Demosthenes, Speeches 11-20, Ἐπιστολὴ Φιλίππου

(데모스테네스, Speeches 11-20, Ἐπιστολὴ Φιλίππου)

Φίλιπποσ Ἀθηναίων τῇ βουλῇ καὶ τῷ δήμῳ χαίρειν. Ἐπειδὴ πολλάκισ μου πρέσβεισ ἀποστείλαντοσ, ἵν’ ἐμμείνωμεν τοῖσ ὁρ́κοισ καὶ ταῖσ ὁμολογίαισ, οὐδεμίαν ἐποιεῖσθ’ ἐπιστροφήν, ᾤμην δεῖν πέμψαι πρὸσ ὑμᾶσ ὑπὲρ ὧν ἀδικεῖσθαι νομίζω. μὴ θαυμάσητε δὲ τὸ μῆκοσ τῆσ ἐπιστολῆσ· πολλῶν γὰρ ὑπαρχόντων ἐγκλημάτων ἀναγκαῖόν ἐστιν ὑπὲρ ἁπάντων δηλῶσαι καθαρῶσ. πρῶτον μὲν γὰρ Νικίου τοῦ κήρυκοσ ἁρπασθέντοσ ἐκ τῆσ χώρασ τῆσ ἐμῆσ, οὐχ ὅτι τοῖσ παρανομοῦσιν ἐπετιμήσατε τὴν δίκην, ἀλλὰ τὸν ἀδικούμενον εἱρ́ξατε δέκα μῆνασ·

ἃσ δ’ ἔφερε παρ’ ἡμῶν ἐπιστολάσ, ἀνέγνωτ’ ἐπὶ τοῦ βήματοσ. ἔπειτα Θασίων ὑποδεχομένων τὰσ Βυζαντίων τριήρεισ καὶ τῶν λῃστῶν τοὺσ βουλομένουσ οὐδὲν ἐφροντίζετε, τῶν συνθηκῶν διαρρήδην λεγουσῶν πολεμίουσ εἶναι τοὺσ ταῦτα ποιοῦντασ. ἔτι τοίνυν περὶ τοὺσ αὐτοὺσ χρόνουσ Διοπείθησ ἐμβαλὼν εἰσ τὴν χώραν Κρωβύλην μὲν καὶ τὴν Τιρίστασιν ἐξηνδραποδίσατο, τὴν δὲ προσεχῆ Θρᾴκην ἐπόρθησε, τέλοσ δ’ εἰσ τοῦτ’ ἦλθε παρανομίασ ὥστ’ Ἀμφίλοχον ὑπὲρ τῶν αἰχμαλώτων ἐλθόντα πρεσβευτὴν συλλαβὼν καὶ τὰσ ἐσχάτασ ἀνάγκασ ἐπιθεὶσ ἀπελύτρωσε ταλάντων ἐννέα·

καὶ ταῦτα τῷ δήμῳ συνδοκοῦντ’ ἐποίησεν. καίτοι τὸ παρανομεῖν εἰσ κήρυκα καὶ πρέσβεισ τοῖσ ἄλλοισ τε πᾶσιν ἀσεβὲσ εἶναι δοκεῖ καὶ μάλισθ’ ὑμῖν·

Μεγαρέων γοῦν Ἀνθεμόκριτον ἀνελόντων εἰσ τοῦτ’ ἐλήλυθεν ὁ δῆμοσ ὥστε μυστηρίων μὲν εἶργον αὐτούσ, ὑπομνήματα δὲ τῆσ ἀδικίασ ἔστησαν ἀνδριάντα πρὸ τῶν πυλῶν. καίτοι πῶσ οὐ δεινόν, ἐφ’ οἷσ παθόντεσ οὕτωσ ἐμισήσατε τοὺσ δράσαντασ, νῦν αὐτοὺσ φαίνεσθαι ποιοῦντασ; Καλλίασ τοίνυν ὁ παρ’ ὑμῶν στρατηγὸσ τὰσ μὲν πόλεισ τὰσ ἐν τῷ Παγασίτῃ κόλπῳ κατοικουμένασ ἔλαβεν ἁπάσασ, ὑμῖν μὲν ἐνόρκουσ, ἐμοὶ δὲ συμμαχίδασ οὔσασ, τοὺσ δ’ εἰσ Μακεδονίαν πλέοντασ ἐπώλει πάντασ πολεμίουσ κρίνων·

