Ancient Greek Dictionary

Ancient Greek Dictionary

Ancient Greek-English Dictionary Language

κακοδαιμονέω

ε-contract Verb; Transliteration:

Principal Part: κακοδαιμονέω

Structure: κακοδαιμονέ (Stem) + ω (Ending)

Sense

  1. to be unfortunate

Conjugation

Present tense

Active
1st person2nd person3rd person
IndicativeSingular κακοδαιμονῶ κακοδαιμονεῖς κακοδαιμονεῖ
Dual κακοδαιμονεῖτον κακοδαιμονεῖτον
Plural κακοδαιμονοῦμεν κακοδαιμονεῖτε κακοδαιμονοῦσιν*
SubjunctiveSingular κακοδαιμονῶ κακοδαιμονῇς κακοδαιμονῇ
Dual κακοδαιμονῆτον κακοδαιμονῆτον
Plural κακοδαιμονῶμεν κακοδαιμονῆτε κακοδαιμονῶσιν*
OptativeSingular κακοδαιμονοῖμι κακοδαιμονοῖς κακοδαιμονοῖ
Dual κακοδαιμονοῖτον κακοδαιμονοίτην
Plural κακοδαιμονοῖμεν κακοδαιμονοῖτε κακοδαιμονοῖεν
ImperativeSingular κακοδαιμόνει κακοδαιμονείτω
Dual κακοδαιμονεῖτον κακοδαιμονείτων
Plural κακοδαιμονεῖτε κακοδαιμονούντων, κακοδαιμονείτωσαν
Infinitive κακοδαιμονεῖν
Participle MasculineFeminineNeuter
κακοδαιμονων κακοδαιμονουντος κακοδαιμονουσα κακοδαιμονουσης κακοδαιμονουν κακοδαιμονουντος
Middle/Passive
1st person2nd person3rd person
IndicativeSingular κακοδαιμονοῦμαι κακοδαιμονεῖ, κακοδαιμονῇ κακοδαιμονεῖται
Dual κακοδαιμονεῖσθον κακοδαιμονεῖσθον
Plural κακοδαιμονούμεθα κακοδαιμονεῖσθε κακοδαιμονοῦνται
SubjunctiveSingular κακοδαιμονῶμαι κακοδαιμονῇ κακοδαιμονῆται
Dual κακοδαιμονῆσθον κακοδαιμονῆσθον
Plural κακοδαιμονώμεθα κακοδαιμονῆσθε κακοδαιμονῶνται
OptativeSingular κακοδαιμονοίμην κακοδαιμονοῖο κακοδαιμονοῖτο
Dual κακοδαιμονοῖσθον κακοδαιμονοίσθην
Plural κακοδαιμονοίμεθα κακοδαιμονοῖσθε κακοδαιμονοῖντο
ImperativeSingular κακοδαιμονοῦ κακοδαιμονείσθω
Dual κακοδαιμονεῖσθον κακοδαιμονείσθων
Plural κακοδαιμονεῖσθε κακοδαιμονείσθων, κακοδαιμονείσθωσαν
Infinitive κακοδαιμονεῖσθαι
Participle MasculineFeminineNeuter
κακοδαιμονουμενος κακοδαιμονουμενου κακοδαιμονουμενη κακοδαιμονουμενης κακοδαιμονουμενον κακοδαιμονουμενου

Imperfect tense

Active
1st person2nd person3rd person
IndicativeSingular ἐκακοδαιμόνουν ἐκακοδαιμόνεις ἐκακοδαιμόνειν*
Dual ἐκακοδαιμονεῖτον ἐκακοδαιμονείτην
Plural ἐκακοδαιμονοῦμεν ἐκακοδαιμονεῖτε ἐκακοδαιμόνουν
Middle/Passive
1st person2nd person3rd person
IndicativeSingular ἐκακοδαιμονούμην ἐκακοδαιμονοῦ ἐκακοδαιμονεῖτο
Dual ἐκακοδαιμονεῖσθον ἐκακοδαιμονείσθην
Plural ἐκακοδαιμονούμεθα ἐκακοδαιμονεῖσθε ἐκακοδαιμονοῦντο

The inflection forms above were generated by rules and some usages of them were not attested.

Due to a bug of system, some forms may display wrong accents.

Examples

  • ἐπιβάλλει τοίνυν κακοδαιμονεῖν μᾶλλον ἢ μὴ κακοδαιμονεῖν καὶ βλάπτεσθαι μᾶλλον ἢ μὴ βλάπτεσθαι καὶ ἀδικεῖν ἢ μὴ ἀδικεῖν καὶ παρανομεῖν ἢ μὴ παρανομεῖν; (Plutarch, De communibus notitiis adversus Stoicos, section 12 9:1)
  • τῶν δ’ ἀνὰ μέσον λεγομένων παρὰ τοῖσ Στωικοῖσ μήτε κακῶν ὄντων μήτ’ ἀγαθῶν, τὰ κακὰ προτερεῖν λέγων οὐδὲν ἄλλο λέγει πλὴν τῶν μὴ κακῶν τὰ κακὰ προτερεῖν καὶ τὸ κακοδαιμονεῖν λυσιτελέστερον εἶναι τοῦ μὴ κακοδαιμονεῖν καὶ τοῦ κακοδαιμονεῖν ἀλυσιτελέστερον ἡγεῖται τὸ μὴ κακοδαιμονεῖν· (Plutarch, De Stoicorum repugnantiis, section 18 3:1)

Synonyms

  1. to be unfortunate

Similar forms

Source: Henry George Liddell. Robert Scott. "A Greek-English Lexicon". revised and augmented throughout by. Sir Henry Stuart Jones.

Find this word at Perseus Greek Word Study Tool

SEARCH

MENU NAVIGATION