Demosthenes, Speeches 51-61, Περὶ τοῦ Στεφάνου τῆσ Τριηραρκίας

(데모스테네스, Speeches 51-61, Περὶ τοῦ Στεφάνου τῆσ Τριηραρκίας)

εἰ μὲν ὅτῳ πλεῖστοι συνείποιεν, ὦ βουλή, τὸ ψήφισμ’ ἐκέλευε δοῦναι τὸν στέφανον, κἂν ἀνόητοσ ἦν εἰ λαβεῖν αὐτὸν ἠξίουν, Κηφισοδότου μόνου μοι συνειρηκότοσ, τούτοισ δὲ παμπόλλων. νῦν δὲ τῷ πρώτῳ παρασκευάσαντι τὴν τριήρη τὸν ταμίαν προσέταξεν ὁ δῆμοσ δοῦναι, πεποίηκα δὲ τοῦτ’ ἐγώ· διό φημι δεῖν αὐτὸσ στεφανοῦσθαι. θαυμάζω δὲ καὶ τούτων, ὅτι τῆσ τριήρουσ ἀμελήσαντεσ τοὺσ ῥήτορασ παρεσκεύασαν, καὶ δοκοῦσί μοι παντὸσ διημαρτηκέναι τοῦ πράγματοσ, καὶ νομίζειν οὐχὶ τοῖσ ποιοῦσιν ἃ δεῖ χάριν ὑμᾶσ ἔχειν, ἀλλὰ τοῖσ φάσκουσιν, οὐ τὸν αὐτὸν τρόπον ἐγνωκότεσ ὅνπερ ἐγὼ περὶ ὑμῶν.

καὶ κατ’ αὐτὸ δὴ τοῦτο δικαίωσ ἂν ἔχοιτ’ εὐνοϊκωτέρωσ ἐμοί· φαίνομαι γὰρ βελτίουσ ὑμᾶσ ὑπολαμβάνων ἢ οὗτοι. ἐχρῆν μὲν οὖν, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, καὶ δίκαιον ἦν τοὺσ τὸν στέφανον οἰομένουσ δεῖν παρ’ ὑμῶν λαβεῖν αὑτοὺσ ἀξίουσ ἐπιδεικνύναι τούτου, μὴ ἐμὲ κακῶσ λέγειν.

ἐπειδὴ δὲ τοῦτο παρέντεσ ἐκεῖνο ποιοῦσιν, ἀμφότερ’ αὐτοὺσ ἐπιδείξω ψευδομένουσ, ἅ θ’ αὑτοὺσ ἐνεκωμίασαν καὶ ὅσ’ εἰσ ἡμᾶσ ἐβλασφήμησαν, ἐξ αὐτῶν τῶν πεπραγμένων ἑκατέροισ. ψήφισμα γὰρ ὑμῶν ποιησαμένων, ὃσ ἂν μὴ πρὸ τῆσ ἕνησ καὶ νέασ ἐπὶ χῶμα τὴν ναῦν περιορμίσῃ, δῆσαι καὶ δικαστηρίῳ παραδοῦναι, καὶ ταῦτα κυρωσάντων, ἐγὼ μὲν περιώρμισα καὶ στέφανον διὰ ταῦτα παρ’ ὑμῶν ἔλαβον, οὗτοι δ’ οὐδὲ καθείλκυσαν, ὥστ’ ἔνοχοι δεσμῷ γεγόνασιν.

πῶσ οὖν οὐκ ἀτοπώτατον ἂν διαπράξαισθ’ ἔργον, εἰ τοὺσ καθ’ ἑαυτῶν ἐάσαντασ τίμημα τοιοῦτον ἐπαχθῆναι, τούτουσ στεφανώσαντεσ ὑμεῖσ φαίνοισθε; τὰ σκεύη τοίνυν, ὅσα δεῖ παρέχειν τὴν πόλιν τοῖσ τριηράρχοισ, ἐγὼ μὲν ἐκ τῶν ἰδίων ἀνήλωσα καὶ τῶν δημοσίων ἔλαβον οὐδέν, οὗτοι δ’ ὑμετέροισ κέχρηνται καὶ τῶν σφετέρων οὐδὲν εἰσ ταῦτα προεῖνται.