καὶ διὰ ταῦθ’ ὑμεῖσ ἐπῃνεῖτ’ αὐτὸν ἐν τοῖσ ψηφίσμασιν. ὥστ’ ἔγωγ’ ἀπορῶ τί ποτ’ ἔσται καινότερον, ἐὰν ὁμολογήσητέ μοι πολεμεῖν· καὶ γὰρ ὅτε φανερῶσ διεφερόμεθα, λῃστὰσ ἐξεπέμπετε καὶ τοὺσ πλέοντασ ὡσ ἡμᾶσ ἐπωλεῖτε, τοῖσ ἐναντίοισ ἐβοηθεῖτε, τὴν χώραν μου κακῶσ ἐποιεῖτε. χωρὶσ τοίνυν εἰσ τοῦτο παρανομίασ ἀφῖχθε καὶ δυσμενείασ ὥστε καὶ πρὸσ τὸν Πέρσην πρέσβεισ ἀπεστάλκατε πείσοντασ αὐτὸν ἐμοὶ πολεμεῖν·

ὃ μάλιστ’ ἄν τισ θαυμάσειεν. πρὸ μὲν γὰρ τοῦ λαβεῖν αὐτὸν Αἴγυπτον καὶ Φοινίκην ἐψηφίσασθε, ἂν ἐκεῖνόσ τι νεωτερίζῃ, παρακαλεῖν ὁμοίωσ ἐμὲ καὶ τοὺσ ἄλλουσ Ἕλληνασ ἅπαντασ ἐπ’ αὐτόν· νῦν δὲ τοσοῦτον ὑμῖν περίεστι τοῦ πρὸσ ἐμὲ μίσουσ ὥστε πρὸσ ἐκεῖνον διαλέγεσθε περὶ τῆσ ἐπιμαχίασ.

καίτοι τὸ παλαιὸν οἱ πατέρεσ ὑμῶν, ὡσ ἐγὼ πυνθάνομαι, τοῖσ Πεισιστρατίδαισ ἐπετίμων ὡσ ἐπάγουσι τὸν Πέρσην ἐπὶ τοὺσ Ἕλληνασ· ὑμεῖσ δ’ οὐκ αἰσχύνεσθε ταῦτα ποιοῦντεσ ἃ διετελεῖτε τοῖσ τυράννοισ ἐγκαλοῦντεσ. ἀλλὰ πρὸσ τοῖσ ἄλλοισ καὶ γράφετ’ ἐν τοῖσ ψηφίσμασιν ἐμοὶ προστάττοντεσ Τήρην καὶ Κερσοβλέπτην ἐᾶν Θρᾴκησ ἄρχειν, ὡσ ὄντασ Ἀθηναίουσ.

ἐγὼ δὲ τούτουσ οὔτε τῶν περὶ τῆσ εἰρήνησ συνθηκῶν οἶδα μετασχόντασ ὑμῖν οὔτ’ ἐν ταῖσ στήλαισ ἀναγεγραμμένουσ οὔτ’ Ἀθηναίουσ ὄντασ, ἀλλὰ Τήρην μὲν μετ’ ἐμοῦ στρατευόμενον ἐφ’ ὑμᾶσ, Κερσοβλέπτην δὲ τοῖσ παρ’ ἐμοῦ πρεσβευταῖσ ἰδίᾳ μὲν τοὺσ ὁρ́κουσ ὀμόσαι προθυμούμενον, κωλυθέντα δ’ ὑπὸ τῶν ὑμετέρων στρατηγῶν ἀποφαινόντων αὐτὸν Ἀθηναίων ἐχθρόν. καίτοι πῶσ ἐστὶ τοῦτ’ ἴσον ἢ δίκαιον, ὅταν μὲν ὑμῖν συμφέρῃ, πολέμιον εἶναι φάσκειν αὐτὸν τῆσ πόλεωσ, ὅταν δ’ ἐμὲ συκοφαντεῖν βούλησθε, πολίτην ἀποδείκνυσθαι τὸν αὐτὸν ὑφ’ ὑμῶν·

