χωρίον διέπεσεν, τί πείσομαι πρὸσ Διὸσ ὑπὸ τῶν ἐκ τοῦ χωρίου τοὐμοῦ τοῦ ὕδατοσ εἰσπεσόντοσ βλαπτομένων; ὅπου δὲ μήτ’ εἰσ τὴν ὁδὸν μήτ’ εἰσ τὰ χωρί’ ἀφιέναι μοι τὸ ὕδωρ ἐξέσται δεξαμένῳ, τί λοιπόν, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, πρὸσ θεῶν; οὐ γὰρ ἐκπιεῖν γε δήπου με Καλλικλῆσ αὐτὸ προσαναγκάσει. ταῦτα τοίνυν ἐγὼ πάσχων ὑπὸ τούτων καὶ πόλλ’ ἕτερα καὶ δεινά, μὴ ὅτι δίκην λαβών, ἀλλὰ μὴ προσοφλὼν ἀγαπήσαιμ’ ἄν.

εἰ μὲν γὰρ ἦν, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, χαράδρα πάλιν ὑποδεχομένη, τάχ’ ἂν ἠδίκουν ἐγὼ μὴ δεχόμενοσ, ὥσπερ ἀν’ ἕτερ’ ἄττα τῶν χωρίων εἰσὶν ὁμολογούμεναι χαράδραι· καὶ ταύταισ δέχονται μὲν οἱ πρῶτοι, καθάπερ τοὺσ ἐκ τῶν οἰκιῶν χειμάρρουσ, παρὰ τούτων δ’ ἕτεροι παραλαμβάνουσιν ὡσαύτωσ· ταύτῃ δ’ οὔτε παραδίδωσιν οὐδεὶσ οὔτε παρ’ ἐμοῦ παραλαμβάνει. πῶσ ἂν οὖν εἰή τοῦτο χαράδρα;

τὸ δ’ εἰσπεσὸν ὕδωρ ἔβλαψεν οἶμαι πολλάκισ ἤδη πολλοὺσ μὴ φυλαξαμένουσ, ἔβλαψε δὲ καὶ νῦν τουτονί. ὃ καὶ πάντων ἐστὶν δεινότατον, εἰ Καλλικλῆσ μὲν εἰσ τὸ χωρίον εἰσπεσόντοσ τοῦ ὕδατοσ ἁμαξιαίουσ λίθουσ προσκομίσασ ἀποικοδομεῖ, τοῦ δὲ πατρόσ, ὅτι τοῦτο παθόντοσ τοῦ χωρίου περιῳκοδόμησεν, ὡσ ἀδικοῦντοσ ἐμοὶ βλάβησ εἴληχε δίκην. καίτοι εἰ ὅσοι κακῶσ πεπόνθασιν ὑπὸ τῶν ὑδάτων τῶν ταύτῃ ῥεόντων ἐμοὶ λήξονται δίκασ, οὐδὲ πολλαπλάσια γενόμενα τὰ ὄντ’ ἐξαρκέσειεν ἄν μοι. τοσοῦτον τοίνυν διαφέρουσιν οὗτοι τῶν ἄλλων, ὥστε πεπονθότεσ μὲν οὐδέν, ὡσ αὐτίχ’ ὑμῖν ἐγὼ σαφῶσ ἐπιδείξω, πολλῶν δὲ πολλὰ καὶ μεγάλα βεβλαμμένων, μόνοι δικάζεσθαι τετολμήκασιν οὗτοί μοι.

καίτοι πᾶσι μᾶλλον ἐνεχώρει τοῦτο πράττειν. οὗτοι μὲν γάρ, εἰ καί τι πεπόνθασιν, αὐτοὶ δι’ αὑτοὺσ βεβλαμμένοι συκοφαντοῦσιν· ἐκεῖνοι δέ, εἰ καὶ μηδὲν ἄλλο, τοιαύτην γ’ οὐδεμίαν αἰτίαν ἔχουσιν. ἀλλ’ ἵνα μὴ πάνθ’ ἅμα συνταράξασ λέγω, λαβέ μοι τὰσ τῶν γειτόνων μαρτυρίασ. Μαρτυρίαι οὔκουν δεινόν, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, τούτουσ μὲν μηδὲν ἐγκαλεῖν μοι τοσαῦτα βεβλαμμένουσ, μηδ’ ἄλλον μηδένα τῶν ἠτυχηκότων, ἀλλὰ τὴν τύχην στέργειν, τουτονὶ δὲ συκοφαντεῖν; ὃν ὅτι μὲν αὐτὸσ ἐξημάρτηκεν πρῶτον μὲν τὴν ὁδὸν στενοτέραν ποιήσασ, ἐξαγαγὼν ἔξω τὴν αἱμασιάν, ἵνα τὰ δένδρα τῆσ ὁδοῦ ποιήσειεν εἴσω, ἔπειτα δὲ τὸν χλῆδον ἐκβαλὼν εἰσ τὴν ὁδόν, ἐξ ὧν ὑψηλοτέραν τὴν αὐτὴν καὶ στενοτέραν πεποιῆσθαι συμβέβηκεν, ἐκ τῶν μαρτυριῶν αὐτίκ’ εἴσεσθε σαφέστερον, ὅτι δ’ οὐδὲν ἀπολωλεκὼσ οὐδὲ καταβεβλαμμένοσ ἄξιον λόγου τηλικαύτην μοι δίκην εἴληχεν, τοῦθ’ ὑμᾶσ ἤδη πειράσομαι διδάσκειν.