καὶ μὴν οὐδ’ ἂν ἐκεῖνό γ’ ἔχοιεν εἰπεῖν, ὡσ ἀνεπειρῶντ’ ἐμοῦ πρότεροι· πρὶν γὰρ ἧφθαι μόνον τῆσ τριήρουσ τούτουσ ἐπεπλήρωτό μοι, καὶ πάντεσ ἑωρᾶθ’ ὑμεῖσ ἀναπειρωμένην τὴν ναῦν. ἔτι τοίνυν ὑπηρεσίαν τὴν κρατίστην ἔλαβον, πολλῷ πλεῖστον ἀργύριον δούσ.

οὗτοι δ’ εἰ μὲν εἶχον χείρον’ ἡμῶν, οὐδὲν ἂν ἦν δεινόν· νῦν δ’ οὐδ’ ὁποιαντινοῦν μεμίσθωνται, περὶ τοῦ πλείονοσ ἀντιλέγοντεσ. καίτοι πῶσ εἰσιν δίκαιοι ταῦτα μὲν ὕστερον ἐξαναπληροῦν, νῦν δ’ ὡσ πρῶτοι παρασκευασάμενοι τὸν στέφανον λαβεῖν; ἡγοῦμαι τοίνυν, ὅτι μὲν δικαιότατ’ ἂν στεφανώσαιτ’ ἐμέ, καὶ μηδὲν εἰπόντοσ ἐμοῦ γιγνώσκειν ὑμᾶσ·

ὅτι δ’ οὐκ ἔνεστι μόνοισ τούτοισ περὶ τοῦ στεφάνου λόγοσ, τοῦτ’ ἐπιδεῖξαι βούλομαι. πόθεν οὖν τοῦτο μάλιστ’ ἔσται δῆλον; ἀφ’ ὧν αὐτοὶ πεποιήκασιν· σκεψάμενοι γὰρ τὸν ἐξ ἐλαχίστου τριηραρχεῖν βουλόμενον, μεμισθώκασι τὴν λῃτουργίαν. καίτοι πῶσ οὐκ ἄδικον τῶν μὲν ἀναλωμάτων ἀφεστηκέναι, τῶν δὲ γιγνομένων δι’ ἐκεῖνα τιμῶν ἀξιοῦν αὑτοῖσ μετεῖναι; καὶ τοῦ μὲν μὴ περιορμίσαι τὴν ναῦν τότε τὸν μεμισθωμένον αἰτιᾶσθαι, τῶν δὲ καλῶσ δεδιακονημένων νῦν αὑτοῖσ κελεύειν χάριν ὑμᾶσ ἔχειν; δεῖ τοίνυν ὑμᾶσ, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, μὴ μόνον ἐκ τούτων σκοπεῖν τὸ δίκαιον, ἀλλὰ καὶ ἐξ ὧν αὐτοὶ πρότερον πεποιήκατε ταὐτὰ τινῶν διαπραξαμένων τούτοισ.

ὅτε γὰρ τῇ ναυμαχίᾳ τῇ πρὸσ Ἀλέξανδρον ἐνικήθητε, τότε τῶν τριηράρχων τοὺσ μεμισθωκότασ τὰσ τριηραρχίασ αἰτιωτάτουσ τοῦ γεγενημένου νομίζοντεσ παρεδώκατ’ εἰσ τὸ δεσμωτήριον, καταχειροτονήσαντεσ προδεδωκέναι τὰσ ναῦσ καὶ λελοιπέναι τὴν τάξιν. καὶ κατηγόρει μὲν Ἀριστοφῶν, ἐδικάζετε δ’ ὑμεῖσ·

εἰ δὲ μὴ μετριωτέραν ἔσχετε τὴν ὀργὴν τῆσ ἐκείνων πονηρίασ, οὐδὲν αὐτοὺσ ἐκώλυε τεθνάναι. ταὐτὰ τοίνυν εἰδότεσ οὗτοι πεπραγμέν’ αὑτοῖσ καὶ ἐκείνοισ, οὐχὶ φρίττουσιν ἐν ὑμῖν ὑπὲρ ὧν προσήκει παθεῖν αὐτούσ, ἀλλὰ δημηγοροῦσι κατ’ ἄλλων καὶ στεφανοῦν κελεύουσιν αὑτούσ. καίτοι σκέψασθε τίν’ ἄν ποτε δόξαιτε βεβουλεῦσθαι τρόπον, εἰ διὰ τὴν αὐτὴν πρόφασιν τοὺσ μὲν θανάτου κρίναντεσ, τοὺσ δὲ στεφανώσαντεσ φανείητε. καὶ μὴν οὐ μόνον εἰ τοῦτο ποιήσαιτε, δοκεῖτ’ ἂν ἁμαρτεῖν, ἀλλ’ εἰ μὴ καὶ κολάσαιτε τοὺσ τὰ τοιαῦτα ποιοῦντασ, ἔχοντεσ.