καὶ Σιτάλκου μὲν ἀποθανόντοσ, ᾧ μετέδοτε τῆσ πολιτείασ, εὐθὺσ ποιήσασθαι πρὸσ τὸν ἀποκτείναντα φιλίαν, ὑπὲρ δὲ Κερσοβλέπτου πόλεμον αἴρεσθαι πρὸσ ἡμᾶσ; καὶ ταῦτα σαφῶσ εἰδότασ ὅτι τῶν λαμβανόντων τὰσ δωρεὰσ τὰσ τοιαύτασ οὐδεὶσ οὔτε τῶν νόμων οὔτε τῶν ψηφισμάτων οὐδὲν φροντίζει τῶν ὑμετέρων. οὐ μὴν ἀλλ’ εἰ δεῖ πάντα τἄλλα παραλιπόντα συντόμωσ εἰπεῖν, ὑμεῖσ ἔδοτε πολιτείαν Εὐαγόρᾳ τῷ Κυπρίῳ καὶ Διονυσίῳ τῷ Συρακοσίῳ καὶ τοῖσ ἐκγόνοισ τοῖσ ἐκείνων.

ἐὰν οὖν πείσητε τοὺσ ἐκβαλόντασ ἑκατέρουσ αὐτῶν ἀποδοῦναι πάλιν τὰσ ἀρχὰσ τοῖσ ἐκπεσοῦσι, κομίζεσθε καὶ παρ’ ἐμοῦ τὴν Θρᾴκην, ὅσησ Τήρησ καὶ Κερσοβλέπτησ ἦρχον. εἰ δὲ τοῖσ μὲν ἐκείνων κρατήσασι μηδ’ ἐγκαλεῖν ἀξιοῦτε μηδέν, ἐμὲ δ’ ἐνοχλεῖτε, πῶσ οὐ δικαίωσ ὑμᾶσ ἀμυνοίμην ἄν; περὶ μὲν οὖν τούτων πολλὰ λέγειν ἔχων ἔτι δίκαια, παραλιπεῖν προαιροῦμαι·

Καρδιανοῖσ δέ φημι βοηθεῖν, γεγονὼσ αὐτοῖσ πρὸ τῆσ εἰρήνησ σύμμαχοσ, οὐκ ἐθελόντων δ’ ὑμῶν ἐλθεῖν εἰσ κρίσιν, πολλάκισ μὲν ἐμοῦ δεηθέντοσ, οὐκ ὀλιγάκισ δ’ ἐκείνων· ὥστε πῶσ οὐκ ἂν εἰήν πάντων φαυλότατοσ, εἰ καταλιπὼν τοὺσ συμμάχουσ μᾶλλον ὑμῶν φροντίζοιμι τῶν πάντα μοι τρόπον ἐνοχλούντων ἢ τῶν βεβαίωσ μοι φίλων ἀεὶ μενόντων; εἰ τοίνυν δεῖ μηδὲ τοῦτο παραλιπεῖν, εἰσ τοσοῦτον ἐληλύθατε πλεονεξίασ ὥστε πρότερον μὲν ἐνεκαλεῖτέ μοι τὰ προειρημένα μόνον, τὰ δ’ ὑπογυιότατα Πεπαρηθίων φασκόντων δεινὰ πεπονθέναι προσετάξατε τῷ στρατηγῷ δίκην παρ’ ἐμοῦ λαβεῖν ὑπὲρ ἐκείνων, οὓσ ἐγὼ μὲν ἐτιμωρησάμην ἐνδεεστέρωσ ἢ προσῆκεν, ἐκεῖνοι δ’ εἰρήνησ οὔσησ καταλαβόντεσ Ἁλόννησον οὔτε τὸ χωρίον οὔτε τοὺσ φρουροὺσ ἀπεδίδοσαν πέμψαντοσ ὑπὲρ αὐτῶν ἐμοῦ πολλάκισ.

