Aristotle, Episode 1:

ἄκουε δή νυν καὶ πρόσεχε τὸν νοῦν ἐμοί. φράζευ Ἐρεχθεί̈δη λογίων ὁδόν, ἥν σοι Ἀπόλλων ἰάχεν ἐξ ἀδύτοιο διὰ τριπόδων ἐριτίμων. σῴζεσθαί σ’ ἐκέλευσ’ ἱερὸν κύνα καρχαρόδοντα, ὃσ πρὸ σέθεν λάσκων καὶ ὑπὲρ σοῦ δεινὰ κεκραγὼσ σοὶ μισθὸν ποριεῖ, κἂν μὴ δρᾷ ταῦτ’ ἀπολεῖται. πολλοὶ γὰρ μίσει σφε κατακρώζουσι κολοιοί. ταυτὶ μὰ τὴν Δήμητρ’ ἐγὼ οὐκ οἶδ’ ὅ τι λέγει. τί γάρ ἐστ’ Ἐρεχθεῖ καὶ κολοιοῖσ καὶ κυνί; ἐγὼ μέν εἰμ’ ὁ κύων· πρὸ σοῦ γὰρ ἀπύω· σοὶ δ’ εἶπε σῴζεσθαί μ’ ὁ Φοῖβοσ τὸν κύνα. οὐ τοῦτό φησ’ ὁ χρησμόσ, ἀλλ’ ὁ κύων ὁδὶ ὥσπερ θύρασ σοῦ τῶν λογίων παρεσθίει. ἐμοὶ γάρ ἐστ’ ὀρθῶσ περὶ τούτου τοῦ κυνόσ. λέγε νυν· ἐγὼ δὲ πρῶτα λήψομαι λίθον, ἵνα μή μ’ ὁ χρησμὸσ τὸ πέοσ οὑτοσὶ δάκῃ. φράζευ Ἐρεχθεί̈δη κύνα Κέρβερον ἀνδραποδιστήν, ὃσ κέρκῴ σαίνων σ’ ὁπόταν δειπνῇσ ἐπιτηρῶν ἐξέδεταί σου τοὔψον, ὅταν σύ ποι ἄλλοσε χάσκῃσ· ἐσφοιτῶν τ’ ἐσ τοὐπτάνιον λήσει σε κυνηδὸν νύκτωρ τὰσ λοπάδασ καὶ τὰσ νήσουσ διαλείχων. νὴ τὸν Ποσειδῶ πολύ γ’ ἄμεινον ὦ Γλάνι. ὦ τᾶν ἄκουσον, εἶτα διάκρινον τόδε. ἔστι γυνή, τέξει δὲ λέονθ’ ἱεραῖσ ἐν Ἀθήναισ, ὃσ περὶ τοῦ δήμου πολλοῖσ κώνωψι μαχεῖται ὥστε περὶ σκύμνοισι βεβηκώσ· τὸν σὺ φυλάξαι, τεῖχοσ ποιήσασ ξύλινον πύργουσ τε σιδηροῦσ. ταῦτ’ οἶσθ’ ὅ τι λέγει; μὰ τὸν Ἀπόλλω ’γὼ μὲν οὔ. ἔφραζεν ὁ θεόσ σοι σαφῶσ σῴζειν ἐμέ· ἐγὼ γὰρ ἀντὶ τοῦ λέοντόσ εἰμί σοι. καὶ πῶσ μ’ ἐλελήθησ Ἀντιλέων γεγενημένοσ; ἓν οὐκ ἀναδιδάσκει σε τῶν λογίων ἑκών, ὃ μόνον σιδηροῦν ἐστι τεῖχοσ καὶ ξύλον, ἐν ᾧ σε σῴζειν τόνδ’ ἐκέλευσ’ ὁ Λοξίασ. πῶσ δῆτα τοῦτ’ ἔφραζεν ὁ θεόσ; τουτονὶ δῆσαί σ’ ἐκέλευ’ ἐν πεντεσυρίγγῳ ξύλῳ. ταυτὶ τελεῖσθαι τὰ λόγι’ ἤδη μοι δοκεῖ. μὴ πείθου· φθονεραὶ γὰρ ἐπικρώζουσι κορῶναι. ἀλλ’ ἱέρακα φίλει μεμνημένοσ ἐν φρεσὶν ὅσ σοι ἤγαγε συνδήσασ Λακεδαιμονίων κορακίνουσ. τοῦτό γέ τοι Παφλαγὼν παρεκινδύνευσε μεθυσθείσ. Κεκροπίδη κακόβουλε τί τοῦθ’ ἡγεῖ μέγα τοὔργον; καί κε γυνὴ φέροι ἄχθοσ, ἐπεί κεν ἀνὴρ ἀναθείη· ἀλλ’ οὐκ ἂν μαχέσαιτο· χέσαιτο γάρ, εἰ μαχέσαιτο. ἀλλὰ τόδε φράσσαι, πρὸ Πύλου Πύλον ἥν σοι ἔφραζεν. ἔστι Πύλοσ πρὸ Πύλοιο ‐ τί τοῦτο λέγει, πρὸ Πύλοιο;