Demosthenes, Speeches 11-20, Περὶ τῶν πρὸσ Ἀλέξανδρον Συνθηκῶν

(데모스테네스, Speeches 11-20, Περὶ τῶν πρὸσ Ἀλέξανδρον Συνθηκῶν)

ἄξιον ἀποδέχεσθαι, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, σφόδρα τῶν τοῖσ ὁρ́κοισ καὶ ταῖσ συνθήκαισ διακελευομένων ἐμμένειν, εἴπερ αὐτὸ πεπεισμένοι ποιοῦσιν· οἶμαι γὰρ οὐδὲν οὕτω τοῖσ δημοκρατουμένοισ πρέπειν ὡσ περὶ τὸ ἴσον καὶ τὸ δίκαιον σπουδάζειν. δεῖ τοίνυν τοὺσ λίαν ἐπ’ αὐτὰ παρακαλοῦντασ μὴ τῷ μὲν λόγῳ καταχρωμένουσ ἐνοχλεῖν, πάντα δὲ μᾶλλον πράττειν, ἀλλ’ ὑπομείναντασ νυνὶ τὸν ἐξετασμὸν ἢ καὶ τὸ λοιπὸν πειθομένουσ ὑμᾶσ ἔχειν περὶ αὐτῶν, ἢ παραχωρήσαντασ ἐᾶν συμβουλεύειν τοὺσ ἀληθέστερα περὶ τῶν δικαίων ἀποφαινομένουσ, ἵν’ ἢ ἑκόντεσ ἀδικούμενοι ἀνέχησθε καὶ αὐτὸ τοῦτο χαρίζησθε τῷ ἀδικοῦντι, ἢ προελόμενοι περὶ πλείστου ποιήσασθαι τὸ δίκαιον ἀνεγκλήτωσ πρὸσ ἅπαντασ χρῆσθε τῷ συμφέροντι μηκέτι μέλλοντεσ. ἐξ αὐτῶν δὲ τῶν συνθηκῶν καὶ τῶν ὁρ́κων σκεψαμένουσ τῶν περὶ τῆσ κοινῆσ εἰρήνησ ἔξεστιν ἰδεῖν ἤδη, τίνεσ εἰσὶν οἱ παραβεβηκότεσ.

ὡσ δὲ περὶ μεγάλων συντόμωσ διδάξω. εἰ δή τισ ἐρωτήσειεν, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, ἐπὶ τίνι ἂν μάλιστ’ ἀγανακτήσαιτ’ εἴ τισ ἀναγκάζοι, οἶμαι ἄν, εἰ ἦσαν κατὰ τὸν νυνὶ χρόνον οἱ Πεισιστρατίδαι καί τισ ἐβιάζετο κατάγειν αὐτοὺσ δευρί, ἁρπάσαντασ ἂν ὑμᾶσ τὰ ὅπλα πάντα κίνδυνον ὑπομεῖναι ἀντὶ τοῦ παραδέξασθαι, ἢ πεισθέντασ γε δουλεύειν ἀντὶ τῶν ἀργυρωνήτων, καὶ τοσούτῳ μᾶλλον, ὅσῳ τὸν μὲν οἰκέτην οὐδεὶσ ἂν ἑκὼν ἀποκτείνειε, τοὺσ δὲ τυραννουμένουσ ἀκρίτουσ ἔστιν ὁρᾶν ἀπολλυμένουσ ἅμα καὶ ὑβριζομένουσ εἰσ παῖδασ καὶ γυναῖκασ.

παρὰ τοὺσ ὁρ́κουσ τοίνυν καὶ τὰσ συνθήκασ τὰσ ἐν τῇ κοινῇ εἰρήνῃ γεγραμμένασ Ἀλέξανδροσ εἰσ Μεσσήνην καταγαγὼν τοὺσ Φιλιάδου παῖδασ, ὄντασ τυράννουσ, ἆρ’ ἐφρόντισε τοῦ δικαίου, ἀλλ’ οὐκ ἐχρήσατο τῷ αὑτοῦ ἤθει τῷ τυραννικῷ, βραχὺ φροντίσασ ὑμῶν καὶ τῆσ κοινῆσ ὁμολογίασ;