ὑμεῖσ δ’ ὧν μὲν ἠδίκησαν ἐμὲ Πεπαρήθιοι, τούτων μὲν οὐδὲν ἐπεσκέψασθε, τὴν δὲ τιμωρίαν, ἀκριβῶσ εἰδότεσ.

καίτοι τὴν νῆσον οὔτ’ ἐκείνουσ οὔθ’ ὑμᾶσ ἀφειλόμην, ἀλλὰ τὸν λῃστὴν Σώστρατον. εἰ μὲν οὖν αὐτοί φατε παραδοῦναι Σωστράτῳ, λῃστὰσ ὁμολογεῖτε καταπέμπειν· εἰ δ’ ἀκόντων ὑμῶν ἐκεῖνοσ ἐκράτει, τί δεινὸν πεπόνθατε λαβόντοσ ἐμοῦ καὶ τὸν τόπον τοῖσ πλέουσιν ἀσφαλῆ παρέχοντοσ; τοσαύτην δέ μου ποιουμένου πρόνοιαν τῆσ ὑμετέρασ πόλεωσ, καὶ διδόντοσ αὐτῇ τὴν νῆσον, οἱ ῥήτορεσ λαμβάνειν μὲν οὐκ εἰών, ἀπολαβεῖν δὲ συνεβούλευον, ὅπωσ ὑπομείνασ μὲν τὸ προσταττόμενον τὴν ἀλλοτρίαν ἔχειν ὁμολογῶ, μὴ προέμενοσ δὲ τὸ χωρίον ὕποπτοσ γένωμαι τῷ πλήθει.

γνοὺσ ἐγὼ ταῦτα προὐκαλούμην κριθῆναι περὶ τούτων πρὸσ ἡμᾶσ, ἵν’ ἐὰν μὲν ἐμὴ γνωσθῇ, παρ’ ἐμοῦ δοθῇ τὸ χωρίον ὑμῖν, ἐὰν δ’ ὑμετέρα κριθῇ, τότ’ ἀποδῶ τῷ δήμῳ. ταῦτα δ’ ἐμοῦ πολλάκισ ἀξιοῦντοσ, ὑμεῖσ μὲν οὐ προσείχετε, Πεπαρήθιοι δὲ τὴν νῆσον κατέλαβον.

τί οὖν ἐχρῆν με ποιεῖν; οὐ δίκην λαβεῖν παρὰ τῶν ὑπερβεβηκότων τοὺσ ὁρ́κουσ; οὐ τιμωρήσασθαι τοὺσ οὕτωσ ὑπερηφάνωσ ἀσελγαίνοντασ; καὶ γὰρ εἰ Πεπαρηθίων ἦν ἡ νῆσοσ, τί προσῆκεν ἀπαιτεῖν Ἀθηναίουσ; εἰ δ’ ὑμετέρα, πῶσ οὐκ ἐκείνοισ ὀργίζεσθε καταλαβοῦσι τὴν ἀλλοτρίαν; εἰσ τοῦτο δὲ προβεβήκαμεν ἔχθρασ ὥστε βουλόμενοσ ταῖσ ναυσὶν εἰσ τὸν Ἑλλήσποντον παραβαλεῖν ἠναγκάσθην αὐτὰσ παραπέμψαι διὰ Χερρονήσου τῇ στρατιᾷ, τῶν μὲν κληρούχων κατὰ τὸ Πολυκράτουσ δόγμα πολεμούντων ἡμῖν, ὑμῶν δὲ τοιαῦτα ψηφιζομένων, τοῦ δὲ στρατηγοῦ Βυζαντίουσ τε παρακαλοῦντοσ καὶ διαγγέλλοντοσ πρὸσ ἅπαντασ ὅτι πολεμεῖν αὐτῷ προστάττετε, ἂν καιρὸν λάβῃ.

