Aristotle, Politics, Book 1 122:

διὸ δοκεῖ ἡ χρηματιστικὴ μάλιστα περὶ τὸ νόμισμα εἶναι, καὶ ἔργον αὐτῆσ τὸ δύνασθαι θεωρῆσαι πόθεν ἔσται πλῆθοσ, ποιητικὴ γὰρ εἶναι πλούτου καὶ χρημάτων. καὶ γὰρ τὸν πλοῦτον πολλάκισ τιθέασι νομίσματοσ πλῆθοσ, διὰ τὸ περὶ τοῦτ’ εἶναι τὴν χρηματιστικὴν καὶ τὴν καπηλικήν. ὁτὲ δὲ πάλιν λῆροσ εἶναι δοκεῖ τὸ νόμισμα καὶ νόμοσ παντάπασι, φύσει δ’ οὐθέν, ὅτι μεταθεμένων τε τῶν χρωμένων οὐθενὸσ ἄξιον οὐδὲ χρήσιμον πρὸσ οὐδὲν τῶν ἀναγκαίων ἐστί, καὶ νομίσματοσ πλουτῶν πολλάκισ ἀπορήσει τῆσ ἀναγκαίασ τροφῆσ·