οὐ δὴ δεῖ, εἰ μέν τισ ὑμᾶσ ταῦτα βιάζοιτο, μάλιστ’ ἀγανακτῆσαι, εἰ δ’ ἑτέρωθί που γέγονε παρὰ τοὺσ πρὸσ ὑμᾶσ ὁρ́κουσ, μὴ φυλάξασθαι, καὶ ἡμῖν μὲν διακελεύεσθαί τινασ ἐνταυθὶ ἐμμένειν τοῖσ ὁρ́κοισ, τοῖσ δ’ αὐτοὺσ οὕτω περιβοήτωσ ἀνῃρηκόσι καταλείπειν ταύτην τὴν ἐξουσίαν.

ἀλλ’ οὐχ οἱο͂́ν τε ταῦθ’ οὕτωσ ἔχειν, ἐὰν βούλησθε τῷ δικαίῳ χρῆσθαι·

καὶ γὰρ ἔτι προσγέγραπται ἐν ταῖσ συνθήκαισ πολέμιον εἶναι τὸν ἐκεῖν’ ἅπερ Ἀλέξανδροσ ποιοῦντα ἅπασι τοῖσ τῆσ εἰρήνησ κοινωνοῦσι, καὶ τὴν χώραν αὐτοῦ, καὶ στρατεύεσθαι ἐπ’ αὐτὸν ἅπαντασ. οὐκοῦν ἐὰν ποιῶμεν τὰ συγκείμενα, πολεμίῳ χρησόμεθα τῷ καταγαγόντι. ἀλλὰ γὰρ εἴποιεν ἂν οἱ τυραννίζοντεσ οὗτοι, ὅτι πρὶν τὰσ συνθήκασ γενέσθαι ἐτυράννουν Μεσσηνίων οἱ Φιλιάδου παῖδεσ·

διὸ καὶ καταγαγεῖν τὸν Ἀλέξανδρον αὐτούσ. ἀλλὰ καταγέλαστοσ ὁ λόγοσ, τοὺσ μὲν ἐκ Λέσβου τυράννουσ, οἱο͂ν ἐξ Ἀντίσσησ καὶ Ἐρέσου, ἐκβαλεῖν ὡσ ἀδικήματοσ ὄντοσ τοῦ πολιτεύματοσ, τοὺσ πρὸ τῶν ὁμολογιῶν τυραννήσαντασ, ἐν δὲ Μεσσήνῃ μηδὲν οἰέσθαι διαφέρειν, τῆσ αὐτῆσ δυσχερείασ ὑπαρχούσησ. ἔπειτα καὶ ἐπιτάττει ἡ συνθήκη εὐθὺσ ἐν ἀρχῇ ἐλευθέρουσ εἶναι καὶ αὐτονόμουσ τοὺσ Ἕλληνασ.

διὸ καὶ πῶσ οὐχ ὑπεράτοπον, ἡγεῖσθαι μὲν τῶν συνθηκῶν τὸ αὐτονόμουσ εἶναι καὶ ἐλευθέρουσ, τὸν δ’ εἰσ δουλείαν ἀγαγόντα μὴ οἰέσθαι τἀναντία ταῖσ κοιναῖσ ὁμολογίαισ διαπεπρᾶχθαι; οὐκοῦν ἀναγκαῖόν ἐστιν ἡμῖν, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, εἴπερ ταῖσ συνθήκαισ καὶ τοῖσ ὁρ́κοισ ἐμμενοῦμεν καὶ τὰ δίκαια ποιήσομεν, ἐφ’ ἃ ὑμᾶσ παρακαλοῦσι, καθάπερ ἄρτι εἶπον, λαβοῦσι τὰ ὅπλα στρατεύεσθαι ἐπὶ τοὺσ παραβεβηκότασ μετὰ τῶν βουλομένων. ἢ νομίζετε τὸν μὲν καιρόν ποτ’ ἰσχύειν καὶ ἄνευ τοῦ δικαίου τὸ συμφέρον πράττειν·

νυνὶ δ’, ὅτ’ εἰσ ταὐτὸν τὸ δίκαιον ἅμα καὶ ὁ καιρὸσ καὶ τὸ συμφέρον συνδεδράμηκεν, ἄλλον ἄρα τινὰ χρόνον ἀναμενεῖτε τῆσ ἰδίασ ἐλευθερίασ ἅμα καὶ τῆσ τῶν ἄλλων Ἑλλήνων ἀντιλαβέσθαι; ἐπ’ ἄλλο δὲ δίκαιον ἔρχομαι τῶν κατὰ τὰσ συνθήκασ.