οὐ γὰρ ἐπειδὰν ἐάσητέ τι τῶν ὑμετέρων ἀπολέσθαι, τότε χρὴ χαλεπαίνειν, ἀλλ’ ἐν ᾧ τὰ μὲν ὑμέτερ’ ἐστὶν σᾶ, καθορᾶτε δὲ τοὺσ ἐφεστηκότασ δι’ αἰσχροκερδίαν οὐχὶ προσήκουσαν πρόνοιαν περὶ σωτηρίασ αὐτῶν ποιουμένουσ. καὶ μηδεὶσ ὑμῶν ἐπιτιμήσῃ τῷ λόγῳ, πικρὸν εἶναι νομίσασ, ἀλλὰ τοῖσ τὸ ἔργον αὐτὸ πεποιηκόσιν· διὰ γὰρ τούτουσ τοιοῦτόσ ἐστιν. θαυμάζω δ’ ἔγωγε, τί δή ποτε τῶν μὲν ναυτῶν τοὺσ ἀπολειπομένουσ, ὧν τριάκοντα δραχμὰσ ἕκαστοσ ἔχει μόνασ, δοῦσι καὶ κολάζουσιν οὗτοι·

τῶν δὲ τριηράρχων τοὺσ μὴ συμπλέοντασ, ὧν τριάκοντα μνᾶσ εἰσ ἔκπλουν εἴληφεν ἕκαστοσ, οὐ ταὐτὰ ποιεῖθ’ ὑμεῖσ· ἀλλ’ ἐὰν μὲν πένησ ὤν τισ δι’ ἔνδειαν ἁμάρτῃ, τοῖσ ἐσχάτοισ ἐπιτιμίοισ ἐνέξεται, ἐὰν δὲ πλούσιοσ ὢν δι’ αἰσχροκερδίαν ταὐτὰ ποιήσῃ, συγγνώμησ τεύξεται; καὶ ποῦ τὸ πάντασ ἔχειν ἴσον καὶ δημοκρατεῖσθαι φαίνεται, τοῦτον τὸν τρόπον ὑμῶν ταῦτα βραβευόντων; ἔτι τοίνυν ἔμοιγε δοκεῖ κἀκεῖν’ ἀλόγωσ ἔχειν, τὸν μὲν εἰπόντα τι μὴ κατὰ τοὺσ νόμουσ, ἐὰν ἁλῷ τὸ τρίτον, μέροσ ἠτιμῶσθαι τοῦ σώματοσ, τοὺσ δὲ μὴ λόγον, ἀλλ’ ἔργον παράνομον πεποιηκότασ μηδεμίαν δοῦναι δίκην.

καὶ μήν, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, πάντεσ ὑμεῖσ φήσετε τὸ πρὸσ τὰ τοιαῦτα πράωσ ἔχειν προδιδάσκειν ἑτέρουσ ἀδικεῖν εἶναι. βούλομαι τοίνυν, ἐπειδήπερ παρῆλθον, καὶ τὰ συμβαίνοντ’ ἀπὸ τῶν τοιούτων ὑμῖν διεξελθεῖν.

ἐπειδὰν γάρ τισ μισθωσάμενοσ τριηραρχίαν ἐκπλεύσῃ, πάντασ ἀνθρώπουσ ἄγει καὶ φέρει, καὶ τὰσ μὲν ὠφελίασ ἰδίᾳ καρποῦται, τὰσ δὲ δίκασ τούτων ὁ τυχὼν δίδωσιν ὑμῶν, καὶ μόνοισ ὑμῖν οὐδαμόσε ἔστιν ἄνευ κηρυκείου βαδίσαι διὰ τὰσ ὑπὸ τούτων ἀνδροληψίασ καὶ σύλασ κατεσκευασμένασ· ὥστε τῇ γ’ ἀληθείᾳ σκοπῶν ἄν τισ εὑρ́οι τὰσ τοιαύτασ τριήρεισ οὐχ ὑπὲρ ὑμῶν, ἀλλὰ καθ’ ὑμῶν ἐκπεπλευκυίασ.