τῆσ γὰρ μητρὸσ τῆσ ἐμῆσ χρωμένησ τῇ τούτων μητρὶ πρὶν τούτουσ ἐπιχειρῆσαι με συκοφαντεῖν, καὶ πρὸσ ἀλλήλασ ἀφικνουμένων, οἱο͂ν εἰκὸσ ἅμα μὲν ἀμφοτέρων οἰκουσῶν ἐν ἀγρῷ καὶ γειτνιωσῶν, ἅμα δὲ τῶν ἀνδρῶν χρωμένων ἀλλήλοισ ἑώσ ἔζων, ἐλθούσησ δὲ τῆσ ἐμῆσ μητρὸσ ὡσ τὴν τούτων καὶ ἀποδυραμένησ ἐκείνησ τὰ συμβάντα καὶ δεικνυούσησ, οὕτωσ ἐπυθόμεθα πάνθ’ ἡμεῖσ, ὦ ἄνδρεσ δικασταί·

καὶ λέγω μὲν ἅπερ ἤκουσα τῆσ μητρόσ, οὕτω μοι πόλλ’ ἀγαθὰ γένοιτο, εἰ δὲ ψεύδομαι, τἀναντία τούτων·

ἦ μὴν ὁρᾶν καὶ τῆσ τούτων μητρὸσ ἀκούειν ἔφη, κριθῶν μὲν βρεχθῆναι, καὶ ξηραινομένουσ ἰδεῖν αὑτήν, μηδὲ τρεῖσ μεδίμνουσ, ἀλεύρων δ’ ὡσ ἡμιμέδιμνον· ἐλαίου δ’ ἀποκλιθῆναι μὲν κεράμιον φάσκειν, οὐ μέντοι παθεῖν γ’ οὐδέν. τοσαῦτ’, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, τὰ συμβάντ’ ἦν τούτοισ, ἀνθ’ ὧν ἐγὼ χιλίων δραχμῶν δίκην ἀτίμητον φεύγω.

οὐ γὰρ δὴ τειχίον γ’ εἰ παλαιὸν ἐπῳκοδόμησεν, ἐμοὶ καὶ τοῦτο λογιστέον ἐστίν, ὃ μήτ’ ἔπεσεν μήτ’ ἄλλο δεινὸν μηδὲν ἔπαθεν. ὥστ’ εἰ συνεχώρουν αὐτοῖσ ἁπάντων αἴτιοσ εἶναι τῶν συμβεβηκότων, τά γε βρεχθέντα ταῦτ’ ἦν. ὁπότε δὲ μήτ’ ἐξ ἀρχῆσ ὁ πατὴρ ἠδίκει τὸ χωρίον περιοικοδομῶν, μήθ’ οὗτοι πώποτ’ ἐνεκάλεσαν τοσούτου χρόνου διελθόντοσ, οἵ τ’ ἄλλοι πολλὰ καὶ δεινὰ πεπονθότεσ μηδὲν μᾶλλον ἐγκαλοῦσιν ἐμοί, πάντεσ θ’ ὑμεῖσ τὸ ἐκ τῶν οἰκιῶν καὶ τὸ ἐκ τῶν χωρίων ὕδωρ εἰσ τὴν ὁδὸν ἐξάγειν εἰώθατε, ἀλλ’ οὐ μὰ Δί’ εἴσω τὸ ἐκ τῆσ ὁδοῦ δέχεσθαι, τί δεῖ πλείω λέγειν;