ἔστι γὰρ γεγραμμένον, ἐάν τινεσ τὰσ πολιτείασ τὰσ παρ’ ἑκάστοισ οὔσασ, ὅτε τοὺσ ὁρ́κουσ τοὺσ περὶ τῆσ εἰρήνησ ὤμνυσαν, καταλύωσι, πολεμίουσ εἶναι πᾶσι τοῖσ τῆσ εἰρήνησ μετέχουσιν. σκέψασθε δ’, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, ὅτι Ἀχαιοὶ μὲν οἱ ἐν Πελοποννήσῳ ἐδημοκρατοῦντο, τούτων δ’ ἐν Πελλήνῃ νῦν καταλέλυκε τὸν δῆμον ὁ Μακεδὼν ἐκβαλὼν τῶν πολιτῶν τοὺσ πλείστουσ, τὰ δ’ ἐκείνων τοῖσ οἰκέταισ δέδωκε, Χαίρωνα δὲ τὸν παλαιστὴν τύραννον ἐγκατέστησεν. ἡμεῖσ δὲ τῆσ εἰρήνησ μετέχομεν τῆσ προσταττούσησ πολεμίουσ ἡγεῖσθαι τοὺσ ταῦτα πράττοντασ.

ἐκ δὴ τούτων πότερα πειθόμεθα τοῖσ κοινοῖσ προστάγμασι πολεμίοισ αὐτοῖσ χρώμενοι, ἢ βδελυρεύσεταί τισ οὐ φάσκων, τούτων τῶν μισθοφορούντων παρὰ τοῦ Μακεδόνοσ, τῶν καθ’ ὑμῶν πεπλουτηκότων; οὐ γὰρ δὴ λέληθέ γ’ αὐτοὺσ οὐδὲν τούτων·

ἀλλ’ εἰσ τοῦθ’ ὕβρεωσ ἥκουσιν ὥστε δορυφορούμενοι τοῖσ τοῦ τυράννου στρατοπέδοισ ἐν μὲν τοῖσ παραβεβασμένοισ ὁρ́κοισ ἐμμένειν ὑμῖν διακελεύονται, ὡσ καὶ τῆσ ἐπιορκίασ αὐτοκράτοροσ ὄντοσ ἐκείνου, τοὺσ δ’ ἰδίουσ ὑμᾶσ νόμουσ ἀναγκάζουσι λύειν, τοὺσ μὲν κεκριμένουσ ἐν τοῖσ δικαστηρίοισ ἀφιέντεσ, ἕτερα δὲ παμπληθῆ τοιαῦτα βιαζόμενοι παρανομεῖν. εἰκότωσ·

τοῖσ γὰρ πεπρακόσιν ἑαυτοὺσ εἰσ τἀναντία τοῖσ τῇ πατρίδι συμφέρουσιν οὐκ ἔνι μέλειν νόμων οὐδ’ ὁρ́κων· τοῖσ δ’ ὀνόμασι μόνον αὐτῶν ἀποχρώμενοι παρακρούονται τοὺσ παρέργωσ ἐνταυθὶ ἀλλ’ οὐκ ἐξεταστικῶσ ἐκκλησιάζοντασ, καὶ νομίζοντασ τὴν παραυτίχ’ ἡσυχίαν οὐκ ἔσεσθαί ποτ’ αἰτίαν ταραχῆσ ἀτόπου μεγάλησ. κελεύω δ’ ἔγωγε, καθάπερ ἐν ἀρχῇ προεῖπον, πείθεσθαι τούτοισ τοῖσ φάσκουσι δεῖν ἐν ταῖσ κοιναῖσ ὁμολογίαισ ἐμμένειν, εἰ μὴ ἐκεῖνο νομίζουσιν, ὅταν μὲν λέγωσιν ὡσ ἐμμενετέον τοῖσ ὁρ́κοισ, οὐ λέγειν αὐτοὺσ τὸ μηδὲν ἀδικεῖσθαι, οὐδένα δ’ οἰόνται αἰσθήσεσθαι, τυραννίδων ἀντὶ δημοκρατιῶν καθισταμένων καὶ τῶν πολιτειῶν καταλυομένων.