τὸν γὰρ ὑπὲρ τῆσ πόλεωσ τριήραρχον οὐκ ἀπὸ τῶν κοινῶν προσδοκᾶν χρὴ πλουτήσειν, ἀλλ’ ἀπὸ τῶν ἰδίων τὰ τῆσ πόλεωσ ἐπανορθώσειν, εἴπερ ἔσται τι τῶν δεόντων ὑμῖν. τούτων δὲ τἀναντί’ ἕκαστοσ ἐγνωκὼσ ἐκπλεῖ· καὶ γάρ τοι τὰ τῶν αὑτῶν τρόπων ἁμαρτήματα ταῖσ ὑμετέραισ βλάβαισ ἐπανορθοῦνται. καὶ τούτων οὐδέν ἐστιν ἄλογον.

δεδώκατε γὰρ τοῖσ βουλομένοισ ἀδικεῖν, ἂν μὲν λάθωσιν, ἔχειν, ἐὰν δὲ ληφθῶσι, συγγνώμησ τυχεῖν· τοῖσ οὖν ἠμεληκόσι δόξησ ἄδεια ποιεῖν ὅ τι ἂν βούλωνται γέγονεν. τῶν μὲν τοίνυν ἰδιωτῶν τοὺσ μετὰ τοῦ παθεῖν μανθάνοντασ ἀπροσκέπτουσ ὀνομάζομεν· ὑμᾶσ δέ, οἵτινεσ οὐδὲ πεπονθότεσ πολλάκισ ἤδη φυλάττεσθε, τί τισ καλέσειεν ἄν; ἄξιον τοίνυν καὶ περὶ τῶν συνειρηκότων εἰπεῖν.

οὕτωσ γὰρ ἡγοῦνταί τινεσ ἐξουσίαν εἶναι σφίσιν καὶ ποιεῖν ὅ τι βούλονται καὶ λέγειν παρ’ ὑμῖν, ὥστε τῶν τότε συγκατηγορούντων μετ’ Ἀριστοφῶντοσ καὶ πικρῶν ὄντων τοῖσ μεμισθωκόσι τὰσ τριηραρχίασ νῦν κελεύουσί τινεσ τούτουσ στεφανῶσαι, καὶ δυοῖν θάτερον ἐξελέγχουσιν αὑτούσ, ἢ τότ’ ἐκείνουσ ἀδίκωσ συκοφαντοῦντεσ, ἢ νῦν τοῖσδ’ ἐπὶ μισθῷ συνηγοροῦντεσ. καὶ χαρίσασθαι κελεύουσιν ὑμᾶσ, ὥσπερ περὶ δωρεᾶσ, ἀλλ’ οὐ περὶ νικητηρίων τῶν λόγων ὄντων, ἢ καὶ χάριν τιθεμένων διὰ τῶν τοιούτων τοῖσ ἀμελοῦσιν ὑμῶν, ἀλλ’ οὐ διὰ τῶν βελτιόνων τοῖσ ὑπηρετοῦσιν ἃ δεῖ χαρίζεσθαι προσῆκον.

ἔπειθ’ οὕτωσ ὀλιγωροῦσιν τοῦ δοκεῖν ἐπιεικεῖσ εἶναι, καὶ παντελῶσ τἄλλα πάρεργα πρὸσ τὸ λαβεῖν νομίζουσιν, ὥστ’ οὐ μόνον τοῖσ πρότερον ῥηθεῖσιν ὑφ’ αὑτῶν ἐναντία τολμῶσιν δημηγορεῖν, ἀλλὰ καὶ νῦν οὐ ταὐτὰ λέγουσιν ἑαυτοῖσ, οἵτινεσ τοὺσ μὲν ναύτασ φασὶ δεῖν οἰκείουσ εἶναι τῆσ τριήρουσ τῆσ ληψομένησ τὸν στέφανον, τῶν δὲ τριηράρχων τοὺσ ἠλλοτριωκότασ αὑτοὺσ ἀπὸ τῆσ λῃτουργίασ, τούτουσ στεφανῶσαι κελεύουσι. καὶ φασὶ μὲν οὐδένα τούτων πρότερον παρασκευάσασθαι, κελεύουσι δὲ κοινῇ στεφανοῦν ἡμᾶσ, τοῦ ψηφίσματοσ οὐ ταῦτα λέγοντοσ.