οὐδὲ γὰρ ἐκ τούτων ἄδηλον ὅτι φανερῶσ συκοφαντοῦμαι, οὔτ’ ἀδικῶν οὐδὲν οὔτε βεβλαμμένων ἅ φασιν. ἵνα δ’ εἰδῆθ’ ὅτι καὶ τὸν χλῆδον εἰσ τὴν ὁδὸν ἐκβεβλήκασιν, καὶ τὴν αἱμασιὰν προαγαγόντεσ στενοτέραν τὴν ὁδὸν πεποιήκασιν, ἔτι δ’ ὡσ ὁρ́κον ἐδίδουν ἐγὼ τῇ τούτων μητρί, καὶ τὴν ἐμαυτοῦ τὸν αὐτὸν ὀμόσαι προὐκαλούμην, λαβέ μοι τάσ τε μαρτυρίασ καὶ τὴν πρόκλησιν.

ΜαρτυρίαιΠρόκλησισ εἶτα τούτων ἀναισχυντότεροι γένοιντ’ ἂν ἄνθρωποι ἢ περιφανέστερον συκοφαντοῦντεσ, οἵτινεσ αὐτοὶ τὴν αἱμασιὰν προαγαγόντεσ καὶ τὴν ὁδὸν ἀνακεχωκότεσ ἑτέροισ βλάβησ δικάζονται, καὶ ταῦτα χιλίων δραχμῶν ἀτίμητον, οἵ γ’ οὐδὲ πεντήκοντα δραχμῶν τὸ παράπαν ἅπαντ’ ἀπολωλέκασιν; καίτοι σκοπεῖτ’, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, πόσουσ ὑπὸ τῶν ὑδάτων ἐν τοῖσ ἀγροῖσ βεβλάφθαι συμβέβηκεν, τὰ μὲν Ἐλευσῖνι, τὰ δ’ ἐν τοῖσ ἄλλοισ τόποισ.

ἀλλ’ οὐ δήπου τούτων, ὦ γῆ καὶ θεοί, παρὰ τῶν γειτόνων ἕκαστοσ ἀξιώσει τὰσ βλάβασ κομίζεσθαι. καὶ ἐγὼ μέν, ὃν προσῆκεν ἀγανακτεῖν τῆσ ὁδοῦ στενοτέρασ καὶ μετεωροτέρασ γεγενημένησ, ἡσυχίαν ἔχω·

τούτοισ δὲ τοσοῦτον περίεστιν ὡσ ἐοίκεν, ὥστε τοὺσ ἠδικημένουσ πρὸσ συκοφαντοῦσιν. καίτοι, ὦ Καλλίκλεισ, εἰ καὶ ὑμῖν περιοικοδομεῖν ἔξεστιν τὸ ὑμέτερον αὐτῶν χωρίον, καὶ ἡμῖν δήπου τὸ ἡμέτερον ἐξῆν. εἰ δ’ ὁ πατὴρ ὁ ἐμὸσ ἠδίκει περιοικοδομῶν ὑμᾶσ, καὶ νῦν ὑμεῖσ ἔμ’ ἀδικεῖτε περιοικοδομοῦντεσ οὕτωσ· δῆλον γὰρ ὅτι μεγάλοισ λίθοισ ἀποικοδομηθέντοσ πάλιν τὸ ὕδωρ εἰσ τὸ ἐμὸν ἥξει χωρίον, εἶθ’ ὅταν τύχῃ καταβαλεῖ τὴν αἱμασιὰν ἀπροσδοκήτωσ.

ἀλλ’ οὐδὲν μᾶλλον ἐγκαλῶ τούτοισ ἐγὼ διὰ τοῦτο, ἀλλὰ στέργω τὴν τύχην καὶ τἀμαυτοῦ φυλάττειν πειράσομαι. καὶ γὰρ τοῦτον φράττοντα μὲν τὰ ἑαυτοῦ σωφρονεῖν ἡγοῦμαι, δικαζόμενον δέ μοι πονηρότατόν τ’ εἶναι καὶ διεφθαρμένον ὑπὸ νόσου νομίζω. μὴ θαυμάζετε δ’, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, τὴν τούτου προθυμίαν, μηδ’ εἰ τὰ ψευδῆ κατηγορεῖν νῦν τετόλμηκεν.