τὸ δ’ ἔτι καταγελαστότερον·

ἔστι γὰρ ἐν ταῖσ συνθήκαισ ἐπιμελεῖσθαι τοὺσ συνεδρεύοντασ καὶ τοὺσ ἐπὶ τῇ κοινῇ φυλακῇ τεταγμένουσ ὅπωσ ἐν ταῖσ κοινωνούσαισ πόλεσι τῆσ εἰρήνησ μὴ γίγνωνται θάνατοι καὶ φυγαὶ παρὰ τοὺσ κειμένουσ ταῖσ πόλεσι νόμουσ, μηδὲ χρημάτων δημεύσεισ, μηδὲ γῆσ ἀναδασμοί, μηδὲ χρεῶν ἀποκοπαί, μηδὲ δούλων ἀπελευθερώσεισ ἐπὶ νεωτερισμῷ. οἱ δὲ τοσούτου δέουσι τούτων τι κωλύειν ὥστε καὶ συγκατασκευάζουσιν· οὓσ πῶσ οὐ προσήκει ἀπολωλέναι; οἳ τηλικαύτασ συμφορὰσ παρασκευάζουσιν ἐν ταῖσ πόλεσιν, ἃσ διὰ τὸ μέγεθοσ αὐτοῖσ τοσούτοισ οὖσι μὴ περιορᾶν ἐπέταξαν. ἔτι δ’ ἕτερον δείξω τὸ λελυκὸσ τὰσ συνθήκασ.

ἔστι γὰρ γεγραμμένον, ἐκ τῶν πόλεων τῶν κοινωνουσῶν τῆσ εἰρήνησ μὴ ἐξεῖναι φυγάδασ ὁρμήσαντασ ὅπλ’ ἐπιφέρειν ἐπὶ πολέμῳ ἐπὶ μηδεμίαν πόλιν τῶν μετεχουσῶν τῆσ εἰρήνησ· εἰ δὲ μή, ἔκσπονδον εἶναι τὴν πόλιν ἐξ ἧσ ἂν ὁρμήσωσιν. οὕτω τοίνυν ῥᾳδίωσ ἐπήνεγκε τὰ ὅπλ’ ὁ Μακεδὼν ὥστ’ οὐδὲ κατέθετο πώποτε, ἀλλ’ ἔτι καὶ νῦν ἔχων περιέρχεται καθ’ ὅσον δύναται, καὶ τοσούτῳ νῦν μᾶλλον ἢ πρότερον, ὅσῳ ἐκ προστάγματοσ ἄλλουσ θ’ ἑτέρωσε καὶ τὸν παιδοτρίβην εἰσ Σικυῶνα κατήγαγεν. οὐκοῦν εἰ δεῖ πείθεσθαι ταῖσ κοιναῖσ ὁμολογίαισ, καθάπερ οὗτοί φασιν, ἔκσπονδοι ἡμῖν εἰσιν αὗται αἱ πόλεισ αἱ ταῦτα διαπεπραγμέναι.

εἰ μὲν οὖν δεῖ ἐπικρύπτεσθαι τἀληθῆ, οὐδὲν δεῖ λέγειν ὅτι εἰσὶν αἱ Μακεδονικαί· εἰ δ’ οὐκ ἀνιᾶσιν οἱ καθ’ ὑμῶν τῷ Μακεδόνι ὑπηρέται προστάττοντεσ πράττειν τὰ ἐν ταῖσ κοιναῖσ ὁμολογίαισ, πεισθῶμεν αὐτοῖσ, ἐπειδὴ τὰ δίκαια λέγουσι, καί, καθάπερ κελεύει ὁ ὁρ́κοσ, ἐκσπόνδουσ αὐτοὺσ ποιήσαντεσ βουλευσώμεθα πῶσ δεῖ χρῆσθαι τοῖσ δεσποτικῶσ καὶ ἀσελγῶσ διακειμένοισ καὶ διὰ τέλουσ τὰ μὲν ἐπιβουλεύουσι, τὰ δ’ ἐπιτάττουσι, καὶ καταγελῶσι τῆσ κοινῆσ εἰρήνησ. διὰ τί γὰρ οὐ φήσουσιν οὗτοι δεῖν ταῦθ’ οὕτωσ ἔχειν;