τοιαῦτα δὲ πάσχων ὅμωσ τῆσ πόλεωσ καὶ τῶν τριήρων καὶ τῆσ χώρασ ἀπεσχόμην, ἱκανὸσ ὢν τὰ πλεῖστα λαβεῖν ἢ πάντα, καὶ διατετέλεκα προκαλούμενοσ ὑμᾶσ εἰσ κρίσιν ἐλθεῖν ὑπὲρ ὧν αἰτιώμεθ’ ἀλλήλουσ. καίτοι σκοπεῖσθε πότερον κάλλιόν ἐστιν ὅπλοισ ἢ λόγοισ διακρίνεσθαι, καὶ πότερον αὐτοὺσ εἶναι βραβευτὰσ ἢ πεῖσαί τινασ ἑτέρουσ·

καὶ λογίζεσθ’ ὡσ ἄλογόν ἐστιν Ἀθηναίουσ Θασίουσ μὲν καὶ Μαρωνίτασ ἀναγκάσαι περὶ Στρύμησ διακριθῆναι λόγοισ, αὐτοὺσ δὲ πρὸσ ἐμὲ μὴ διαλύσασθαι περὶ ὧν ἀμφισβητοῦμεν τὸν τρόπον τοῦτον, ἄλλωσ τε καὶ γιγνώσκοντασ ὅτι νικηθέντεσ μὲν οὐδὲν ἀποβαλεῖτε, κρατήσαντεσ δὲ λήψεσθε τὰ νῦν ὑφ’ ἡμῖν ὄντα. πάντων δέ μοι δοκεῖ παραλογώτατον εἶναι, διότι πέμψαντοσ ἐμοῦ πρέσβεισ ἀπὸ τῆσ συμμαχίασ πάσησ, ἵν’ ὦσι μάρτυρεσ, καὶ βουλομένου ποιήσασθαι πρὸσ ὑμᾶσ δικαίασ ὁμολογίασ ὑπὲρ τῶν Ἑλλήνων, οὐδὲ τοὺσ περὶ τούτων λόγουσ ἐδέξασθε παρὰ τῶν πρεσβευόντων, ἐξὸν ὑμῖν ἢ τῶν κινδύνων ἀπαλλάξαι τοὺσ δυσχερὲσ ὑποπτεύοντάσ τι καθ’ ἡμῶν, ἢ φανερῶσ ἐξελέγξαι με φαυλότατον ὄντα τῶν ἁπάντων.

τῷ μὲν οὖν δήμῳ ταῦτα συνέφερε, τοῖσ δὲ λέγουσιν οὐκ ἐλυσιτέλει.

φασὶ γὰρ οἱ τῆσ πολιτείασ τῆσ παρ’ ὑμῖν ἔμπειροι τὴν μὲν εἰρήνην πόλεμον αὐτοῖσ εἶναι, τὸν δὲ πόλεμον εἰρήνην· ἢ γὰρ συναγωνιζομένουσ τοῖσ στρατηγοῖσ ἢ συκοφαντοῦντασ ἀεί τι λαμβάνειν παρ’ αὐτῶν, ἔτι δὲ τῶν πολιτῶν τοῖσ γνωριμωτάτοισ καὶ τῶν ἔξωθεν τοῖσ ἐνδοξοτάτοισ λοιδορουμένουσ ἐπὶ τοῦ βήματοσ περιποιεῖσθαι παρὰ τοῦ πλήθουσ δόξαν ὡσ εἰσὶ δημοτικοί. ῥᾴδιον μὲν οὖν ἐστί μοι παῦσαι τῆσ βλασφημίασ αὐτοὺσ μικρὰ πάνυ προεμένῳ, καὶ ποιῆσαι λέγειν ἐπαίνουσ ὑπὲρ ἡμῶν.