καὶ γὰρ τὸ πρότερον πείσασ τὸν ἀνεψιὸν ἀμφισβητεῖν μοι τοῦ χωρίου, συνθήκασ οὐ γενομένασ ἀπήνεγκεν, καὶ νῦν αὐτὸσ ἐρήμην μου καταδεδιῄτηται τοιαύτην ἑτέραν δίκην, Κάλλαρον ἐπιγραψάμενοσ τῶν ἐμῶν δούλων. πρὸσ γὰρ τοῖσ ἄλλοισ κακοῖσ καὶ τοῦθ’ ηὑρ́ηνται σόφισμα· Καλλάρῳ τὴν αὐτὴν δίκην δικάζονται. καίτοι τίσ ἂν οἰκέτησ τὸ τοῦ δεσπότου χωρίον περιοικοδομήσειεν μὴ προστάξαντοσ τοῦ δεσπότου;

Καλλάρῳ δ’ ἕτερον ἐγκαλεῖν οὐδὲν ἔχοντεσ, ὑπὲρ ὧν ὁ πατὴρ πλέον ἢ πεντεκαίδεκ’ ἔτη φράξασ ἐπεβίω δικάζονται. κἂν μὲν ἐγὼ τῶν χωρίων ἀποστῶ τούτοισ ἀποδόμενοσ ἢ πρὸσ ἕτερα χωρία ἀλλαξάμενοσ, οὐδὲν ἀδικεῖ Κάλλαροσ· ἂν δ’ ἐγὼ μὴ βούλωμαι τἀμαυτοῦ τούτοισ προέσθαι, πάντα τὰ δεινόταθ’ ὑπὸ Καλλάρου πάσχουσιν οὗτοι, καὶ ζητοῦσιν καὶ διαιτητὴν ὅστισ αὐτοῖσ τὰ χωρία προσκαταγνώσεται, καὶ διαλύσεισ τοιαύτασ ἐξ ὧν τὰ χωρί’ ἕξουσιν. εἰ μὲν οὖν, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, τοὺσ ἐπιβουλεύοντασ καὶ συκοφαντοῦντασ δεῖ πλέον ἔχειν, οὐδὲν ἂν ὄφελοσ εἰή τῶν εἰρημένων·

εἰ δ’ ὑμεῖσ τοὺσ μὲν τοιούτουσ μισεῖτε, τὰ δὲ δίκαια ψηφίζεσθε, μήτ’ ἀπολωλεκότοσ Καλλικλέουσ μηδὲν μήτ’ ἠδικημένου μήθ’ ὑπὸ Καλλάρου μήθ’ ὑπὸ τοῦ πατρόσ, οὐκ οἶδ’ ὅ τι δεῖ πλείω λέγειν. ἵνα δ’ εἰδῆθ’ ὅτι καὶ πρότερον ἐπιβουλεύων μου τοῖσ χωρίοισ τὸν ἀνεψιὸν κατεσκεύασεν, καὶ νῦν τὴν ἑτέραν αὐτὸσ κατεδιῃτήσατο Καλλάρου ταύτην τὴν δίκην, ἐπηρεάζων ἐμοὶ διότι τὸν ἄνθρωπον περὶ πολλοῦ ποιοῦμαι, καὶ <Καλλικράτησ> Καλλάρῳ πάλιν εἴληχεν ἑτέραν, ἁπάντων ὑμῖν ἀναγνώσεται τὰσ μαρτυρίασ.

Μαρτυρίαι μὴ οὖν πρὸσ Διὸσ καὶ θεῶν, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, προῆσθέ με τούτοισ μηδὲν ἀδικοῦντα. οὐ γὰρ τῆσ ζημίασ τοσοῦτόν τί μοι μέλει, χαλεπὸν ὂν πᾶσι τοῖσ μικρὰν οὐσίαν ἔχουσιν·

ἀλλ’ ἐκβάλλουσιν ὅλωσ ἐκ τοῦ δήμου μ’ ἐλαύνοντεσ καὶ συκοφαντοῦντεσ. ὅτι δ’ οὐκ ἀδικοῦμεν οὐδέν, ἕτοιμοι μὲν ἦμεν ἐπιτρέπειν τοῖσ εἰδόσιν, <τοῖσ> ἴσοισ καὶ κοινοῖσ, ἕτοιμοι δ’ ὀμνύναι τὸν νόμιμον ὁρ́κον· ταῦτα γὰρ ᾠόμεθ’ ἰσχυρότατ’ <ἂν> παρασχέσθαι τοῖσ αὐτοῖσ ὑμῖν ὀμωμοκόσιν. καί μοι λαβὲ τήν τε πρόκλησιν καὶ τὰσ ὑπολοίπουσ ἔτι μαρτυρίασ.

SEARCH

MENU NAVIGATION