ἢ ὁμολογίαν τὴν μὲν κατὰ τῆσ πόλεωσ οὖσαν βεβαίαν ἀξιοῦσιν εἶναι, τὴν δὲ σῴζουσαν οὐ συγχωρήσουσιν; ἆρα δίκαιον ταῦτα γίγνεσθαι; κἂν μέν τι ᾖ πρὸσ τῶν ἐχθρῶν κατὰ τῆσ πόλεωσ ἐν τοῖσ ὁρ́κοισ, τοῦτο μὲν ἰσχυρὸν ἀεὶ ποιήσουσιν· ἐὰν δέ τι ἡμέτερον ᾖ κατ’ ἐκείνων ἅμα δίκαιον καὶ συμφέρον, πρὸσ τοῦτο δὲ μαχομένουσ οὐδέποτε παύσασθαι οἰήσονται δεῖν ἑαυτούσ; ἵνα δ’ εἰδῆτ’ ἔτι σαφέστερον ὅτι οὐδεὶσ ὑμῖν ἐγκαλεῖ ποτε τῶν Ἑλλήνων ὡσ ἄρα παρέβητέ τι τῶν κοινῇ ὁμολογηθέντων, ἀλλὰ καὶ χάριν ἕξουσιν ὅτι μόνοι ἐξηλέγξατε τοὺσ ταῦτα ποιοῦντασ, μικρὰ ἐπιδραμοῦμαι περὶ αὐτῶν πολλῶν ὄντων.

ἔστι γὰρ δήπου ἐν ταῖσ συνθήκαισ τὴν θάλατταν πλεῖν τοὺσ μετέχοντασ τῆσ εἰρήνησ, καὶ μηδένα κωλύειν αὐτοὺσ μηδὲ κατάγειν πλοῖον μηδενὸσ τούτων· ἐὰν δέ τισ παρὰ ταῦτα ποιῇ, πολέμιον εἶναι πᾶσι τοῖσ τῆσ εἰρήνησ μετέχουσιν. οὐκοῦν, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, ἐναργέστατα ἑοράκατε τοῦθ’ ὑπὸ τῶν Μακεδόνων γεγενημένον·

εἰσ τοῦτο γὰρ ὑπεροψίασ ἦλθον ὥστε εἰσ Τένεδον ἅπαντα τὰ ἐκ τοῦ Πόντου πλοῖα κατήγαγον, καὶ σκευωρούμενοι περὶ αὐτὰ οὐ πρότερον ἀνεῖσαν, πρὶν ὑμεῖσ ἐψηφίσασθε τριήρεισ ἑκατὸν πληροῦν καὶ καθέλκειν εὐθὺσ τότε, καὶ στρατηγὸν ἐπ’ αὐταῖσ ἐτάξατε Μενεσθέα. πῶσ οὖν οὐκ ἄτοπον τοσαῦτα μὲν εἶναι καὶ τηλικαῦτα τὰ ἡμαρτημέν’ ἑτέροισ, τοὺσ δ’ ἐνταῦθα φίλουσ αὐτῶν μὴ ἐκείνουσ ἀποτρέπειν τοὺσ παραβαίνοντασ, ἀλλ’ ὑμῖν συμβουλεύειν ἐμμένειν τοῖσ οὕτωσ ὠλιγωρημένοισ;

ὥσπερ καὶ τούτου προσγεγραμμένου, τοῖσ μὲν ἐξεῖναι πλημμελεῖν, τοῖσ δὲ μηδ’ ἀμύνεσθαι. πῶσ δ’ οὐχ ἅμα τε παρενόμουν ἐκεῖνοι καὶ ἀναίσθητοι ἦσαν, οἵ γε τηλικοῦτον παρέβησαν τῶν ὁρ́κων, ὃ παρ’ ἐλάχιστον ἐποίησεν αὐτοὺσ ἀφαιρεθῆναι δικαίωσ τὴν κατὰ θάλατταν ἡγεμονίαν;

καὶ νῦν ἔτι παραδεδώκασι τοῦτο τὸ δίκαιον ἀνεγκλήτωσ ἡμῖν, ὅταν βουληθῶμεν πράττειν· οὐ γὰρ ὅτι ἐπαύσαντ’ ἐξαμαρτάνοντεσ, ἧττόν τι δήπου παραβεβήκασι τὰσ κοινὰσ ὁμολογίασ. ἀλλ’ εὐτυχοῦσιν, ὅτι ἐναποχρῶνται τῇ ὑμετέρᾳ ῥᾳθυμίᾳ τῇ οὐδὲ τῶν δικαίων ἀπολαύειν προαιρουμένῃ.