ἀλλ’ αἰσχυνοίμην ἄν, εἰ τὴν πρὸσ ὑμᾶσ εὔνοιαν παρὰ τούτων φαινοίμην ὠνούμενοσ, οἳ πρὸσ τοῖσ ἄλλοισ εἰσ τοῦτο τόλμησ ἥκουσιν ὥστε καὶ περὶ Ἀμφιπόλεωσ πρὸσ ἡμᾶσ ἀμφισβητεῖν ἐπιχειροῦσιν, ὑπὲρ ἧσ τῶν ἀντιποιουμένων αὐτῆσ οἶμαι πολὺ δικαιότερα λέγειν αὐτόσ. εἴτε γὰρ τῶν ἐξ ἀρχῆσ κρατησάντων γίγνεται, πῶσ οὐ δικαίωσ ἡμεῖσ αὐτὴν ἔχομεν, Ἀλεξάνδρου τοῦ προγόνου πρώτου κατασχόντοσ τὸν τόπον, ὅθεν καὶ τῶν αἰχμαλώτων Μήδων ἀπαρχὴν ἀνδριάντα χρυσοῦν ἀνέστησεν εἰσ Δελφούσ;

εἴτε τούτων μὲν ἀμφισβητήσειέ τισ, ἀξιοῖ δὲ γίγνεσθαι τῶν ὕστερον γενομένων κυρίων, ὑπάρχει μοι καὶ τοῦτο τὸ δίκαιον· ἐκπολιορκήσασ γὰρ τοὺσ ὑμᾶσ μὲν ἐκβαλόντασ, ὑπὸ Λακεδαιμονίων δὲ κατοικισθέντασ, ἔλαβον τὸ χωρίον. καίτοι πάντεσ οἰκοῦμεν τὰσ πόλεισ ἢ τῶν προγόνων παραδόντων ἢ κατὰ πόλεμον κύριοι καταστάντεσ.

ὑμεῖσ δ’ οὔτε πρῶτοι λαβόντεσ οὔτε νῦν ἔχοντεσ, ἐλάχιστον δὲ χρόνον ἐν τοῖσ τόποισ ἐμμείναντεσ, ἀντιποιεῖσθε τῆσ πόλεωσ, καὶ ταῦτα πίστιν ὑπὲρ ἡμῶν αὐτοὶ βεβαιοτάτην ἐπιθέντεσ· πολλάκισ γὰρ ἐμοῦ γράφοντοσ ἐν ταῖσ ἐπιστολαῖσ ὑπὲρ αὐτῆσ, ἐγνώκατε δικαίωσ ἔχειν ἡμᾶσ, τότε μὲν ποιησάμενοι τὴν εἰρήνην ἔχοντοσ ἐμοῦ τὴν πόλιν, κᾆτα συμμαχίαν ἐπὶ ταῖσ αὐταῖσ ὁμολογίαισ. καίτοι πῶσ ἂν ἑτέρα γένοιτο βεβαιοτέρα ταύτησ κτῆσισ, τῆσ τὸ μὲν ἐξ ἀρχῆσ καταλειφθείσησ ἡμῖν ὑπὸ τῶν προγόνων, πάλιν δὲ κατὰ πόλεμον ἐμῆσ γεγενημένησ, τρίτον δὲ συγχωρηθείσησ ὑφ’ ὑμῶν τῶν εἰθισμένων ἀμφισβητεῖν καὶ τῶν οὐδὲν ὑμῖν προσηκόντων;

ἃ μὲν οὖν ἐγκαλῶ, ταῦτ’ ἐστίν·

ὡσ δὲ προϋπαρχόντων καὶ διὰ τὴν ἐμὴν εὐλάβειαν μᾶλλον ἤδη τοῖσ πράγμασιν ἐπιτιθεμένων καὶ καθ’ ὅσον ἂν δύνησθε κακοποιούντων ὑμῶν, ἀμυνοῦμαι μετὰ τοῦ δικαίου, καὶ μάρτυρασ τοὺσ θεοὺσ ποιησάμενοσ διαλήψομαι περὶ τῶν καθ’ ὑμᾶσ.

SEARCH

MENU NAVIGATION