ἐγὼ δὲ τοσούτου δέω τοῦτο συγχωρεῖν ὅσουπερ καὶ μεμισθωκέναι τὴν τριηραρχίαν· οὔτε γὰρ τοῦθ’ ὑπομείναιμ’ ἂν οὔτ’ ἐκεῖν’ ἐποίησα. προσποιοῦνται μὲν τοίνυν ὑπὲρ τοῦ δικαίου συνηγορεῖν, σπουδάζουσιν δὲ μᾶλλον ἢ προῖκ’ ἄν τισ ὑμῶν πράττων, ὥσπερ ἄξια τοῦ μισθοῦ ποιῆσαι προσῆκον ἑαυτοῖσ, ἀλλ’ οὐ γνώμην ἀποφήνασθαι. εἶθ’ ὥσπερ οὐχὶ πολιτείασ κοινῆσ μετέχοντεσ καὶ διὰ ταῦτα τῷ βουλομένῳ λέγειν ἐξόν, ἀλλ’ ἱερωσύνην ἰδίαν αὐτοί τινα ταύτην ἔχοντεσ, ἐὰν ὑπὲρ τῶν δικαίων ἐν ὑμῖν τισ εἴπῃ, δεινὰ πάσχουσιν καὶ θρασὺν εἶναί φασιν.

καὶ εἰσ τοσοῦτον ἀναισθησίασ προήκουσιν, ὥστ’ οἰόνται τὸν ἅπαξ εἰρηκότ’ ἂν καλέσωσιν ἀναιδῆ, σφᾶσ αὐτοὺσ πάντ’ <ἂν> τὸν βίον καλοὺσ κἀγαθοὺσ νομίζεσθαι. καίτοι διὰ μὲν τὰσ τούτων δημηγορίασ πολλὰ χεῖρον ἔχει, διὰ τοὺσ δ’ οἰομένουσ δεῖν τὰ δίκαι’ ἀντιλέγειν οὐ πάντ’ ἀπόλωλεν.

τοιούτουσ τοίνυν τοὺσ συνεροῦντασ αὑτοῖσ παρεσκευασμένοι, καὶ τοσαύτην βλασφημίαν εἰδότεσ οὖσαν καθ’ ἑαυτῶν τοῖσ βουλομένοισ τι λέγειν φλαῦρον, ὅμωσ εἰσ λόγον ἠξίωσαν καταστῆναι καὶ κακῶσ τιν’ ἐτόλμησαν εἰπεῖν, οἷσ ἀγαπητὸν ἦν μὴ πάσχουσιν κακῶσ αὐτοῖσ. τοῦ τοίνυν τούτουσ ἀδίκουσ εἶναι καὶ θρασεῖσ οὐδένεσ ὑμῶν εἰσιν αἰτιώτεροι·

παρὰ γὰρ τῶν λεγόντων, οὓσ ἴστ’ ἐπὶ μισθῷ τοῦτο πράττοντασ, πυνθάνεσθε ποῖόν τιν’ ἕκαστον δεῖ νομίζειν, οὐκ αὐτοὶ θεωρεῖτε. καίτοι πῶσ οὐκ ἄτοπον τούτουσ μὲν αὐτοὺσ πονηροτάτουσ τῶν πολιτῶν νομίζειν, τοὺσ δ’ ὑπὸ τούτων ἐπαινουμένουσ χρηστοὺσ ἡγεῖσθαι; καὶ γάρ τοι πάντα δι’ αὑτῶν ποιοῦνται, καὶ μόνον οὐχ ὑπὸ κήρυκοσ πωλοῦσι τὰ κοινά, καὶ στεφανοῦν, ὃν ἂν αὐτοῖσ δοκῇ, καὶ μὴ στεφανοῦν κελεύουσι, κυριωτέρουσ αὑτοὺσ τῶν ὑμετέρων δογμάτων καθιστάντεσ.

ἐγὼ δ’ ὑμῖν, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, παραινῶ μὴ ποιεῖν τὴν τῶν ἀναλίσκειν ἐθελόντων φιλοτιμίαν ἐπὶ τῇ τῶν λεγόντων πλεονεξίᾳ. εἰ δὲ μή, διδάξετε πάντασ τὰ μὲν ὑφ’ ὑμῶν προσταττόμεν’ ὡσ εὐτελέστατα διοικεῖν, τοὺσ δ’ ὑπὲρ τούτων ἀναιδῶσ εἰσ ὑμᾶσ ψευδομένουσ ὡσ πλείστου μισθοῦσθαι.

SEARCH

MENU NAVIGATION