ὃ καὶ ὑβριστικώτατον συμβέβηκεν, εἰ οἱ μὲν ἄλλοι Ἕλληνεσ καὶ βάρβαροι ἅπαντεσ τὴν πρὸσ ὑμᾶσ ἔχθραν φοβοῦνται, οὗτοι δ’ οἱ νεόπλουτοι μόνοι καταφρονεῖν ὑμᾶσ ὑμῶν αὐτῶν ἀναγκάζουσι, τὰ μὲν πείθοντεσ, τὰ δὲ βιαζόμενοι, ὥσπερ ἐν Ἀβδηρίταισ ἢ Μαρωνείταισ, ἀλλ’ οὐκ ἐν Ἀθηναίοισ πολιτευόμενοι. καὶ ἅμα μικρὰ μὲν τὰ ὑμέτερα ποιοῦσι, τὰ δὲ τῶν ἐχθρῶν ἰσχυρά, ἅμα δὲ λανθάνουσιν ἑαυτοὺσ ἀνυπόστατον τὴν πόλιν ὁμολογοῦντεσ εἶναι, διακελευόμενοι τὸ δίκαιον οὐ δικαίωσ διαφυλάττειν, ὡσ τῷ συμφέροντί γε προελομένην χρῆσθαι κρατεῖν ἂν τῶν πολεμίων ῥᾳδίωσ δυνηθεῖσαν.

εἰκότωσ δ’ αὐτὸ πεπόνθασιν·

ἑώσ γὰρ ἂν ἐξῇ τῶν κατὰ θάλατταν καὶ μόνοισ ἀναμφισβητήτωσ εἶναι κυρίοισ, τοῖσ γε κατὰ γῆν πρὸσ τῇ ὑπαρχούσῃ δυνάμει ἔστι προβολὰσ ἑτέρασ ἰσχυροτέρασ εὑρέσθαι, ἄλλωσ τε καὶ πεπαυμένων ὑπὸ τῆσ τύχησ τῶν δορυφορουμένων ὑπὸ τῶν τυραννικῶν στρατοπέδων, καὶ τῶν μὲν ἐφθαρμένων, τῶν δὲ ἐξεληλεγμένων οὐδενὸσ ἀξίων ὄντων. τὸ μὲν οὖν περὶ τὰ πλοῖα πρὸσ τοῖσ ἄλλοισ τοῖσ προειρημένοισ ὁ Μακεδὼν τηλικοῦτον παρέβη·

τὸ δὲ ὑβριστικώτατον καὶ ὑπεροπτικώτατον τῶν Μακεδόνων τὸ πρώην γεγενημένον ἐστί, τὸ τολμῆσαι εἰσπλεῦσαι εἰσ τὸν Πειραιᾶ παρὰ τὰσ κοινὰσ ἡμῖν πρὸσ αὐτοὺσ ὁμολογίασ. καὶ τοῦτ’, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, οὐχ ὅτι μία τριήρησ ἦν, μικρὸν ὑποληπτέον, ἀλλ’ ὅτι ἀπόπειρα ἐγένετο, εἰ περιοψόμεθα, ἵνα μετὰ πλειόνων αὐτοῖσ ἐγγένηται τοῦτο πράττειν, καὶ ὅτι οὐκ ἐφρόντισαν τῶν κοινῶν δογμάτων, καθάπερ οὐδὲ τῶν προειρημένων. ἐπεὶ ὅτι γε τοῦτο παράδυσισ ἦν κατὰ μικρὸν καὶ ἐθισμὸσ τοῦ ἀνέχεσθαι ἡμᾶσ τοὺσ τοιούτουσ εἴσπλουσ, κἀκεῖθεν δῆλον·

τῷ γὰρ τὸν τότε ἐπὶ τῆσ νεὼσ εἰσπλεύσαντα, ὃν ἔδει εὐθὺσ μετὰ τῆσ τριήρουσ ὑφ’ ὑμῶν ἀπολωλέναι, αἰτεῖσθαι ναυπηγήσασθαι μικρὰ πλοῖα ἐν τοῖσ ἡμετέροισ λιμέσι πῶσ οὐ καταφανὲσ ὅτι ἀντὶ τοῦ εἰσπλεῖν τὸ εὐθὺσ ἔνδον εἶναι ἐμηχανῶντο; καὶ εἰ λεπτὰ πλοῖα ὑπομενοῦμεν, ὀλίγον ὕστερον καὶ τριήρεισ· καὶ εἰ τὸ πρῶτον ὀλίγασ, μικρῷ ὕστερον πολλάσ. οὐ γὰρ δὴ ἔστι γ’ εἰπεῖν ὡσ Ἀθήνησι μὲν ἀφθόνων ὄντων τῶν ναυπηγησίμων ξύλων, τῶν μόγισ καὶ πόρρωθεν εἰσκομιζομένων, ἐν δὲ τῇ Μακεδονίᾳ ἐπιλελοιπότων, τῇ καὶ τοῖσ ἄλλοισ τοῖσ βουλομένοισ εὐτελέστατα καθισταμένῃ, ἀλλ’ ᾤονθ’ ἅμα τε ναυπηγήσεσθαι ἐνταῦθα καὶ πληρώσεσθαι ἐν τῷ λιμένι τῷ προειρημένῳ, ἐν ταῖσ κοιναῖσ ὁμολογίαισ διειρημένον μηδὲν τοιοῦτον εἰσδέχεσθαι, καὶ τοῦτ’ ἐξέσεσθαι ἐπὶ πλέον ἀεὶ ποιεῖν.

οὕτω πανταχόθεν καταπεφρονηκότωσ ἐκεῖνοι τῇ πόλει χρῶνται διὰ τοὺσ ἐντεῦθεν διδασκάλουσ τοὺσ ὑπαγορεύοντασ αὐτοῖσ ἃ δεῖ ποιεῖν·

οὕτω δὲ κατεγνώκασι μετὰ τούτων ἀδιήγητόν τινα τῆσ πόλεωσ ἔκλυσιν καὶ μαλακίαν, καὶ οὔτε πρόνοιαν περὶ τῶν μελλόντων εἶναι, οὔτε λογισμὸν οὐδένα παραγίγνεσθαι τίνα τρόπον χρῆται ὁ τύραννοσ ταῖσ κοιναῖσ ὁμολογίαισ. αἷσ ἐγὼ διακελεύομαι, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, πείθεσθαι, καθάπερ ἐδίδαξα, καὶ διαβεβαιωσαίμην ἄν, ὡσ τοῦθ’ ἡλικίασ ἔχων, ἅμα καὶ τῷ δικαίῳ ἡμᾶσ ἀνεγκλήτωσ καὶ τοῖσ καιροῖσ ἀσφαλέστατα χρήσεσθαι τοῖσ ἐπὶ τὸ συμφέρον κατεπείγουσιν.

καὶ γὰρ ἔτι προσγέγραπται <ἐν> ταῖσ συνθήκαισ, ἐὰν βουλώμεθα τῆσ κοινῆσ εἰρήνησ μετέχειν· τὸ δ’ ἐὰν βουλώμεθα ἐστὶν ἅμα καὶ τοὐναντίον, εἰ ἄρα ποτὲ δεῖ παύσασθαι αἰσχρῶσ ἑτέροισ ἀκολουθοῦντασ, ἢ μηδ’ ἀναμνησθῆναι μηδεμιᾶσ φιλοτιμίασ τῶν ἐξ ἀρχαιοτάτου καὶ πλείστων καὶ μάλιστα πάντων ἀνθρώπων ἡμῖν ὑπαρχουσῶν. ἐὰν οὖν κελεύητ’, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, γράψω, καθάπερ αἱ συνθῆκαι κελεύουσι, πολεμεῖν τοῖσ παραβεβηκόσιν.

SEARCH

MENU NAVIGATION